"Bra" (Contén)

1. Figura de pensamento por detracción que consiste na supresión de elementos da frase que non están no contexto pero que se poden sobreentender.

2. Emprego dunha expresión abreviada equivalente a outra máis ampla.

1. Recipiente metálico, con pouco fondo e redondo, no que se botan brasas para empregalo como calefacción.

2. Aparato eléctrico redondo que se emprega para quentar un cuarto.

1. Relativo ou pertencente ás brasicáceas.

2. Herba ou arbusto da familia das brasicáceas.

3. Familia de plantas da orde das caparais, xeralmente herbáceas, de follas alternas e, a miúdo, divididas. As flores son hermafroditas e presentan catro pétalos libres e dispostos en cruz (polo que a familia tamén recibe o nome de crucíferas) e seis estames, dos que dous son máis pequenos ca o resto. O froito adoita ser en silícula ou silicua. Aínda que de distribución cosmopolita, as máis de 3.000 especies que abrangue a familia son propias das zonas temperadas. Dos 350 xéneros que ten a familia, en Galicia son comúns: Alliaria, Alyssum, Arabidopsis, Arabis, Barbarea, Cakile, Capsella, Cardamine, Cardaminopsis, Cochlearia, Coronopus, Diplotaxis, Draba, Erysimum, Hirschfeldia, Hutchinsia, Iberis, Lepidium, Malcolmia, Matthiola, Murbeckiella, Nasturtium, Raphanus, Rorippa, Rynchosinapis, Sinapis, Sisymbrium, Teesdalia e Thlaspi.

PERSOEIRO

Xeneral espartano durante a Guerra do Peloponeso. No 424 a C conquistou a colonia ateniense de Anfípolis (Calcídica). Morreu na batalla de Anfípolis nun enfrontamento coa expedición ateniense da reconquista.

1. Árbore de follas paripinnadas e flores pentámeras agrupadas en acios, orixinaria das Antillas e América tropical.

2. Madeira dura e avermellada da árbore do mesmo nome empregada en ebanistería e da que se extrae, unha vez seca e pulverizada, unha materia colorante vermella.

3. Materia colorante vermella extraída da madeira homónima, composta principalmente por brasilina, e empregada na tinguidura de peles e tecidos.

ENTRADA LARGA

Estado da América meridional. Limita ao N coa Guyana Francesa, Surinam, Guyana e Venezuela, ao O con Colombia, Perú e Bolivia, ao S con Paraguay, Arxentina e Uruguay, e ao L co Océano Atlántico (8.511.996 km2; 165.851.000 h [estim 1998]). Esténdese entre os 5° e os 34° de latitude N e os 74° e 35° de lonxitude O. A súa capital é Brasília.
Xeografía física

Relevo e xeoloxía
En xeral, Brasil presenta un relevo monótono, de altitudes pouco marcadas (o 40% da superficie está sobre os 200 m e só o 7% sobre os 800). Predominan as formas compactas, os relevos tabulares e as superficies horizontais. Pódense diferenciar claramente, dende un punto de vista morfoestrutural, dúas grandes unidades: ao N a Amazônia, vasta área de subsidencia e sedimentación, drenada polo río Amazonas e os seus afluentes, que abrangue case a metade da superficie do Brasil; o resto do país, onde o relevo está dominado polo zócolo...

1. Relativo ou pertencente ao Brasil, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Habitante ou natural de Brasil.

3. Variante da lingua portuguesa falada en Brasil.

4. Arte desenvolvida no Brasil. A arte precolombina do Brasil ten pouco interese en comparación coa das grandes culturas amerindias xa que se reduce á produción de cerámica e tecidos. Os primeiros monumentos artísticos feitos polos portugueses foron igrexas. Estas construcións xunto coas súas imaxes e decoracións constitúen o inicio da arte colonial. No s XVII os xesuítas introduciron o Barroco. Os núcleos artísticos coloniais son tres: Recife, São Salvador de Baía e Minas Gerais. Destacan as igrexas da Conceição e São Francisco en Recife, a catedral de São Salvador de Baía, no estado de Minas Gerais, a igrexa de Ouro Preto en São Francisco, e en Rio de Janeiro, as igrexas dos mosteiros de São Bento e São Francisco. A figura máis destacada do barroco colonial foi o escultor mulato António Francisco Lisboa, coñecido como o Aleijadinho, figura lendaria da arte sudamericana. Na etapa neoclásica destacan o escultor Valentim de Fonseca e os pintores Sepúlveda e Ricardo do Pilar. O traslado...

5. Cine producido no Brasil. A primeira longametraxe importante da cinematografía brasileira, O crime de Banhaos (1913), é representativa da etapa de vangarda de Vítor Capellaro, Luís de Barros e José Medina, que a principios de 1926 abriron unha corrente vangardista moi influída polas experiencias europeas. Con Humberto Mauro (Ganga bruta, 1933) comezou o desenvolvemento dun cine culturalmente autóctono. A fundación da produtora Veracruz deu unha serie de posibilidades para facer unha ampla variedade de documentais. Nos anos sesenta apareceu o Cinema Novo: Nelson Pereira dos Santos, Roberto Santos, Paulo César Saraceni, Rui Guerra, Carlos Diegues, Glauber Rocha, Walter Lima e Joaquim Pedro de Andrade representan o máis grande esforzo cultural do país e do seu contorno. A principios dos anos setenta os mesmos realizadores anunciaron a fin do Cinema Novo. A finais da mesma década, o intento de reestruturar a situación da industria cinematográfica no país mediante...

6. As primeiras manifestacións literarias brasileiras están documentadas na obra do xesuíta canario José de Anchieta (1534?-1597), establecido no Brasil dende 1553. Foi autor da primeira gramática do tupí (Coimbra, 1595) e de numerosos traballos sobre a flora e fauna autóctona do Brasil. Os seus escritos están recollidos nos volumes Cartas, informações, fragmentos históricos e sermões (1933) e Poesias (1954). As letras brasileiras non colleron forza ata o s XVIII, cando aparecen, co neoclasicismo, poetas que cultivan as églogas á maneira de Virxilio como Claudio Manoel da Costa (1729-1789) e Tomás António Gonzaga (1744 - 1810), autor do poema amoroso Marilia de Dirceu (1792); José Basílio da Gama (1741-1795) atacou as misións xesuíticas no poema épico O Uruguai (1769), e José de Santa Rita Durão (1722-1784) tratou o tema da colonización no poema épico O Caramurú (1781), obra considerada en Brasil como a epopea nacional. O romanticismo,...

7. A música brasileira, como a súa cultura en xeral, é mestura de formas africanas e portuguesas que se complementan coas raíces populares dos pobos indios, reflectido na produción musical, nas danzas populares (batuque, capoeira, luindu, samba, choro, balaio, lambada, etc) e na bossa nova, resultado deste compendio de culturas e ritmos. A partir do s XVI introducíronse na produción musical brasileira ritmos e instrumentos de percusión africanos que se converteron nun dos compoñentes de maior incidencia nos ritmos da música popular do Brasil, xunto coa achega dos colonizadores portugueses que introduciron moitos instrumentos de Europa e a música litúrxica da Igrexa Católica. Aínda que do s XVII hai escasa documentación musical, no s XVIII houbo grande actividade no eido musical, sobre todo en Minas Gerais. Por outra banda, ao longo do s XIX constatouse unha gran riqueza musical no Brasil como consecuencia do traslado da Corte de Portugal a Brasil, feito...