"Oti" (Contén)

1. 1. Relativo ou pertencente á nicotina.

   2. Que está provocado pola nicotina.

2. Derivado carboxílico que se presenta en forma de po soluble en auga e insoluble en éter, moi estable e non higroscópico, que se funde a 237°C e se sublima sen descomposición.

1. Relativo ou pertencente ao Nilo, á rexión do Nilo ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da rexión do Nilo.

3. Lingua sudanesa do phylum nilo-sahariano que se fala en Uganda, Kenya, o S de Sudán e o N de Tanzania. Subdivídense en tres grupos: o occidental, que comprende as linguas shilluk, nuer e luo; o oriental, co masai e o turkana, e o meridional, co nandi e o suk.

1. 1. Relativo ou pertencente á raza nilótida ou aos seus representantes.

   2. Individuo da raza nilótida.

   3. raza nilótida

      Raza do grupo melanodermo que ocupa basicamente toda a conca do Alto Nilo. Os seus representantes son dolicocéfalos, cun corpo esvelto, pel moi escura, nariz amplo e ollos estreitos.

2. 1. Relativo ou pertencente ao grupo étnico dos nilótidos.

   2. Individuo do grupo étnico dos nilótidos.

   3. Grupo étnico da África negra. Os pobos máis importantes son os dinka, os nuer e os masai. Practican unha economía mixta coa práctica do pastoreo nómade, a pesca, a agricultura e a caza.

PERSOEIRO

Teólogo laico ortodoxo. Foi observador do Consello Ecuménico das Igrexas no Concilio Vaticano II (1963-1964). Foi director adxunto (1958-1966) e director (1966-1974) do Instituto Ecuménico de Bossey, e moderou a Comisión Fe e Constitución do Consello Ecuménico. Escribiu numerosas obras sobre relixión e teoloxía ortodoxa.

1. 1. Información que se ten ou que se dá dalgunha cousa.

   2. Suceso do que se informa.

2. Coñecemento sobre o estado ou situación dunha persoa ou dunha cousa da que hai tempo que non se sabe nada.

3. Indicación que se puña, nos ss XI e XII, ao dorso dun pergameo collendo nota dos datos necesarios para redactar unha escritura. Deixáronse de facer cando comezou o sistema dos borradores ou scaedae no s XIII.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Bos Aires a partir de 1915. Subtitulado “Quincenario gráfico y de novedades de la Región”, estivo dirixido por Fortunato Cruces. De carácter informativo, recolleu noticias de Galicia e artigos tomados da prensa galega. Saíu ao mesmo tempo que Nova Galicia. Incluíu colaboracións literarias de Vitoriano Taibo e F. Cano Rivas.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Pontevedra a partir de 1891. Tivo unha breve primeira época, e foi substituído ese mesmo ano polo Noticiero Administrativo. Reapareceu en xaneiro de 1895 para cesar en xullo dese mesmo ano. Subtitulouse “Semanario destinado á fomentar los intereses morales y materiales de la enseñanza primaria”. Editouse nos obradoiros tipográficos de Rogelio Quintáns, en Pontevedra, e o seu fundador, director e propietario foi Xosé López Pérez. Na primeira época foi o substituto de El Noticiero Gallego (1891). Tras a súa reaparición seguiu a numeración de El Noticiero (1892) e incluíu información das disposicións lexislativas de interese para os mestres. Saíu todos os luns ata o seu cese, substituído de novo por El Noticiero.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Ribadavia a partir do 15 de outubro de 1910. Cesou en outubro de 1936. Editouse cos subtítulos “Semanario de Ribadavia”, “Periódico de Ribadavia” (1913), “Semanario de mayor circulación de la provincia” (1920) e “Órgano oficial del sindicato Vitivinícola Comarcal”, a partir do 17 de novembro de 1929. Fundado e dirixido polo seu propietario, Emilio Canda, saíu os domingos con información local e comarcal, contos, vida social, humor e información do sindicato. De tendencia católica, declarouse apolítico ata que se converteu en voceiro do deputado conservador Xosé Estévez Carrera e, na Segunda República, definirse pro-CEDA e contrario á autonomía de Galicia. Foi o rival do xornal liberal El Ribadaviense.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Bos Aires a partir de 1889. Dirixida por Manuel Lema, amosou unha fonda preocupación pola situación social, política e económica de Galicia. Publicou unha posible “Constitución Rexional para o futuro Estado de Galicia” e chegou a defender a necesidade da confrontación violenta para acadar os dereitos nacionais que Galicia non conseguía polas vías legais.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Pontevedra a partir de febreiro de 1896. Non cesou antes de maio de 1943. Apareceu cos subtítulos “Semanario destinado á fomentar los intereses morales y materiales del Magisterio”, “Semanario destinado á fomentar los intereses morales y materiales del Magisterio de 1ª Enseñanza y organizador del 3º Certamen Pedagógico Español”, a partir de 1897, e “Revista de primera enseñanza”. Continuou coa numeración do seu predecesor, El Noticiario, e foi dirixido polo seu propietario, Xosé López Pérez. Tras o seu falecemento (1896), o seu fillo Bernardino López S. Cobián fíxose cargo do xornal que, despois da Guerra Civil Española, foi administrado por Eladio Portela Gómez. Editado nos obradoiros da Viúva e Fillos de Carragal, saíu todos os luns mantendo o mesmo tipo de contido ca os seus predecesores (doutrinais e disposicións lexislativas). A partir de agosto de 1897 convocou un Certame Pedagóxico e saíu os días 4, 11, 18 e 25 de cada mes.