"An" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial de tipo mariñeiro construída a finais do s XV en Laxe; sitúase dentro do grupo máis arcaico de estilo tardogótico. A súa planta é rectangular e está cuberta a dúas augas con artesoado de madeira. O presbiterio está cuberto cunha bóveda de crucería. Aínda que resolta cunha grande austeridade decorativa, conserva un retablo gótico de granito formado por cinco taboleiros nos que se representan escenas da Paixón de Cristo.

PERSOEIRO

Filme dirixido por Jean Vigo e interpretado por Michel Simon, Jean Dasté, Dita Parlo e Gilles Margaritis. Conta a vida dunha parella de recén casados, formada polo mariñeiro Jean (Jean Dasté) e a súa muller Juliette (Dita Parlo) a bordo dunha barcaza fluvial, que comparten co vello Jules (Michel Simon), e o seu axudante (Louis Lefebvre). O conflito xorde trala voda, cando Jean se sente afundir na rutina da vida cotiá e tenta fuxir cara á cidade, chea de tentacións.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de santo Estevo.

IGREXAS

Igrexa románica de Pantón que pertencía a unha fundación monástica bieita e que agora é unha igrexa parroquial. Tipo de construción de nave e presbiterio únicos na que o máis salientable son as portadas e os beirados, cun traslado pouco usual dos canzorros do muro sur da nave á casa reitoral anexa. A porta norte ten o arco, lixeiramente apuntado, en bocel, sobre o que se dispoñen cinco arquiños que non abranguen toda a rosca. Os capiteis que sosteñen a arquivolta son góticos. O seu repertorio iconográfico e decorativo semellan relacionala co obradoiro xurdido en San Xoán de Portomarín, que difundiu as súas solucións pola comarca. A data de construción desta igrexa sitúase ao redor do 1225. Este monumento foi declarado Ben de Interese Cultural en 1975.

PERSOEIRO

Escritor serbio romántico. Algunhas das súas mellores obras son a narración longa Bunjevka (1851) e a novela Dva Idola (Dous ídolos, 1852).

PERSOEIRO

Rei visigodo (554-567). Estableceu a corte en Toledo e amosouse tolerante cos cristiáns. Loitou pola unificación peninsular e conquistou Sevilla aos bizantinos, aínda que ao morrer subsistiron as posesións de Bizancio, ao sur, e o reino dos suevos, ao noroeste.

1. Chegar a tocar, coller algunha cousa que non está moi preto ou que non está ao alcance.

2. Chegar a ter ou a tocar algo que se desexa.

3. Incidir unha cousa sobre algo ou alguén.

1. Roer cos dentes unha cousa repetidas veces e collendo un pouco de cada vez.

2. Morder unha froita ou obxecto deixando nela impresa a marca dos dentes.

3. Riscar cos dentes ou cun obxecto cortante a casca da castaña para que non estoupe ao asala.

1. Relativo ou pertencente aos atapascanos.

2. Individuo dunha gran familia de pobos indíxenas de América do Norte constituída por etnias moi diversas culturalmente e antropoloxicamente, que teñen en común a orixe histórica e o parentesco lingüístico consecuente. O centro de dispersión dos atapascanos é probablemente a zona do lago Athabasca, Canadá. Desde este punto, e ata o s XVI, estendéronse cara ao S, ao longo do O dos EEUU, ata chegar ás fronteiras actuais de México. O grupo da área cultural do sudoeste é o máis numeroso e homoxéneo (apache, navaho, kiowa-apache, etc). Actualmente quedan uns 120.000 individuos.

3. Grupo de linguas faladas no Canadá. O lingüista Sapir engadiu ao atapascano as linguas haida, tlingit e eyak, e constituíu a gran familia na-dené. A lingua atapascana máis coñecida actualmente é o navaho que, cuns 140.000 falantes, é unha das linguas de América con máis vitalidade.