"To" (Contén)

1. Acción e efecto de encadear ou encadearse.

2. Recurso cinematográfico que consiste na desaparición gradual dunha imaxe e na aparición, tamén de xeito gradual, doutra imaxe diferente a continuación desa primeira. Durante algúns minutos prodúcese unha sobreimpresión.

3. 1. Método polo que o procesamento dun elemento prepara o procesamento do elemento seguinte.

   2. Enlace que conecta ficheiros.

4. 1. Unión directa de dous ou máis acordes. Segundo a harmonía clásica, había que elixir cada acorde en función do precedente e do sucesivo.

   2. Unión entre dous movementos dunha composición que habitualmente irían separados.

5. Conxunto de pasos que constitúen unha fase dunha coreografía.

6. Proceso de cambio semántico que Arsène Darmesteter define como aquela palabra que esquece o seu sentido primitivo para pasar a un segundo obxecto; despois o nome pasa do segundo obxecto a un terceiro, coa axuda dun carácter novo que tamén se esquece, e así sucesivamente.

7. ...

1. Acción e efecto de encadrar.

2. Fragmento da composición inicial que se escolle para facer unha nova imaxe, na que se prescinde dos detalles de pouco interese.

3. Delimitación do espazo artístico no que se sitúa o tema dunha pintura, dun gravado ou doutra obra de arte.

1. Proceso dinámico mediante o que a circunferencia máxima da presentación fetal atravesa o estreito superior e penetra progresivamente no canal pelviano. Pode ter lugar nas últimas semanas de xestación ou unha vez iniciado o traballo de parto.

2. Proceso de erosión fluvial debido ao aumento da enerxía da corrente, provocada xeralmente por un proceso tectónico que incrementa o desnivel do curso ou por un cambio climático que modifica á alza o caudal medio do mesmo.

1. Acción e efecto de encanar.

2. Canle empregada para conducir a auga.

1. encantamento

2. 1. Calidade ou conxunto de calidades que gustan ou atraen dunha cousa ou persoa.

   2. Atractivo físico.

3. Cousa ou persoa que gusta ou agrada moito.

4. Ser mitolóxico que se lles aparece ás persoas ao lado de fontes, castros ou ríos nas lendas tradicionais galegas sobre todo na noite de san Xoán; pode adoptar un aspecto humano (mouro que garda un tesouro agochado, bela dama ou moura que se peitea cun peite de ouro), animal (galiña que engana o viaxeiro, serpe feroz), material (tesouro) ou inmaterial (ente abstracto).

5. Número cuántico característico do quark c, tamén coñecido como charmed, e dos hadróns que o conteñen. É un dos sabores dos quarks. Consérvase nas interaccións fortes e nas electromagnéticas.

1. Acción de encarecer ou encarecerse.

2. Interese ou empeño co que se pide ou se recomenda unha cousa.

PERSOEIRO

Arqueólogo e historiador portugués. Doutor en Historia (1984) e profesor catedrático na Universidade de Coimbra desde 1991, especializouse en museoloxía, arqueoloxía e epigrafía romana. Director do Ficheiro Epigráfico e secretario de redacción da revista Conimbriga. Colaborou, entre outras publicacións, en Revista de Guimarães, Archivo Español de Arqueología, Veleia, Espacio, Tempo e Forma e Studia Historica. Entre as súas obras destacan Divindades indígenas sob o domínio romano em Portugal. Subsídios para o seu estudo (1975), Inscrições romanas do Conventus Pacensis. Subsídios para o Estado da Romanização (1984), Introdução ao estudo da epigrafía latina (1987), Roteiro epigráfico romano de Cascais (1994), Para uma história da água no concelho de Cascais (1995) e Estudos sobre epigrafia (1998). Pertenceu á Associação dos Arqueólogos Portugueses, á Associação Portuguesa de Museologia...

1. Acción de encarnizarse.

2. Crueldade que manifesta alguén cando insiste no dano qu se lle causa a outro.

GALICIA

Médico e ocultista. Coñecido co pseudónimo de Doctor Papus, doutourose en Medicina na Universidade de París (1894). Dirixiu o laboratorio de hipnoterapia do Hospital da Caridade na capital francesa. Realizou unha viaxe á India, onde estudiou os enigmas das forzas astrais e, logo de viaxar por diversos países, dedicouse ao cultivo das ciencias ocultas. Gracias aos seus coñecementos e á fama internacional que conseguiu viaxou en dúas ocasións a San Petersburgo (1900 e 1905) para atender os tsares, onde prognosticou que a revolución os derrocaría anos despois. Participou como médico na Primeira Guerra Mundial ata que caeu enfermo e morreu. Entre as máis de cincuenta obras que escribiu, cómpre salientar: Hypothéses (Hipóteses, 1884), l’Ocultisme contemporain (O ocultismo contemporáneo, 1887), Essai de physiologie synthetique (Ensaio de fisioloxía sintética, 1890) e Cabbale (Cábala, 1903).