"Hel" (Contén)

PERSOEIRO

Organista e compositor alemán. Foi discípulo de H. Schwemmer e G. Wecker, e en 1690 entrou na Corte de Stuttgart. Actuou en Austria e en Alemaña, ata que rematou como organista da súa cidade natal. As súas obras exerceron unha notable influencia sobre a obra de J. S. Bach. Da súa produción musical para órgano, composta en case todos os xéneros da música profana e relixiosa, e caracterizada por un estilo de escritura contrapuntística de gran pureza e severidade, destacan varias cantatas, fugas e suites, un libro de corais e un Canon en Re M (1680).

1. Relativo ou petencente ao panhelenismo.

2. Relativo ou pertencente a Grecia e aos seus habitantes.

3. Catro festas nacionais dos gregos (os xogos olímpicos, píticos, ístmicos e nemeos).

1. Relativo ou pertencente ao panhelenismo.

2. Seguidor do panhelenismo.

PERSOEIRO

Arcebispo de Santiago (1142-1149). Arcediago e deán da catedral en tempos do arcebispo Xelmírez. Antes de 1120 foi enviado por Xelmírez, con outros clérigos composteláns, a estudar en Chartres, onde destacou nos estudos gramaticais e de retórica ata converterse nun dos mestres gramáticos do núcleo cultural conformado entre Chartres e París; chegou mesmo a instruír na retórica ao intelectual Xoán de Salisbury. En 1120 pasou a exercer a docencia en París, posiblemente na abadía de Sant Victor, desde onde puido coñecer unha parte dos intelectuais europeos deste tempo. Parece que en 1123 viaxou a Roma xunto con Pedro Fulcón para solicitar unha bula confirmatoria da autoridade de Xelmírez como legado pontificio e da perpetuidade de Santiago como sede metropolitana. Tras a morte de Xelmírez (1140) unha sentenza favorable do Papa Inocencio II confirmouno como arcebispo fronte a Berengario, bispo de Salamanca. Durante o seu bispado continuou a política do seu predecesor. Obtivo de Afonso VII numerosas...

PERSOEIRO

Emperador romano (193). Sucedeu a Cómodo e foi aclamado polos pretorianos. Intentou restaurar os principios de goberno de Marco Aurelio e financiar obras agrarias. Morreu asasinado e Setimio Severo marchou sobre Roma para vingar a súa morte.

PERSOEIRO

Xeógrafo alemán. Dedicouse á xeografía física e humana e das súas obras destacan Neue Probleme der vergleichenden Erdkunde (Novos problemas da xeografía comparada, 1870) e Physische Erdkunde (Xeografía física, 1879).

PERSOEIRO

Naturalista alemán. Especializouse en embrioloxía e fisioloxía vexetal. Estudou e mediu as presións osmóticas das solucións acuosas, mediante unhas membranas semipermeables, as células de Pfeffer.

PERSOEIRO

Actriz e produtora cinematográfica estadounidense. Interpretou o seu primeiro papel destacado en Grease 2 (1982) e, posteriormente, protagonizou filmes como Scarface (1983), Lady Hawk (1984), The Russia House (1990), Dangerous Minds (1995) e I Am Sam (2001). Con Dangerous Liasons (1988) e The Fabulous Baker Boys (1989) foi nominada aos Oscar.

PERSOEIRO

Nadador. Membro do equipo olímpico de EE UU desde o ano 2000, ao ano seguinte conseguiu a medalla de ouro nos Campionatos do Mundo de Fukuoka e bateu dúas marcas mundiais nos Campionatos do Mundo de Barcelona (2003). Nos Xogos Olímpicos de Atenas (2004) obtivo seis medallas de ouro e dúas de bronce.

1. Recipiente máis ancho pola base ca pola boca, que se usa para quitar viño dos toneis e servilo.

2. Cano por onde sae a auga dunha fonte.

PERSOEIRO

Escritor e profesor. Tradutor de Astérix, de Goscinny, e de clásicos como Madame Bovary (1994), de G. Flaubert, e Vermello e negro (1996), de Stendhal, publicou Servicio feudal e trobadorismo (1982), Am’eu e trobo e servh’, a mays poder: en torno ao vocabulario feudal trobadorismo galego-portugués (1986) e Fición poética e vocabulario feudal na lírica trobadoresca galego-portuguesa (1987) e, en colaboración, dos manuais O realismo (2003), O movemento romántico (2003) e Simbolismo e modernismo (2003).

1. Persoa que fabrica ou vende picheis.

2. Natural ou habitante de Santiago de Compostela.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Coñecido como Michel Picoli, debutou en 1955 con French Cancan de Jean Renoir; pero foi a partir de Dillinger é morto (1968) cando destacou no cine europeo. Traballou con importantes directores como L. Buñuel (La voie lacteé, 1969), C. Sautet (Mado, 1976) ou J. L. Godard (Passion, 1982). En 1980 foi premiado en Cannes por Salto nel vuoto de M. Bellochino.

PERSOEIRO

Político alemán. En 1895 afiliouse ao Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) e colaborou na fundación do Kommunistische Partei Deutschlands (1918). Foi deputado no Reichtag (1928-1933), e ao triunfar os nazis exiliouse en París (1933) e Moscova (1939). Presidiu a República Democrática Alemá (1948-1960).