"Rin" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos crinoideos.

2. Equinodermo da clase dos crinoideos.

3. Clase de equinodermos, do subfilum dos pelmatozoos, constituída por animais mariños de simetría radial. Presentan o corpo con forma de disco, do que parten cinco divisións principais que se ramifican en novos brazos e en numerosísimas proliferacións de pequeno tamaño e transversais. O corpo aparece protexido por placas calcarias e pode ser de cor verde, vermella, amarela ou branca. Os brazos teñen un suco lonxitudinal onde se dispoñen os pés ambulacrais, transformados en tentáculos, que transportan o alimento á boca. Tanto a boca coma o ano dispóñense, no centro dos brazos, cara a arriba. Con estes tentáculos e, ás veces, con secreccións mucosas, filtra pequenos animais planctónicos. Fíxanse ao substrato mediante un pedúnculo articulado, unido á parte inferior do disco que pode presentar pequenas prolongacións transversais. Cada animal pertence a un único sexo. As formas larvarias son de vida libre ata que se fixan ao substrato e sofren a metamorfose. Algunhas especies acadan os 30 cm de...

1. 1. Culler pequena, coma as de sobremesa ou as de café, que ten diversos usos.

   2. Cantidade dun líquido ou dun alimento ou condimento que colle nunha culleriña.

2. Utensilio de pesca deportiva constituído por un anzol de tres puntas e unha pa que atrae os peixes polo súa cor brillante e polo seu movemento.

1. 1. Substancia aromática extraída das sementes do cumarú de olor semellante ao da vainilla. En estado puro preséntase en forma de cristais incoloros, lixeiramente solubles en auga, que se funden a 69°C. Emprégase como perfume e axente oloroso.

   2. Cada un dos derivados estruturais da cumarina. Están presentes na pel de certos cítricos e nas follas doutros vexetais. Pode localizarse na estrutura de moitos branqueadores ópticos sintéticos.

2. Substancia anticoagulante derivada do dicumarol. Impide a formación de protrombina no fígado. Por esta acción e pola súa fórmula pódese considerar como a antivitamina K.

PERSOEIRO

Político portugués. En 1931, afiliouse ao Partido Comunista Português (PCP) cando era estudante de dereito en Lisboa e, en 1935, foi elixido secretario xeral das xuventudes do partido. Debido ás súas actividades políticas na clandestinidade durante a ditadura de Salazar (en 1936 entrou a formar parte do Comité Central do partido), foi apresado en numerosas ocasións: a primeira entre 1937 e 1938, a segunda en 1940 e a derradeira entre 1949 e 1960, data en que logrou fuxir da prisión para partir cara ao exilio. En 1961 foi elixido secretario xeral do PCP, cargo que permanecía baleiro dende 1942, e o seu mandato renovouse ata 1992. En 1974, tras a Revolução dos Cravos, regresou a Portugal. Entre 1974 e 1975 foi ministro sen carteira e en maio de 1977 abandonou o seu escano no Parlamento. Foi membro do Conselho de Estado dende 1982. As súas intervencións públicas...

PERSOEIRO

Poetisa. Entre 1922 e 1939 emigrou a Praga, Berlín e París, por mor da Revolución e da Guerra Civil do seu país. Na súa poesía, clasificada como simbolista, detéctanse influencias da poesía popular e de movementos máis modernos. Publicou, entre outras obras, Večernij al’bom (Álbum de solpor, 1911) e Car-devitsa (A raíña virxe, 1922).

PERSOEIRO

Mestre de obras e carpinteiro. Traballou na catedral de Tui nas obras do claustro (1415).

1. danzador.

2. Que ou quen se move de forma continuada dun sitio para outro.

3. Profesional da danza.

PERSOEIRO

Impresor e xornalista. Emigrou moi novo ao Brasil, onde estudiou e fundou o semanario A Lei (1896). En 1903 regresou e estableceuse na Guarda, onde fundou o semanario Heraldo Guardés (1905), que se converteu no decano da prensa agraria galega e no defensor do redencionismo e a loita contra o caciquismo. A súa defensa das tendencias liberais orixinou numerosos procesos xudiciais por delitos de imprenta. Defendeu a campaña do Directorio Antiforista de Teis e participou habitualmente como orador nos mitins redencionistas. Trala súa morte, como homenaxe e desagravio pola nova orientación do periódico, os seus discípulos editaron o Nuevo Heraldo, semanario republicano independente.

PERSOEIRO

Princesa e escritora. Comezou a publicar baixo o pseudónimo de Unha muller rusa e foi responsable da saída do prelo do primeiro gran dicionario de ruso. Contribuíu á entronización de Catarina II, foi directora da Academia Rusa de Ciencias (1783) e fundadora da Academia Rusa da Lingua. Colaborou na revista Nevinnoje upražnenije. Tamén escribiu Memoirs of the Princess Dashkow Written by Herself (Memorias da princesa Dashkow escritas por ela mesma, 1840), obra escrita orixinariamente en francés.

PERSOEIRO

Actriz e directora de escena. Desenvolveu unha longa actividade no apartado do teatro para a infancia e a mocidade. En 1970 fundou a compañía La pomme verte, coa que realizou espectáculos como La chasse au Snark (A caza do Snark, 1971) ou La rêve du papillon (O soño da bolboreta, 1976). Desde entón mantivo unha intensa actividade como directora e en 1996 participou no corenta aniversario do Festival de Aviñón. No terreo da pedagoxía teatral, publicou diversos traballos, entre os que destaca o volume L’enfant, le théâtre, l’école (O neno, o teatro, a escola, 1975), escrito en colaboración con Yvette Jenger e Josette Voluzan.