"Sale" (Contén)

CAPITAIS

Capital do estado de Oregon, EE UU (136.924 h [2000]). Situada na ribeira do Willamette, no centro do val homónimo, ten industria papeleira, téxtil e alimentaria.

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que trae por armas, en campo de prata, unha montaña de sinople, en que hai unha cova da que sae un oso de sable; bordo de azul, cargado de oito aspas de ouro.

PENÍNSULAS

Península situada no SL de Italia que constitúe o extremo meridional de Puglia, e que se estende entre o golfo de Tarento e os mares Adriático e Xónico (5.800 km2). Comprende a provincia de Lecce e parte das de Tarento e Brindisi. A actividade agrícola, de cultivos de oliveiras, vides e cítricos é a riqueza principal.

1. Relativo ou pertencente a Salerno ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Salerno.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, Campania, Italia (144.078 h [2001]). Está situada preto do pequeno río Irno, no centro do arco que forma a costa do golfo de Salerno. Colonia romana (Salernum) fundada no ager picentinus (197 a C), pasou ao dominio de Odoacro (s V) e foi conquistada polos bizantinos de Belisario (540?). Integrada no ducado longobardo de Benevento (646), converteuse en capital do principado de Salerno (847-1077) e do ducado normando de Pulla-Calabria (1077-1127). Enfeudada sucesivamente polos Colonna, Orsini e Sanseverino, pasou a formar parte do Reino de Nápoles (1550) e, finalmente, de Italia (1860). A escola de Salerno (ss IX-XIX) foi a escola médica máis antiga de Europa, fundada probablemente por frades de Montecassino (s IX), onde destacaron os mestres Guarimpot (s X) ou Constantino o Africano (ss XII-XIII). A obra colectiva máis destacada é Flos sanitatis ou Flos medicinae Salerni, cheo de aforismos médicos. Do seu patrimonio cultural destaca...

GOLFOS

Golfo de Italia, situado no Mar Tirreno, entre punta Campanella, ao N, e punta Licosa, ao S, separado do golfo de Nápoles pola península de Sorrento.

TERRITORIOS

Territorio italiano que se estendía ata Tarento, a parte costeira da actual provincia de Salerno e boa parte da chaira de Campania. Foi separado do principado de Benevento en 847 e converteuse nun principado longobardo independente. No s XI comprendía case toda a Italia meridional despois de someter os ducados de Amalfi, Sorrento e Gaeta e o principado de Capua, e foi reducido a vasalaxe aos condes normandos de Pulla-Calabria. Como título feudal foi posuído polos Orsini, condes de Nola, e polos Sanseverino.

PERSOEIRO

Novelista brasileiro. Escribiu novelas de carácter social, das que destacan Cascalho (1944), Dados biográficos do finado Marcelino (1965), Histórias ordinárias (1966), Uma telha de menos (1970), O fruto do vosso ventre (1976), Rebanho do ódio (1995) e A prostituta (1996).

1. Relativo ou pertencente a san Francisco de Sales, aos salesianos ou ás salesianas.

2. Membro da congregación relixiosa fundada en Turín por san Xoán Bosco en 1859 como Sociedade de San Francisco de Sales. Recoñecida por Pío IX en 1864, as súas Constitucións foron aprobadas en 1874. Naceu coa finalidade de educar cristianamente á xuventude pobre. Estendeuse por toda Europa e América Latina e a primeira casa en España foi o colexio de Utrera (1881). A actividade salesiana foi moi grande durante o primeiro século da súa existencia a través das escolas populares e profesionais e os oratorios festivos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vedra baixo a advocación de san Fins.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vedra baixo a advocación de san Xián.

ENTRADA LARGA

Orde relixiosa e militar de nome completo Soberana Orde Militar e Hospitalaria de San Xoán de Xerusalén, de Rodas e de Malta, coñecida como Soberana Orde de Malta. A súa orixe atópase nun hospital fundado en Xerusalén ao redor de 1050 para asistir aos peregrinos que acudían aos Santos Lugares. Independizouse co beato Xerardo e en 1113 foi aprobada polo Papa Pascual II que a puxo baixo a tutela da Santa Sé. Coa constitución do Reino de Xerusalén, asumiu a defensa militar dos enfermos, peregrinos e territorios conquistados aos musulmáns e pasou a ser relixiosa e militar. Tiña como distintivo unha cruz branca de oito puntas sobre un hábito e capas negros. Coa caída de Xerusalén en 1291, estableceuse en Chipre e en 1310 en Rodas. A orde era gobernada polo gran mestre e por un consello. Territorialmente organizouse en sete linguas: Provenza, Auvernia, Francia, Italia, Aragón-Navarra, Inglaterra (con Escocia e Irlanda) e Alemaña; en 1492 Castela e Portugal separáronse de Aragón e constituíron...

PERSOEIRO

Rei de Noruega (1122-1130), fillo de Magnus III e irmán e sucesor de Sten I. Defensor da fe cristiá, en 1107 emprendeu unha expedición marítima que o levou a Inglaterra, Lisboa e Xerusalén. Cos seus guerreiros saqueou algunhas cidades do litoral mediterráneo, como Sidón, e volveu por terra a Noriega (1111). Sucedeuno o seu fillo Magnus IV.