"To" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta finlandés. Cofundou as revistas vangardistas Ultra e Quos ego. Da súa produción destacan as obras Hårda Sånger (1922), Brödet Och Elden (1922), Tassiga lågor (1924), Stenkol (1927), Stark men mörk (1930), Janne Kubik (1932), Jordisk Öhmet (1938), Annorlunda (1948), Dikter (1955) e Meningar (1957).

1. Aparato que mide a dilatación térmica. Para os gases e os líquidos mide as variacións de volume, e para os sólidos as das dimensións.

2. Aparello que, medindo a presión necesaria para ensanchar un furado normalizado, serve para medir o módulo elástico dun solo.

1. 1. Aplícase ao que causa un atraso ou aprazamento.

   2. Circunstancia que serve para prorrogar e estender un termo xudicial ou o remate dun procedemento.

2. Elemento narrativo que introduce unha posibilidade de acción máis ou menos verosímil no conxunto da trama, creando no lector unha expectativa que non se cumpre.

PUNTA

Punta do litoral meridional da parroquia de Redonda, no concello de Corcubión, situada entre o cabo da Nasa, ao O, e o cabo de Cee, ao L.

1. Relativo ou pertencente ás dinófitas.

2. Alga da división das dinófitas.

3. División de algas presentes en augas mariñas e continentais, a maioría unicelulares e biflaxeladas que presentan unha cuberta constituída por placas poligonais de celulosa recubertas pola membrana plasmática. Esta parede celular ou teca, ten dous sucos -un transversal ou cíngulo, e outro lonxitudinal- no cruce dos que emerxen os dous flaxelos. Nalgunhas especies, a parede celular presenta poros polos que, en caso de perigo, emerxen uns orgánulos filamentosos que proxectan a célula en dirección contraria. Os cloroplastos presentan clorofilas a e nalgúns casos c2. O principal material de reserva é o amidón que se acumula fóra do cloroplasto. Os plastos están rodeados de tres membranas e os tilacoides dispóñense en grupos de tres. Algunhas especies de auga doce teñen estigmas fotosensibles. A reprodución asexual é por bipartición lonxitudinal, na que cada célula filla herda a metade da teca da nai reconstruíndo a outra metade. A reprodución sexual prodúcese, principalmente,...

PERSOEIRO

Matemático. Os seus escritos sobre álxebra contribuíron de maneira esencial ao perfeccionamento da notación alxébrica e ao establecemento de novas vías de investigación. Na súa obra principal, Aritmética, que consta de trece libros dos que só se conservan seis, tratou unha ampla serie de problemas numéricos, aínda que se limitou en xeral a procurar solucións particulares mediante algunha artimaña de cálculo e admitir só como solucións os números enteiros e racionais positivos. A súa obra influíu no posterior desenvolvemento da xeometría analítica, na teoría dos números e na álxebra moderna.

PERSOEIRO

Orador, escritor e sofista grego. Foi mestre de retórica en Prusa e desempeñou diversas maxistraturas. Despois dunha viaxe por Exipto, estableceuse en Roma, onde contou coa amizade de Vespasiano. A liberdade das súas ensinanzas e a súa linguaxe, xunto coa súa amizade con Flavio Sabino, que caeu en desgracia, provocou que fose desterrado por Domiciano (82). Viaxou polas pequenas comunidades do Imperio romano, entre outras, Borístenes, Getia, Cícico, Mesia e Eubea difundindo as súas ensinazas. Retornou a Roma despois da morte de Domiciano e foi tratado con consideración por Nerva e Traxano. Os seus escritos filosóficos, Se o mundo é corruptible, Encomio de Heracles e Platón, En defensa de Homero contra Platón, Sobre as virtudes de Alexandre e Feitos dos getas, perdéronse. Consérvanse oitenta discursos, que comprenden diatribas, alocucions ás cidades e consolacións. Destacan, entre outros, Discursos do rei.