"qu" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao patriarcado de Antioquía da Igrexa Siria.

2. Cristián pertencente ao patriarcado de Antioquía da Igrexa Siria.

3. Rito propio do patriarcado de Antioquía da Igrexa Siria. Practícano os cristiáns pertencentes a este patriarcado (que non hai que confundir cos patriarcados homónimos melquita ou maronita) que habitan en Siria, Iraq, Líbano e o S de Turquía, e polos cristiáns xacobitas do Malabar (India) e os seus irmáns católicos chamados malankares. Emprega a lingua siria, aínda que na práctica litúrxica é moi frecuente a utilización do árabe e, en India, a do malaialam.

1. Quentamento dun vapor por riba da súa temperatura de ebulición. Algunhas máquinas térmicas traballan con vapor de auga a unha temperatura bastante superior a 100°C, é dicir, con vapor de auga sobrequentada.

2. Quentamento excesivo dun metal que produce unha alteración da súa resistencia mecánica e, no caso do aceiro, aumenta a fraxilidade a causa do desenvolvemento de determinantes grans por absorción dos grans contiguos.

1. Reflexión que unha persoa fai consigo mesma e en voz alta.

2. Parlamento que fai deste modo un personaxe nunha obra.

PERSOEIRO

Emperador de Haití (1849-59). Mulato de orixe eslava, en 1803 uniuse aos insurrectos contra os franceses e foi o lugartenente dos principais xefes independentistas. Xeneral (1843) e gobernador de Port-au-Prince (1846), o Senado elixiuno presidente da República en 1847. Instaurou un réxime despótico inspirado no napoleónico e fíxose coroar emperador (1850), pero en 1858 foi desposuído dos seus cargos por un alzamento republicano.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse na Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles e con El grito del pajero obtivo unha bolsa para ir a Roma (1884), onde pintou Entierro de Cristo e El padre Jofre protegiendo un loco (1887). Ao volver en 1889 instalouse en Madrid. Extremadamente sensible á cor e á luz, liberouse de trabas académicas e de preocupacións estilísticas e pintou obsesionado pola luz que difumina os obxectos. As súas técnicas achéganse aos acuarelistas ingleses (cores disoltas en auga, transparencias) e tamén aos postimpresionistas (pincelada grosa, a miúdo espátula). Destacan Y aún dicen que el pescado es caro! (1894), Paseo a orillas del mar (1909), Niños en la playa (1910) e o friso Costumbres y fiestas de las regiones españolas (1911-1919) realizado para The Hispanic Society of America (Nova York).

GALICIA

Médico e político. Alcalde de Cangas. Militante de Alianza Popular desde 1977, foi secretario xeral do PP en Pontevedra, vicepresidente da Deputación de Pontevedra e tenente-alcalde (1991-1995) de Cangas. Foi deputado autonómico, voceiro de Sanidade e coordinador electoral do PP no Morrazo.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Foi un dos introdutores do retorno ao clasicismo, especialmente despois da súa viaxe a Italia. A súa obra é dunha gran simplicidade de liñas. Destacan o Hôtel-Dieu (1741-1748), a Loge des Changes (1747-1750) e o Grand-Théâtre (1756), en Lyon, así como a igrexa de Sainte Geneviève (1756-1780), en París.

PERSOEIRO

Político e etnólogo francés. Partidario e colaborador do xeneral De Gaulle desde 1940, foi deputado e ministro en varias ocasións, gobernador de Alxeria (1955-1956) e dirixente da Unión pola Nouvelle République (UNR). Oposto á autodeterminación de Alxeria (1955-1956), rompeu con De Gaulle e exiliouse (1961-1968). En 1970 fundou o movemento nacionalista Progrès et Liberté. Como etnólogo especializouse na cultura azteca e publicou Archéologie et Anthropologie (1976), L’univers des Azteques (1979) e Les Maya (1982).

PERSOEIRO

Historiador. Especializado na área de contemporánea, centrouse no estudo da emigración galega. Publicou Os intelectuais do agrarismo: protesta social e reformismo agrario na Galicia rural, Ourense, 1880-1936 (1999); Galicia nos tempos de medo e fame: autarquía, sociedade e mercado negro no primeiro franquismo, 1936-1959 (2001) e As cartas do destino: unha familia galega entre dous mundos (1919-1971), con X. M. Núñez Seixas (2005).