"An" (Contén)

REXIÓNS

Rexión montañosa da Caxemira, entre as cordilleiras do Himalaia e o Karakorum, habitada polos baltis (22.000 km2).

PERSOEIRO

Teólogo, ordenouse sacerdote en 1829 e foi profesor de Dogmática en Breslau (1831). Tralo seu enfrontamento co bispo de Breslau, en 1860, incorporouse aos vellos católicos despois do Concilio Vaticano I, polo que se converteu no seu organizador en Silesia (1871).

PERSOEIRO

Escritor. A publicación das Lettres (Cartas, 1624 e 1627) consagrouno como mestre dun xénero que lle outorgaba por vez primeira categoría literaria.

PERSOEIRO

Historiador e xurista. Entre as numerosas obras que escribiu de temática histórica e xurídica, salientan Studia nad prawem polskiem (Estudios de dereito polaco, 1855) e Królestwo Polskie: 1295-1370 (O reino de Polonia: 1295-1370, 1919).

PERSOEIRO

Poeta. Foi un dos primeiros representantes da escola simbolista rusa, como manifesta a súa obra Tišina (Silencio, 1898). A súa obra, decadentista e exótica, exerceu moita influencia a finais de século: Sbornik stikhotvorenij (Escolma de poesías, 1890) e Pesni mstitel’a (Cancións do vingador, 1905). Traduciu tamén, entre outros, a Shelley, Edgar Poe, Walt Whitman, Calderón, Verlaine, Baudelaire e numerosos autores checos e polacos.

1. Asento horizontal suspendido a unha certa distancia do chan e pendurado por cordas ou similares, nas que unha persoa pode sentar ou arrandear cunha finalidade lúdica. Pode estar elaborado con formas moi distintas e diferentes materiais. SIN: acaneadoiro, arrandeadoiro, carriola, randeeira.

2. Barra horizontal cun punto de apoio central que os nenos utilizan como divertimento sentando nos extremos para subir e baixar alternativamente.

PUBLICACIÓNS

Publicación subtitulada como “Revista de música e outras lerias” aparecida en Vigo nos anos noventa do século XX. Colaboran nela Toni Rocko, Antonio Barreiro, Xosé Freire, Alberto Lodeiros, César Varela e Susana Alonso, entre outros. Inclúe información sobre novidades discográficas, concertos, cine, libros de recente aparición e cidades. O número XV, de outono de 1998, contiña un suplemento titulado Corsario elaborado por Antón, Javi Prieto, Iria, Guitián e Eloy na vila de Vilagarcía de Arousa.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, en Afganistán (8.700 h [estim 1988]). Ten interese artístico polos seus mosteiros, coas esculturas xigantescas de Buda, exemplo da arte na ruta da seda.

1. Gobernador con atribucións civís e militares dos territorios en que foi dividido o Reino de Croacia constituído no ano 925. Despois da unión de Croacia e Hungría (1102), o ban de Croacia foi o representante da autonomía nacional diante dos húngaros: tiña o dereito de convocar a dieta e era o xefe supremo do exército croata. En 1868 foron moi restrinxidas as atribucións do ban, cargo que perdurou ata finais do ano 1918.

2. Entre os húngaros e os eslavos da zona meridional, gobernador dun distrito fronteirizo, o banato; orixinariamente, tiña atribucións civís e militares.

PERSOEIRO

Letrado chinés, pai dos historiadores Ban Gu e Ban Zhao e do xeneral Ban Chao. Coa intención de continuar coas Shiji (Memorias históricas) de Sima Qian, recompilou información que os seus dous fillos elaboraron e converteron na Qian Han shu (Historia da dinastía Han).

PERSOEIRO

Xeneral chinés, fillo do letrado Ban Biao e irmán dos historiadores Ban Gu e Ban Zhao. Abandonou as tarefas intelectuais e partiu a combater na fronteira. Con Dou Xian atacou a rama nórdica dos Xiongnu, que invadiran os estados tributarios da China ao Turquestán. As súas conquistas chegaron no ano 94 ata o Pamir. Foi o principal impulsor da política de expansión dos emperadores Han Zhangdi e Hedi. Ata pouco antes da súa morte foi gobernador da cunca do Tarim. Sucedeulle no mando o seu fillo Ban Yong.

PERSOEIRO

Historiador e poeta chinés, fillo de Ban Biao e irmán de Ban Zhao e de Ban Chao. Foi encarcerado baixo a acusación de deformar a historia tradicional; sen embargo, trala súa rehabilitación, lograda grazas ás desculpas que puido presentar o seu irmán Ban Chao perante o Emperador, foille encargada a redacción de Qian Han shu ou Han shu (Historia da dinastía Han). Máis tarde adheriuse ao partido rebelde de Dou Xian e acompañouno na expedición a Mongolia contra os siongnu. Foi detido e morreu preso. O Han shu, escrita en colaboración coa súa irmá Ban Zhao, é a primeira das vinte e catro historias dinásticas ou nnais chinesas, segue o modelo de Sima Qian e refírese á dinastía dos Han anteriores ou occidentais (206 a C-6 d C). O estilo é máis ou menos libre e máis elaborado que o de Sima Qian. Escribiu tamén un pequeno tratado político, Baihu tong (Tratado do tigre branco). Como poeta é coñecido por Liangdu fu (Fu das dúas capitais), onde...

PERSOEIRO

Favorita do Emperador chinés Chengdi, que a abandonou pola bailarina Fei Yan. O emperador envioulle un poema de despedida, o Poema do abano, onde a compara cun abano que se afasta cando chegan os primeiros fríos do outono. Esta imaxe co paso do tempo converteuse nun tópico literario.