"GR" (Contén)

Sociedade cultural creada en 1967 por un grupo de mozos ourensáns encabezados por Pedro Merino Gómez e Santiago Docampo Figueiral co fin de espallar a cultura galega. Axiña se adheriron a ela galeguistas como Otero Pedrayo, nomeado presidente de honor, xunto a outros intelectuais ourensáns como Xesús Ferro Couselo, Xaquín Lourenzo Fernández, Bieito Fernández Alvárez, Eleuterio González Salgado, Salvador Rey Domínguez, Antón Fernández Sánchez, Carlos Guitián Rodríguez e Nemesio Barxa Álvarez. Esta agrupación desenvolveu importantes actividades culturais como a organización de debates denominados Tertulias da Auriense, cursos de lingua e literatura galega, excursións culturais e conferencias sobre temas económicos, sociais, históricos e literarios. O seu boletín interno levou o nome de Boletín da Auriense.

Colectivo creado en Ourense en 1974 por un grupo de mozos procedentes da compañía Histrión 70, ao abeiro da Agrupación Cultural Auriense. O seu primeiro espectáculo naceu a partir dun texto homónimo de Jenaro Marinhas del Valle, O triángulo ateo (1974). Seguidamente, e cunha forte compoñente nacionalista e reivindicativa, estrearon Historia do home que se volveu can (1974), sobre a obra de Oswaldo Dragún; Manuel, vento indomable (1975), segundo un texto de Manuel Guede; Unha vez foi o trebón, sobre a recreación que da revolta irmandiña fixera Manuel María; O Caixón (1977) e A gran candonga (1978), a partir de textos de Millán Picouto. Nesa mesma liña, en 1975 presentaron o Recital Cabanillas e en 1976 o Recital Ferrín, Manuel María, Novoneyra.

Biografía que un autor fai de si mesmo. Trátase dun modelo narrativo específico no que o narrador é protagonista dunha historia narrada de forma retrospectiva ou analéptica e que esixe a presenza dun destinatario -nalgúns casos pode ser un desdobramento do autor nun ti, reflexo do eu-, que xustifica a existencia do propio discurso. Estes relatos están escritos, normalmente, en primeira persoa, aínda que tamén poden estar en segunda, e mesmo en terceira persoa. Segundo Ph. Lejeune e G. May, diferénciase doutros subxéneros afíns, como a memoria e o diario, onde tamén aparecen elementos autobiográficos, en que no primeiro é prioritaria a exposición da realidade exterior e dos outros, por máis que se faga en función dun eu-narrador; e no diario, porque supón unha minuciosa constatación de feitos cotiáns, que pode implicar unha intensificación maior da expresión subxectiva, pero que é de alcance máis reducido ao non poder presentar a panorámica total dunha vida ou dun período dela.

Relativo ou pertencente á autobiografía.

Persoa que é autora dunha autobiografía.

Reproducir mediante a autografía.

Relativo ou pertencente á autografía.

Propiedade dalgúns procesos estocásticos pola que o estado do proceso nun instante determinado depende linealmente dun certo número de estados anteriores e mais un termo aleatorio.

Formación de xenotipos diferentes na apogamia por causa da segregación xenética da primeira meiose, sexa por herdanza independente, sexa por entrecruzamento. É un caso de apomixe.

ou Antón Avilés de Taramancos (Taramancos, Noia 6.4.1935 - A Coruña 22.3.1992) Escritor. Fixo estudios de Náutica na Coruña, onde contactou co movemento galeguista de esquerdas. Emigrou despois a Colombia durante vinte anos. Neste período mantivo un silencio literario que se rompeu trala súa volta definitiva a Galicia en 1980. Nos seus últimos anos desenvolveu unha constante actividade cultural -con colaboracións en diversos medios como Grial, Dorna ou Luzes de Galiza- e política, chegando a ser concelleiro en Noia polo BNG en 1987. En 1986 foi elixido Presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Na súa primeira etapa publicou os poemarios As moradías do vento (1955) e A flauta i o garamelo (1959), e obtivo o Premio da Colección Brais Pinto co relato “Pequeño canto”. Despois da súa estadía americana deu ao prelo o poemario O tempo no espello (1982), que recolle toda a produción anterior á etapa americana,...

Acción e efecto de avinagrar ou avinagrarse.

elocidade excesiva na escrita, con omisión patolóxica e inconsciente de palabras ou sílabas.