"CIO" (Contén)

PERSOEIRO

Gramático e filólogo grego. Foi director da Biblioteca de Alexandría e mestre de Aristarco de Samotracia.

GALICIA

Avogado, xornalista, filósofo e político. Trasladado a Madrid por estudios, coñeceu a Pi i Margall e Castelar, e colaborou con artigos de economía política no xornal La Discusión e cunha serie titulada “La moralidad de la mentira” no xornal El Trabajo. De regreso a Pontevedra escribiu nos xornais El Progreso e El Derecho, entre outros. Deputado a Cortes por Pontevedra (1873), seguiu participando na redacción de varios xornais. Publicou Discusiones sobre la Metafísica (1879) e contos e novelas curtas como La serenata de Shubert.

1. Acción e efecto de aromatizar.

2. Aplicación de aromatizantes. A aromatización é unha operación industrial, xeralmente simple na que o aromatizante pode ser aplicado por disolución, dispersión, mestura, pulverización dun líquido sobre un sólido ou impregnación.

3. Formación de hidrocarburos aromáticos no reforming catalítico das fraccións do petróleo. En moitos casos a acción é efectuada en presenza de hidróxeno e chámase hydroforming.

4. Transformación dun composto alicíclico (con ciclos hexagonais) en aromático, por deshidroxenización. A aromatización obtense, xeralmente, quentando en presenza de catalizadores de hidroxenización (platino ou paladio) ou de certas substancias facilmente reducibles (xofre, selenio ou tetraclorobenzoquinona).

PERSOEIRO

Xeneral de Mitrídates VI. Conduciu as campañas contra os romanos establecidos en Asia Menor. Sila derrotouno en Queronea (86 a C) e en Orcomen (85 a C).

1. Acción e efecto de arrogar ou arrogarse.

2. Adopción dunha persoa non sometida á potestade doutra.

3. Delito que consiste en que un funcionario da administración pública se atribúe funcións xudiciais ou impide a execución das resolucións dos tribunais; tamén se lle aplica ao xuíz que se atribúe funcións ou impide o exercicio lexítimo das atribucións dunha autoridade administrativa.

GALICIA

Pintor. Formouse nos anos sesenta na Escola de Artes e Oficios de Vigo, onde recibiu unha fonda influencia de Curty e Maximiliano Vidales Espinosa. Foi un artista polifacético que realiza caricatura, retrato e paisaxe; así mesmo, a permanente innovación levouno a realizar esculturas con obxectos de refugallo con grande imaxinación. A súa obra participa dunha eterna vocación romántica e posúe unha suave ironía de fondo. A partir de moldes impresionistas, realiza unha pintura sobria, case esquemática e baseada nun firme debuxo, dun acabado coidadísimo e de pincelada solta e de ampla mancha colorista que, ás veces, queda circunscrita por unha liña negra. A cor é a verdade máxima da súa pintura. Recibiu o Premio Dotación de Arte Castellblanc (1969) e concorreu nas Bienais de Pontevedra.

1. 1. Zona de unión entre dúas partes ríxidas do esqueleto dun animal (ósos, artellos) que lle dá mobilidade. As articulacións óseas están constituídas principalmente por: superficies articulares, partes dos ósos que están en contacto; cartilaxes articulares, que recobren as superficies articulares e protexen do desgaste; ligamentos articulares, que manteñen en contacto as superficies articulares; cápsula articular ou sinovial, que limita a articulación e segrega a sinovia que a lubrifica. Considéranse tres tipos de articulacións óseas segundo o grao de mobilidade: as sinartroses, inmóbiles, como as articulacións dos ósos do cranio; as anfiartroses, que teñen movementos de balanceo, como as articulacións das vértebras e da sínfise púbica; e as diartroses, de movementos amplos, como as articulacións do xeonllo e do cóbado.

   2. articulación de Chopart

      Articulación do calcaño e do astrágalo humano co tarso.

   3. articulación de Cruveilhier

      Articulación alantoodontoidal humana.

   4. articulación de Lisfranc

      Articulación tarsometatarsiana do ser humano.

2. Nó ben diferenciado que separa dous segmentos dun órgano vexetal.

3. Unión móbil entre dúas pezas que lles permite un desprazamento angular recíproco, a transmisión de esforzos de tracción ou compresión, pero non pares de torsión. O desprazamento pode estar limitado só a un plano, como é o caso das bisagras, dos garfos, das unións biela-manivela, etc, ou pode atinxir un ámbito espacial relativamente amplo, como é o caso das rótulas.

4. Acción de enunciar en artigos separados.

5. 1. Posición e movementos, activos e pasivos, globais dos órganos da fala na emisión de cadeas fónicas identificables e significativas respecto ao repouso relativo. Na fonética tradicional, sóense distinguir tres tipos de trazos articulatorios: o punto, o modo e o tempo de articulación. O punto de articulación fai referencia ao lugar no que se aplican os órganos de fonación para producir un son. O modo de articulación indica o grao de abertura dos órganos. O tempo de articulación clasifícase en tres etapas ou momentos case sempre ben diferenciados: intensión, tensión e distensión.

   2. ...

1. Habilidade ou arte para facer unha cousa.

2. Habilidade ou arte empregadas para disimular ou esconder a verdade e as imperfeccións dunha cousa, xeralmente produce un efecto enganoso.

3. Instrumento ou aparello que facilita a realización dalgún labor con maior rapidez ou facilidade.

4. Falta de naturalidade ou de espontaneidade.

5. 1. Dispositivo que provoca efectos explosivos e luminosos.

   2. fogo de artificio

      fogo.

1. Que está feito con artificio.

2. Que non ten naturalidade.

3. Que presenta artificios ou trucos que pretenden enganar.