"ROM" (Contén)

Tautomería que presentan certos conxuntos de compostos, debida exclusivamente á variación da posición da nube electrónica nas súas moléculas.

Aplícase ao efecto dun átomo ou dun grupo de átomos dunha molécula sobre a distribución dos electróns da mesma molécula e sobre a súa polarizabilidade.

Cada un dos compostos que presentan electromería.

Conxunto dos procedementos metalúrxicos que empregan enerxía eléctrica, tanto por acción térmica coma electrolítica, para a extracción, a elaboración, a afinación e os tratamentos térmicos especiais dos metais e das súas aliaxes. En siderurxia, empréganse estes procedementos para a obtención de ferroaliaxes, de aceiros especiais ou normais, e para a fabricación de fundición. Os sistemas de transformación de enerxía eléctrica en térmica fundaméntanse na indución, na acción dun arco eléctrico que se fai saltar entre uns electrodos ou na resistencia eléctrica que presenta o material ao paso dunha corrente eléctrica. Os procedementos electrolíticos empréganse na afinación de metais en bruto ou para a obtención de metais por precipitación de solucións dos seus sales.

Relativo ou pertencente á electrometalurxia.

Medida de magnitudes eléctricas por medio dun electrómetro.

Relativo ou pertencente á electrometría.

Aparello que serve para medir diferencias de potencial e que está baseado nas accións electrostáticas entre dúas placas ou pezas entre as que se aplica a diferenza do potencial que se quere medir. O primeiro aparello deste tipo foi inventado por lord Kelvin. Un dos máis coñecidos é o electrómetro de cuadrantes.

Medida de correntes eléctricas moi febles.

Método utilizado para rexistrar os cambios de potencial eléctrico que se producen nun músculo illado ou nun grupo muscular cando se contrae de xeito espontáneo ou por indución con estímulos xeralmente eléctricos.

Instrumento que se emprega para realizar unha electromiografía.

Rexistro gráfico da contracción dun músculo que se obtén ao realizar unha electromiografía.

Tumor óseo benigno de orixe cartilaxinosa que se desenvolve frecuentemente na cartilaxe que envolve o interior do óso.

Xénero de lepidópteros, da familia dos endrómidos, que ten como única especie a E. versicolora. As bolboretas son de cor acastañada arrubiada, co corpo groso e peludo, alas atravesadas de xeito transversal por dúas bandas extreitas brancas e negras co bordo externo máis escuro e con varios ocelos brancos no extremo. As eirugas son grosas e de cor verde con franxas finas de cor branca. Na Península Ibérica distribúese por unha ampla franxa do norte peninsular, con colonias extremas e illadas en Galicia (río Eume) e Catalunya, onde se distinguen dúas subespecies: E. versicolora subpyrineae e E. versicolora meridionalis, esta última no extremo oriental da distribución penínsular. As eirugas aliméntanse principalmente das follas de amieiros, abeleiras, salgueiros, bidueiros, carpe ou tileiros. Pasa o inverno no solo na fase de crisálida e, a partir de febreiro e ata abril, os machos voan durante as horas de sol polos claros do bosque en busca das femias, pousadas no solo ou en pólas...