"sin" (Contén)

Provincia de Sicilia (3.248 km2; 641.753 h [2001]). A súa capital é Messina.

Conferencia internacional que se celebrou o 1 de marzo de 1955 en que participaron os ministros dos sete países pertencentes á Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (CECA). Estableceron as bases para o Tratado de Roma (1957).

Brazo de mar que separa Sicilia da Península Itálica e comunica os mares Tirreno e Xónico. Supuxo sempre un perigo para a navegación, que se reflectiu na mitoloxía cos monstros Caribdis e Escila.

Francesco Maurolico.

Piso do Mioceno Superior, entre o Plioceno Inferior e o Tortoniano.

Relativo ou pertencente ao Messiniano.

Proteína fibrosa que forma parte do tecido muscular e que é a causa das propiedades contráctiles e elásticas do músculo. É unha proteína complexa que contén dous compoñentes: a meromiosina lixeira (LMM), formada por unha espiral , enrolada e dunha gran regularidade estrutural, e a meromiosina pesada (HMM), que consta dunha cabeza globular alongada e unha cola máis ou menos helicoide. A HMM é o compoñente onde se atopan os puntos de combinación coa actina.

Suco dun xeosinclinal, de tipo marxinal ou asimétrico, situado entre dous cratóns, con pouca subsidencia e onde en xeral non hai fenómenos magmáticos. Nas rexións máis próximas aos cratóns, xeralmente con características de ambiente xeotectónico de plataforma inestable, pódense orixinar formacións de dolomitas e evaporitas e, con maior frecuencia, arxilas e greses avermellados.

Enzima que se atopa nas sementes da planta da mostaza negra e que dá aroma de mostaza.

Deusa grega, personificación da memoria. De acordo coa Teogonia de Hesíodo era filla de Urano e Xea, e da súa unión con Zeus durante nove noites seguidas naceron as nove musas. Simboliza o triunfo do espírito sobre a materia.

Mosteiro situado sobre o outeiro homónimo (519 m) situado entre Nápoles e Roma, ao lado da cidade de Cassino. Foi fundado por san Bieito, arredor do 529, sobre o emprazamento dun antigo templo de Apolo. Destruído polos longobardos arredor de 580, foi reconstruído en 717 e novamente a mediados do s X, despois de ser destruído polos sarracenos en 883. Arredor de 949 os moxes volveron a el e durante século seguinte, baixo o goberno do futuro Papa Víctor III, o mosteiro converteuse nun gran centro cultural e artístico, moi influínte na política da época. Destruído por un terremoto en 1349, poucos anos despois iniciouse a reedificación, pero durante a Segunda Guerra Mundial, o mosteiro foi practicamente arrasado por un bombardeo aliado (1944). Comezados os traballos de reconstrución en 1945, o Papa Paulo VI consagrou a súa basílica en 1964.

Relativo ou pertencente á morfosintaxe.