"Rei" (Contén)

1. de enreixar.

2. Conxunto de reixas que rodean un edificio ou que pechan un lugar.

3. Labor feito con varas, canas ou outros materiais que se entrecruzan en forma de celosía.

4. Aplícase ao escudo fretado, cando os puntos de reunión das cotizas levan un cravo de distinta cor ou metal.

1. Pechar algo con reixas.

2. Colocar ladrillos, táboas ou outros materiais cruzándoos de xeito que queden espacios ocos.

PERSOEIRO

Rei de Alemaña (918-936) e duque de Saxonia e Turinxia (912), fillo de Otón I de Saxonia. Loitou contra Conrado I de Alemaña, ao que sucedeu no trono. Recuperou Lorena e derrotou os eslavos de Bohemia (929) e os húngaros (933). Enfrontouse aos dinamarqueses (934) e constituíu unha marca alemá entre o Eider e o Schlei.

1. Doutrina filosófica elaborada por Epicuro que sostiña que o fin último da vida era alcanzar a felicidade a través do pracer.

2. Calidade de epicúreo.

3. Actitude de quen busca exclusivamente o pracer.

1. de escorrer.

2. Que non presenta defectos físicos nin enfermidades.

1. ixiar algo ou a alguén con atención e procurando non ser visto.

2. Observar algo ou a alguén con moita atención.

PERSOEIRO

Trobador portugués da escola lírica galego-portuguesa, pertencente á liñaxe dos Barreto, orixinaria dos Velho. Aínda que a familia do trobador era orixinaria da conca do Lima (Entre Douro e Minho) -de feito, aínda a comezos do s XIV os Barreto forman parte das liñaxes de infanzóns padroeiras do Mosteiro de Tibães-, estendeuse despois, mediante diversas alianzas, polo Douro medio e Trás-os-Montes, e estableceuse en Estremadura (1254 - 1264), período en que o pai do trobador, Fernão Gomes, figura na corte de Afonso III. Vinculado á corte de don Denís, este autor aparece na documentación entre 1290 e 1294; neste período confírmalle á orde do Templo unha doazón de bens que seus pais lle fixeran a esta en Abrantes e, así mesmo, testemuña a doazón do pantano de Magos que lle fai a don Denís o concelho de Santarem. Como se documenta no Livro de Linhagens do Conde D. Pedro, casou nesta cidade a finais do s XIII con Joana Esteves; ademais, confirma a adscrición do trobador ao último período da lírica...

PERSOEIRO

Trobador portugués pertencente á escola lírica galego-portuguesa que, a xulgar pola colocación dos seus textos nos cancioneiros (na parte inicial da sección das cantigas de amigo, entre Johan Soarez Coelho e Johan Lopez de Ulhoa), pode situarse no terceiro cuarto do s XIII. Dúas personaxes figuran na documentación portuguesa con este nome: Estevan Reimondo de Portocarreiro, mencionado nos Livros de Linhagens, e Estevan Reimondo de Sequeira, referido no Censual do Cabida da Sé do Porto. A documentación da época testemuña que o mesmo nome aludía a dúas persoas distintas, cunha cronoloxía bastante próxima. Deses dous homónimos, o primeiro é o que máis posibilidades ten de identificarse co trobador. Fillo de Raimundo Viegas e de Maria Ourigues da Nóbrega, pertencía á liñaxe portuguesa dos Portocarreiro, relacionada coas cortes rexias portuguesas e castelás. Lazos familiares relaciónano cos trobadores Johan Perez d’Aboim e Pero Gonçalves de Portocarreiro, xa que a súa nai era tía do primeiro...

GALICIA

Atleta. Especializada nas carreiras de fondo, foi campioa de España en 16 ocasións. Participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 na proba dos 3.000 m, especialidade na que obtivo a medalla de ouro nos Campeonatos Iberomericanos (CI) de Ciudad de México 1988. Na distancia de 1.500 m gañou a medalla de prata nos CI de Manaos 1990 e nos CI de Sevilla 1992.

GALICIA

Crítico musical. Pertenceu á xunta directiva das Xuventudes Musicais de Vigo e colaborou en distintas publicacións especializadas sobre temas musicais (Na Gaits, A Nosa Terra). Publicou Milladoiro. Moito máis que un grupo de música folk (1999) e Crónica do folk galego (2000), en colaboración con Óscar Losada.

1. Acción de estrar.

2. Conxunto de cousas ciscadas polo chan.

3. Lugar moi sucio ou onde se acumula moito lixo.

1. Acción e efecto de estreitar.

2. Parte ou punto en que algo se estreita.

1. estreitecer.

2. Intensificar a unión, a relación, a amizade ou o cariño entre persoas.

3. 1. Apertar contra si cos brazos en sinal de afecto ou cariño.

   2. Apertar a man de alguén en sinal de saúdo, afecto ou cariño.