"RAU" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor. Realizou estudos musicais no conservatorio de París e foi discípulo de Dukas e L. Aubert, entre outros. No período 1945-1965 foi director da Radiodiffusion Française. É autor de óperas, ballets e música sinfónica.

PERSOEIRO

Actor e director francés, discípulo de Charles Dullin. Traballou no Vieux Colombier de Jacques Copeu e foi amigo de Antonin Artaud e Étienne Decroux, quen lle transmitiría a paixón pola expresión xestual. Iniciou a súa andaina na compañía L’atelier, dirixida por Dullin, para despois pasar ao teatro da Comédie Française onde amosaría os seus dotes de actor e director singular. Formou unha compañía coa súa muller, Madeleine Renaud (1946). En 1959 foi nomeado director do Teatro do Odeón, onde dirixiu espectáculos moi diversos a partir de textos de Paul Claudel, Eugène Ionesco, Camus, Anouilh, Montherlant, Gatti, Jean Genet ou Marguerite Duras, mesturando repertorios clásicos coa presentación de novos autores e autoras. Configurou, así, unha liña de traballo que destacou pola orixinal recreación dos clásicos e a decidida aposta pola dramaturxia contemporánea. Igualmente importante foi a presentación en París de directores e colectivos da transcendencia de Jerzy Grotowski, Peter Brook, Teatro...

PERSOEIRO

Piloto militar. Estableceuse en Barcelona ao inicio da Guerra Civil (1936-1939); dirixiu, con éxito, a expedición republicana para someter Eivissa, e despois pasou a Mallorca, desde onde se tivo que retirar. Posteriormente marchou a Madrid, onde obstaculizou a ofensiva franquista coa táctica da guerrilla. Ao rematar a guerra (1939), estableceuse primeiramente en Cuba e despois en México, onde coñeceu en 1955 a Fidel Castro, do que foi dende entón colaborador. Escribiu, entre outras obras, Mi desembarco en Mallorca (1944) e Mi aporto a la Revolución Cubana.

GALICIA

Escritor. Precursor da literatura do absurdo, que promoveu fundamentalmente coas novelas A farsa (1903), Os pobres (1906), Humus (1917) e O pobre de pedir (1931). Tamén escribiu teatro de vangarda.

PERSOEIRO

Militar. Foi comandante en xefe do exército de terra (1938). Na Segunda Guerra Mundial dirixiu as campañas de Polonia, Rusia, Francia e dos Balcáns. Foi destituído por Hitler en 1941. Caeu prisioneiro dos aliados en 1945.

PERSOEIRO

Historiador francés. Profesor do Collège de France (1949), foi director da revista Annales, Sociétés, Économies, Civilisations (1946) e presidente da VI Sección de la École Pratique des Hautes Études ata 1972. Fundou nos anos sesenta a Maison des Sciences de l’Homme e dirixiuna ata 1985. En 1983 foi nomeado membro da Academie Française. Entre as súas obras cómpre salientar La Méditerranée et le monde méditerranéen à l’ époque de Philippe II (O Mediterráneo e o mundo mediterráneo na época de Filipe II, 1949 e 1973), Civilisation matérielle et capitalisme, XV-XVIII siècles (Civilización material e capitalismo, 1967, 1977 e 1983) e La Méditerranée (O Mediterráneo, 1949). Os seus artigos foron recollidos en La Historia y las ciencias sociales (1968).

PERSOEIRO

Bispo de Zaragoza (631-651) e escritor. Colaborou con Isidoro de Sevilla na redacción das Etimologiae (Etimoloxías, 637). A súa festa celébrase o 26 de marzo.

PERSOEIRO

Botánico alemán. Profesor de botánica nas universidades de Friburgo, Giessen e Berlín. Moi influído polas concepcións idealistas da filosofía alemá do seu tempo, escribiu obras teóricas sobre as relacións do individuo coa súa especie e coa sucesión das xeracións. En 1864 estableceu por primeira vez un sistema botánico que tiña relacións filoxenéticas.

PERSOEIRO

Axudanta de fotografía. Traballou dende 1930 no estudo do fotógrafo Heinrich Hoffman, onde coñeceu a Adolf Hitler en 1932, de quen foi amante dende esa data. Casaron o 29 de abril de 1945, un día antes de suicidarse no búnker da Chancelería do Reich en Berlín.

PERSOEIRO

Físico alemán. Profesor nas universidades de Marburgo, Estrasburgo, Karlsruhe e Tübingen. Describiu as propiedades rectificadoras de certos cristais binarios e aplicounas á detección das ondas de radio. Inventou un tipo de tubo de raios catódicos. En 1909 recibiu, xunto con Marconi, o Premio Nobel de Física polos seus inventos relacionados coa radio e a telegrafía sen fíos.

PERSOEIRO

Escultor bohemio. Foi a figura máis importante que seguiu o estilo de Borromini no N dos Alpes. En Praga realizou a escultura de santa Lutgarda na ponte de Carlos, e numerosas esculturas e tallas pintadas de branco como as conservadas na igrexa de San Clemente. Na cidade de Kuks realizou obras mestras en gres (As Benaventuranzas e Vicio e virtude) e relevos en pedra en Betlem (Estigmatización de san Francisco e Nacemento).

PERSOEIRO

Enxeñeiro alemán. Foi unha das figuras máis destacadas da segunda xeración de vangardistas da astronáutica. Graduado en 1932 en enxeñería no Instituto de Tecnoloxía de Berlín, especializouse na tecnoloxía dos foguetes e estudiou os motores foguete de propulsión líquida. Foi nomeado xefe da estación experimental de Kummersdorf polo goberno nazi. Dende 1937 ata 1945 foi director técnico do centro experimental de foguetes de Peenemünde (Mar Báltico), de onde xurdiu a V-2 (1944), primeiro foguete balístico de longo alcance. Ao rematar a Segunda Guerra Mundial foi traballar aos EE UU. A partir de 1950 creou en Huntsville (Alabama) os foguetes Redstone, Jupiter-C, Jupiter, Juno e Pershing. En 1955 converteuse en cidadán dos EE UU. En 1958 puxo en órbita o Explorer I, mediante un foguete Jupiter-C. Desenvolveu os foguetes da serie Saturn, xa na NASA, onde foi director adxunto no período 1970-1972.

PERSOEIRO

Xeobotánico suízo. Autodidacta e fundador da chamada escola sigmatista ou de Zúric-Montpellier, mantivo boas relacións cos principais botánicos suízos da época. Despois duns anos de docencia e de investigación en Zúric, en 1926 estableceuse definitivamente en Montpellier, onde fundou a Station Internationale de Géobotanique Méditerranéenne et Alpine (SIGMA) en 1930. Foi un dos centros mundiais máis vangardistas no estudo da vexetación. Elaborou un método de estudo das comunidades vexetais (na actualidade é un clásico e aplícase nunha gran parte do mundo) e unha ampla síntese de vexetación europea e mediterránea. É autor de Pflanzensoziologie (Socioloxía dos vexetais, 1928), La végétation alpine des Pyrénées orientales (A vexetación alpina dos Pireneos orientais, 1948), Les groupements végétaux de la France méditerranéenne (Os agrupamentos vexetais da Francia mediterránea, 1952) e Les groupements végétaux du bassin moyen de l’ Ebre et leur dynamisme, en...

PERSOEIRO

Pintor romanés. Chegou a París no 1930, onde coñeceu os surrealistas, e participou nas súas exposicions ata 1949. As súas imaxes amosan un sincretismo de realidade e fantasía: soños e paisaxes floridas habitadas por homes devorados por flores de poderes máxicos. Entre as súas obras destaca: A experiencia desgraciada (1951).

CIDADES

Cidade do land da Baixa Saxonia, Alemaña, á beira do río Oker (248.944 h [1998]). Situada na rexión de Börde, fértil distrito agrícola, a cidade, de planta irregular, está dividida en cinco partes. É un núcleo de industria mecánica, con fábricas de automóbiles (Mercedes), de compoñentes ferroviarios e óptica. É sede dun centro de ensino superior, a Technische Universität Carolo Wilhelmina, creada en 1745. Fundada arredor do ano 860 por Bruno (Brunonis vicus), fillo de Ludolfo, duque de Saxonia, non recibiu a carta de cidade ata o s XII. Converteuse moi cedo nunha das primeiras cidades que entraron a formar parte da Liga Hanseática (1247), e no s XV tivo o seu apoxeo. Despois perdeu importancia, sobre todo a partir da Guerra dos Trinta Anos. Cidade de aspecto medieval, a Segunda Guerra Mundial destruíu parte dos seus monumentos, entre eles a catedral románica (1173-1194). Salientan as igrexas de San Martiño e Santa Caterina, as dúas comezadas en estilo románico no s XII...