"RM" (Contén)

PERSOEIRO

Político salvadoreño. Doutorado en Xurisprudencia e Ciencias Sociais pola Universidad de El Salvador fundou, en 1981, o partido Alianza Republicana Nacional (ARENA). Deputado na Asamblea lexislativa en 1985, alcalde da cidade de San Salvador entre 1988 e 1994, chegou á presidencia da República no ano 1994, nas primeiras eleccións libres que se produciron en El Salvador tras doce anos de Guerra Civil.

PERSOEIRO

Emperador romano (37-41). Fillo de Xermánico e de Agripina a Vella, criouse seguindo ao seu pai polos campamentos militares; neles recibiu o alcume de Calígula, diminutivo do lat calĭga ‘calzado militar que empregaban os soldados romanos’. Sucedeu a Tiberio como emperador coa axuda de Sertorio Macrón. Durante os primeiros meses inaugurou unha política de tolerancia, abolindo a Lex Maiestatis, reducindo o imposto sobre as vendas, devolvendo o poder de elección aos comicios e gobernando de acordo co Senado. Despois, afectado por unha enfermidade, o seu comportamento dexenerou e gobernou despoticamente. Á fronte do exército emprendeu campañas paródicas nas Galias e na Xermania, nomeou cónsul o seu cabalo e cando esgotou o tesouro imperial dedicouse ao asasinato de membros destacados da aristocracia aos que lles requisaba os seus bens. Chegou a proclamarse deus e recibiu culto en vida. Morreu asasinado polo tribuno da cohorte pretoriana Casio...

GALICIA

Escritor. Despois de realizar estudios eclesiásticos, comezou a colaborar en 1887 como xornalista no periódico El Libredón, de Santiago de Compostela. Posteriormente dirixiu El Áncora (1897), de Pontevedra, La Voz de Vigo (1909) e Diario de Orense (1917). Publicou Discursos de don Hermenegildo Calvelo (1885).

PERSOEIRO

Impresor. Estableceuse en Santiago de Compostela e caracterizouse pola difusión de ideas anti-liberais. Titulado como “impresor del Colegio Mayor de Fonseca”, dos seus obradoiros saíron numerosas publicacións, entre elas, a Memoria de D. Santiago Pastoriza (1827) e un Breve resumen de la vida de S. Luis de Gonzaga (1843).

1. Que ten forma de campá.

2. Fenómeno asociado a uns tipos cerámicos incluídos na chamada “cultura do vaso campaniforme” que se difundiu por Europa occidental (Península Ibérica, Francia, Países Baixos e Illas Británicas), central (Bohemia, Polonia, etc) e por varias illas do Mediterráneo e no litoral do N de África (Marrocos, Alxeria) dende mediados do III milenio a C ata comezos do II milenio a C. Dende os primeiros estudios, iniciados por Á. del Castillo, P. Bosch Gimpera e, posteriormente, por E. Sangmeister, entre outros, non hai coincidencia sobre a definición do campaniforme; foi considerado como un fenómeno, unha civilización, un conxunto de varias culturas -ou mesmo como unha única cultura, un pobo- ou, simplemente, como unha moda cerámica. As hipóteses propostas oscilan entre as históricas, que se basean na idea de que o conxunto cerámico é unha produción doméstica que reflicte a unidade dunha poboación determinada, e as socioantropolóxicas, que reducen aos Países Baixos e a Gran Bretaña a existencia dunha...

3. Tipo de cerámica característico do Calcolítico. A súa forma lembra á dunha campá invertida. A súa decoración é diversa, variando dende a incisa (puntillada) ata estilos mixtos (puntillado-xeométricos), que, no caso da Península Ibérica, deu lugar a dous estilos característicos: Palmela e Ciempozuelos. Respecto á súa orixe, suponse que o vaso campaniforme sería un obxecto de intercambio en determinados grupos sociais polo seu prestixio, unha vez descartada a hipótese que o relacionaba cunha cultura en expansión por Europa. Distínguense un estilo internacional (2300-2100 a C) e diferentes estilos rexionais (2100-1800 a C). En Galicia recuperáronse vasos campaniformes en diferentes xacementos, entre os que destacan o das Pontes de García Rodríguez, Parxubeiras, Tecedeiras ou Maus de Salas.

PERSOEIRO

Político escocés. Coñecido como sir Henry, foi deputado do partido liberal desde 1868. Como ministro de Guerra (1886 e 1892-1895) opúxose ao enfrontamento cos bóers. Sendo primeiro ministro (1905-1908), liberou as actividades sindicais da acción da xustiza mediante a Trade Disputes Act (1906).

GALICIA

Enólogo e xornalista. Diplomado en maxisterio, especializouse en temas de gastronomía e consumo. Na prensa escrita traballou no Diario de Pontevedra, El Pueblo Gallego, La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El Correo Gallego e O Correo Galego. No Faro de Vigo creou o suplemento ConSumo Gusto, pioneiro en información turística, gastronómica e de cultura popular orientada ao consumidor en Galicia. Dirixiu a revista Consumidores e Paradores, la revista del viajero. Creou e dirixiu a revista Andares Gozosos e foi director das publicacións Hostelería Galega & Turismo e Lareira. Correspondente en Galicia da revista Club de Gourmets, foi ademais inspector da guía gastronómica Gourmetour e crítico gastronómico na revista Vino y Gastronomía. Colaborou na Guía de Quesos de España e na Guía de Vinos del Gourmet. Traballou para Radio Pontevedra, foi correspondente en...

1. Que ten forma de cancro.

2. Que ten forma de cangrexo.

PERSOEIRO

Actriz cinematográfica. Coñecida como Rita Hayworth, a súa carreira, iniciada en 1935, acadou o seu punto culminante con Gilda (1946), ao lado de Glenn Ford. Dende aquela converteuse nun dos mitos eróticos da posguerra. Protagonizou tamén Only Angels Have Wings (Só os anxos teñen ás, 1939), Blood and Sand (Sangue e area, 1941), The Lady from Shanghai (A dama de Xangai, 1947), dirixida por Orson Welles, e Separate tables (Mesas separadas, 1959).

1. Relativo ou pertencente ás caradriformes.

2. Ave da orde dos caradriformes.

3. Orde de aves, ligadas a medios húmidos, da superorde dos neognados á que pertencen as familias dos álcidos, burínidos, carádridos, chionídidos, dromádidos, escolopácidos, esterocoráridos, falarópidos, glareólidos, hematopódidos, láridos, recurvirróstridos, rincópidos, rostratúlidos, tinocóridos e dos xacánidos.

PERSOEIRO

Actriz. Formou parte da compañía de María Guerrero durante dous anos e tamén das compañías de Catalina Bárcena, Ernesto Vilches e Margarida Xirgu. En 1932 creou o seu propio grupo con Antonio Vico e desde 1968 entrou a formar parte do Teatro Nacional de Barcelona. Entre as súas interpretacións destacan as da alta comedia e as realizadas en Senyora àvia vol marit (1962), de Pous i Pagès e Una altra Fedra, si us plau, de Salvador Espriu (1978). Gañou dúas veces o Premio Nacional de Interpretación (1959 e 1971).