"Alle" (Contén)

AFLUENTES

Afluente do río Lambre que nace e desemboca na parroquia de Santa Xiá de Monfero (Monfero).

GALICIA

Xornalista, tradutor e poeta. Profesor na Facultade de Ciencias da Información da Universidade de Santiago de Compostela e colaborador de Dorna e O Correo Galego, publicou a tradución de Con Pólvora e magnolias (1994), ao castelán, de X. L. Méndez Ferrín, e Corazón da escuridade (1997) de J. Conrad, e recuperou o manuscrito Las tinieblas de Occidente, de Vicente Risco, para o que realizou unha edición especial (1990). Como poeta publicou Depósito de espantos (1994), unha obra con trazos irónicos na que o autor recorre a continuos xogos de palabras, e Letras vencidas (1999).

SEMANARIOS

Semanario publicado en Santiago de Compostela a partir do 3 de xaneiro de 1927. Non cesou antes do 1 de agosto de 1931. Dirixido por Xoán Xesús González, funcionou como voceiro do Partido Socialista e incluíu colaboracións literarias de D. García-Sabell e M. Portela Valladares, recensións literarias e artigos de Florentino L. Cuevillas, A. Villar Ponte ou R. Otero Pedrayo.

PERSOEIRO

Xurista e política. Foi a primeira presidenta xeral de Nuevas Generaciones do PP (1977-1978), senadora (1986-1989), deputada (1989-1999) e ministra de Agricultura, Pesca e Alimentación (1996-1999). É vicepresidenta da Comisión Europea, comisaria de Transportes e Enerxía e de Relacións co Parlamento Europeo desde 1999 e presidenta do consello de Política Social do PP desde 2004. Recibiu a Medalla de la Orden del Mérito Constitucional (2003) e a Medalla de Ouro de Galicia (2003).

PERSOEIRO

Politicóloga, xurista e política. Foi vicepresidenta do consello dos Colexios de Avogados Europeos e presidenta do consello executivo da Academia de Dereito Europeo. Foi eurodeputada polo PP (1994-2002), membro da Convención Europea e ministra de Asuntos Exteriores (2002-2004). Recibiu a Gran Cruz de la Real y Distinguida Orden Española de Carlos III (2004).

1. Lugar cuberto que se emprega para gardar a palla, a herba seca ou os apeiros de labranza.

2. Amoreamento de forma cónica que se fai con palla mallada ou con herba seca na eira da casa.

1. Que ou quen fai palleiros.

2. palleirán.

1. palleira.

2. Raza de cans, orixinaria do medio rural galego, que se caracterizan por presentar tronco rústico e rexo, perfil recto e eumétrico, constitución forte e proporcións harmónicas. As femias son máis baixas, de aspecto máis lixeiro e proporcións máis lonxilíneas. Son de cor normalmente uniforme, de gran variedade, desde canela, castaño ata incluso negros. A súa distribución sitúase preto do Carballiño, O Irixo, Ourense, Terra de Celanova, Allariz, zona dos Ancares e outras do interior, Lalín, Dozón, Rodeiro, Agolada e en diversas zonas da provincia da Coruña. Empréganse fundamentalmente como cans pastores, colaborando na condución do gando, e como can de garda. O can de palleiro foi recoñecido como raza autóctona galega en 2001.

PUNTA

Punta da costa atlántica situada entre a enseada da Fontiña e a punta do Curro, na parroquia de Camelle (Camariñas).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya, situado no Baix Llobregat (8.399 h [2001]). A súa agricultura localízase á beira do río, onde predominan as árbores froiteiras, os amorodos e as hortalizas. Conta con industrias extractoras e transformadoras para a fabricación de cal e cemento, de confección, de mobles, metalúrxicas e talleres de construcións metálicas.

1. Lámina simple ou dobre de metal ou cana que produce o son nalgúns instrumentos de vento. É un dos elementos esenciais da gaita e está formada por dúas láminas de cana de forma triangular que están superpostas. Nun dos extremos sitúase o tudel, que é un pequeno cilindro metálico polo que pasa o aire cara ao punteiro. A unión entre as canas e o tudel realízase mediante un pequeno aramio, chamado freo, reforzado con fío exteriormente. Pódense facer palletas para todas as tonalidades, pero as máis empregadas son as de do, re e si. Tamén se poden facer doutros materiais, como marfil ou plástico, aínda que as de mellor sonoridade son as tradicionais de cana.

2. Talo dos cereais que queda na leira despois da sega.

3. Lingüeta de madeira que, atada a un cordón, forma parte da gaiola con que se cazan paxaros.

4. Primeira dentición que lle sae ás vacas.

5. Termo da xerga das palilleiras que designa a chapa de madeira forrada cun pano que leva un cordel para atar de “corno a corno” e serve para envolver o labor de vara cando se sobe o prendido.

1. pallal.

2. Becerro ao que lle naceron os primeiros dentes.