"PLA" (Contén)

1. Que aplana.

2. 1. Mazo de madeira empregado para aplanar a chapa de chumbo e a peza de aceiro empregada para forxar.

   2. Martelo grande que utilizan os ferreiros para aplanar o ferro candente.

3. 1. Máquina, constituída por unha madeira longa e estreita, empregada para completar o traballo da grade no nivelamento de terreos.

   2. Máquina empregada nos talleres de caldeirería para aplanar pranchas metálicas. Para grandes espesores utilízanse as aplanadoras hidráulicas (semellantes ás prensas hidráulicas) mentres que para as pranchas delgadas utilízanse as aplanadoras policilíndricas, constituídas por dous grupos de rodos, entre os que avanza a prancha.

1. Acción e efecto de aplanar.

2. Asentimento á demanda.

3. Unidade morfolóxica do relevo, desenvolvida en altitude, que se caracteriza polo predominio da horizontalidade fronte ás serras e ás depresións. En Galicia as superficies de aplanamento orixináronse como consecuencia do proceso erosivo sufrido polo zócolo máis antigo do país. Correspóndense coa denominada Superficie fundamental de Galicia, que aumenta en altitude a medida que nos encamiñamos cara ao S do Miño-Sil, situándose a cota máis baixa nos 100/200 m e a máis alta en 1.700 m.

1. Facer plana a superficie dunha cousa, quitando as desigualdades.

2. Superar os obstáculos, as dificultades, que se opoñen á realización dunha cousa.

3. Abater a alguén facendo que perda a ilusión e o ánimo.

4. 1. Encher unha superficie para facela plana.

   2. aplanar as bóvedas

      Encher as xuntas do teito con materiais lixeiros e de pouca consistencia para obter unha superficie superior plana, a punto para colocar alí o mosaico.

   3. aplanar os cimentos

      Encher con material todas as desigualdades dos cimentos para poder comezar a colocar en fileiras ben horizontais o arrinque das paredes.

5. Aceptar o demandado os feitos ou parte dos feitos da demanda do actor, sen reservas nin condicións.

1. 1. Dise do sistema óptico central, estigmático para unha parella de puntos A, A’, situados sobre do eixe, que é tamén estigmático para a parella de puntos B, B’, infinitamente próximos, respectivamente, a A e A’ e situados en planos normais ao eixe en A e A’.

   2. superficies aplanéticas

      Nun sistema óptico, lugar xeométrico dos puntos de incidencia cando o ángulo û formado polos raios incidentes co eixe principal varía de xeito que se mantén a condición de aplanetismo entre A e A’.

2. Que presenta aplanosporas.

1. Propiedade dos sistemas aplanéticos.

2. Relación que debe cumprir un sistema óptico para que sexa aplanético. Chámaselle tamén condición do seno.

1. Ausencia ou interrupción do desenvolvemento dun tecido ou dun órgano.

2. Alteración grave da médula ósea caracterizada por unha diminución das células nai hematopoéticas, cunha notable redución da produción dos elementos sanguíneos. Diferénciase a aplasia medular primitiva ou idiopática, de causa descoñecida, da aplasia medular secundaria, que pode ser debida a unha exposición a diversos axentes tóxicos. As consecuencias clínicas son: anemia, por falta de hemacías; trastornos hemorráxicos, por falta de plaquetas, e alteracións inmunitarias, por falta de leucocitos.

1. Bater as mans en sinal de viva aprobación, de entusiamo.

2. Demostrar a alguén aprobación e entusiamo, batendo as mans.

3. Demostrar unha viva aprobación por unha cousa.

GALICIA

Eclesiástico e doutor en Teoloxía. Foi abade dos mosteiros de Sobrado e Meira. Escribiu Epítome de la vida de la V. Madre Ana de Jesús, discípula de Santa Teresa (1642).