"BOL" (Contén)

PERSOEIRO

Físico e químico. Desde 1910 foi profesor de Física e Química na Universidade de Yale, onde descubriu o ionio isótopo do torio e produto da desintegración do uranio. En 1907, e grazas a unha suxerencia feita por Rutherford, conseguiu calcular a idade dos minerais segundo o seu contido de chumbo.

PERSOEIRO

Físico. Desenvolveu, xunto con J. W. Gibbs e J. C. Maxwell, a Mecánica Estatística. Foi profesor de Física en Graz, Múnic, Leipzig e Viena desde 1895 ata o seu suicidio, en 1906. Inspirado polos traballos de Maxwell, interpretou as leis da Termodinámica a partir da Mecánica das moléculas e con métodos estatísticos. O seu teorema H (1877) permitiu explicar o segundo principio da Termodinámica. Enunciou o principio da equipartición da enerxía e demostrou teoricamente a lei experimental de Stefan, que pasou a chamarse lei de Stefan-Boltzmann, a partir do ciclo de Carnot (1884). Entre as súas obras cómpre salientar Leccións sobre a teoría electromagnética de Maxwell, Teoría cinética dos gases (1895-99) e Leccións sobre os principios da Mecánica (1904)

1. Relativo ou pertencente ao bolxevismo.

2. Partidario do bolxevismo.

PERSOEIRO

Matemático, astrónomo e escritor húngaro. Calculou as órbitas de varios cometas, traballou nas bases da Xeometría e publicou no 1832 Tentamen iuventutem studiosam in elementa matheseos purae elementaris (Intento de presentar á mocidade estudosa os elementos das Matemáticas puras). No eido da literatura publicou Öt szmorújáték (Cinco traxedias, 1817) e Párisi per (Proceso en París, 1818).

PERSOEIRO

Matemático húngaro. Fillo de F. W. Bolyai, foi un dos fundadores da Xeometría non euclidiana. Publicou o seu primeiro traballo como apéndice da obra do seu pai Tentamen iuventutem studiosam in elementa matheseos purae elementaris (Intento de presentar á mocidade estudosa os elementos das Matemáticas puras, 1832).

PERSOEIRO

Filósofo, teólogo e matemático. Sacerdote católico, estudiou e foi profesor na Universidade de Praga ata que tivo que abandonala en 1819 polas súas ideas pacifistas. Oposto ao idealismo kantiano, desenvolveu unha filosofía científica coa súa concepción da Lóxica como estudo das Sätze an sich (‘proposicións como tales’) en tanto que algo obxectivo, e coa súa contribución á fundamentación das Matemáticas. Descubriu e levou a cabo estudios sobre os paradoxos do infinito formulados clasicamente por G. Cantor. As súas obras máis importantes son Wissenschaftslehre (Teoría da ciencia, 1837) e Paradoxien des Unendlichen (Paradoxos do infinito, 1851).

1. Froito acedo e comestible que dá a caramboleira. É unha baga dividida en cinco celas, de cor amarela verdosa, que ten unha sección transversal en forma de estrela. Caracterízase polo seu sabor agridoce que a fai ideal para macedonias e bebidas refrescantes. Tamén se emprega como aderezo.

2. Xogada de billar que consiste en tocar coa bóla que se golpea as outras dúas bólas, ou a unha soa e esta, á súa vez, á terceira.

3. Dobre efecto, conseguido por sorte e non por habilidade, que resulta dunha soa acción.