"CIO" (Contén)

Empresa constituída en 1908 dedicada á construción naval. Coñecida como La Naval, as súas orixes están nunha normativa para a reconstrución e modernización da armada española do 7 de xaneiro de 1908 pola que o goberno lle adxudicou o concurso para realizar o Plan de Escuadra Ferrándiz. A sociedade estaba formada maioritariamente por capital español, pero cunha importante presenza británica que representaba o 40% do capital. En xuño de 1909 produciuse o arrendo dos arsenais e estaleiros de Ferrol e Cartagena á empresa construtora. Durante o primeiro terzo do s XX monopolizou a construción naval en España, inspirada en buques da Royal Navy. Despois dun período de expansión e prosperidade, a Primeira Guerra Mundial supuxo un colapso na construción naval, que se recuperou na década de 1920 ata a crise de 1929. Na Segunda República atravesou dificultades económicas. Despois da Guerra Civil, en 1947 creouse, a partir dela, a Empresa Nacional Bazán de Construciones Navales Militares SA.

Sociedade fundada en 1901 cun carácter de resistencia. En 1903 ingresou en UGT. Na década de 1920 adheriuse á Federación Regional de Obreros de la Industria Pesquera de Galicia e mudou o seu nome polo de Sociedad de Marineros y Oficios Varios. Durante a Segunda República integrouse na CNT e na Federación Regional de Industria Pesquera como Sindicato de Oficios Varios.

SEPT.

Organismo internacional que se acordou crear na conferencia de paz de París o 28 de abril de 1919. A súa finalidade foi o mantemento da paz mediante a solución pacífica dos conflitos e o desenvolvemento das relacións internacionais. Os seus órganos básicos eran a asemblea, o consello e o secretariado. Estaban asociados outros organismos, como a OIT e o Tribunal Internacional de Xustiza. Non foi capaz de resolver os graves problemas internacionais nos anos que precederon á Segunda Guerra Mundial. Tamén se mostrou inoperante ante as guerras italo-etíope e española e o imperialismo de Hitler. A derradeira asemblea en abril de 1945 acordou a disolución e a transmisión de funcións á ONU.

Forma prefixada de orixe latina que se emprega na formación de palabras co significado de ‘social’.

Corrente evolutiva, desenvolvida por E. O. Wilson, que está enmarcada dentro do neodarwinismo. A interpretación que fai da xerarquía existente na maior parte das sociedades animais (incluída a do home), ás que se atribúe unha causa xenética, fundaméntase en que os mellores individuos son os que mandan e os menos bos os que obedecen, debido a un proceso de selección natural. As bases da sociobioloxía están en desacordo coa xenética moderna.

Relativo ou pertencente á cultura propia dun grupo social.

Relativo ou pertencente ás condicións sociais e económicas dunha colectividade.

Representación gráfica dos resultados obtidos en sociometría.

Especialista en sociolingüística.

Rama da lingüística que estuda as relacións entre lingua, cultura e sociedade. O enfoque sociolingüístico é, en primeiro lugar, situacional. O ámbito de uso dunha forma ou variedade é o conxunto de ocasións en que é usada, e expresa a posición, a extensión e a distribución relativas dentro dos sistemas socioculturais. Ademais de ámbitos lingüísticos, hai ámbitos de comunicación; e a imbricación entre uns e outros é un fenómeno universal. A imbricación sociolingüística implica tanto a complexidade sociocultural interna (distribución) dos ámbitos lingüísticos como a diferenciación lingüística (diversidade ou variación) dos ámbitos de comunicación. A sociolingüística moderna emerxe como paradigma cara ao 1953 e comeza a cristalizar nunha disciplina contra a década de 1970. Aínda que, a partir do precursor Uriel Weinreich, o núcleo inicial máis importante foi estadounidense (J. Fishman, Ch. Ferguson, W. Labov, E. Haugen, J. Gumperz, D. Hymes, S. Ervin-Tripp, S. Lieberson e outros) houbo tamén...

Relativo ou pertencente á sociolingüística.

Especialista en socioloxía.

Relativo ou pertencente á socioloxía.

Doutrina que interpreta a realidade, particularmente a humanopsicolóxica e histórica, desde un punto de vista sociolóxico.

Método encamiñado a establecer a medida social grazas á estatística das apreciacións obtidas por medio de test sociométricos, a través dos que se analizan as atraccións, repulsións ou indiferenzas entre os individuos dun grupo restrinxido en función de criterios determinantes. Foi creada por J. L. Moreno.

Terapia que tende a reducir os trastornos mentais mediante a interacción do individuo e o medio social en que se atopa.

Xénese e formación da psique a partir dos condicionamentos e determinantes sociolóxicos.