"RAF" (Contén)

Revista editada pola Asociación Galega de Deseñadores Gráficos, Ilustradores e Directores de Arte (AGG) na Coruña a partir de xaneiro de 1987. Subtitulouse “Publicación de Deseño Gráfico e Comunicación Visual”. Trátase dunha revista informativa, cun formato novidoso en forma de triángulo, que incluía diversas seccións relacionadas con proxectos, concursos e normativas.

Periódico de tendencia esquerdista editado en Ferrol en 1932, como resultado dunha folga dos tipógrafos do xornal El Correo Gallego. Nel participaron sinalados militantes do obreirismo departamental como o sindicalista Mario Rico e os socialistas Antonio Filgueira Vieites e Pedro Guimarey, amais do ex-crego e integrante da masonería, Matías Usero.

Orla ou cordón que presentaban algunhas moedas preto do bordo para evitar o seu desgaste e a práctica fraudulenta do retallamento. Existían diferentes tipos, como a de perlas, de puntos, de liña ou liñas e follas. Antigamente, gravábase nunha operación diferente da cuñación.

Decoración que consiste en dar a unha superficie un perfil ondulado mediante incisións paralelas a xeito de molduras convexas xustapostas.

Instrumento punzante que serve para facer os debuxos e as incisións de pinturas esgrafiadas ou estufadas.

Especialidade das artes gráficas na que se atende dunha maneira particular ás técnicas e á composición de elementos gráficos que interveñen na páxina impresa e en todos os procesos de reprodución e estampación directamente relacionados. Ten a súa orixe no debuxo litográfico, o retoque e a ilustración publicitaria. No eido das belas artes aplícase ao predominio da liña e do ton sobre a cor nos debuxos e nos distintos tipos de estampas gravadas. Despois do cubismo, foron o construtivismo, o dadaísmo, De Stijl, a Bauhaus e a escola de Basilea os movementos que, entre 1920 e 1930, fixeron triunfar un novo grafismo caracterizado polas composicións macizas, as letras en pau seco, a revalorización dos espacios brancos e a manipulación fotográfica da ilustración. En EE UU naceu unha corrente gráfica en que a fotografía e a ilustración acadan o primeiro termo. Tamén se denomina deseño gráfico.

Especialista en grafismo.

Acción de grafitar.

Descomposición da cementita en grafito e ferro, segundo a reacción Fe3C S C + 3Fe, que se pode desprazar á dereita polo arrefriamento lento do metal ou por medio de elementos grafitizadores. Coa grafitización aumenta a mecanizabilidade e a tenacidade da aliaxe e diminúe a dureza.

Aplícase á substancia que favorece a reacción da grafitización. Normalmente, emprégase o silicio, o níquel e o bismuto.

Que é semellante ao grafito.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘escritura’.

Especialista en grafoloxía.

Estudio do carácter dunha persoa a través da súa escritura. Baséase no principio de que certos movementos físicos do home se relacionan coas súas disposicións psíquicas. Todos os impulsos que proceden do cerebro dan unha resposta muscular que condiciona á man a uns trazos concretos. Pódese interpretar a escritura cun conxunto de trazos con interrelacións dinámicas. Considérase como o creador da grafoloxía o francés Jean-Hippolyte Michon (1806-1881), pero quen lle deu un impulso definitivo foi Jules Crépieux-Jamin (1859-1940), quen distinguiu sete xéneros gráficos fundamentais (velocidade, presión, dirección, dimensión, continuidade, forma e disposición) e unhas cento setenta e cinco especies.