encanto

(< encantar)

s m
encantamento
1. s m
  Calidade ou conxunto de calidades que gustan ou atraen dunha cousa ou persoa.
  
  Ex: A súa voz ten un encanto que a todos cativa. Ese teu home non ten encanto ningún.
  Sinónimos: engado, feitizo.
2. s m pl
  Atractivo físico.
  
  Ex: A súa muller usaba os seus encantos para atraer as súas víctimas.
s m
Cousa ou persoa que gusta ou agrada moito.

Ex: A súa neta é un encanto.
s m [MIT]
Ser mitolóxico que se lles aparece ás persoas ao lado de fontes, castros ou ríos nas lendas tradicionais galegas sobre todo na noite de san Xoán; pode adoptar un aspecto humano (mouro que garda un tesouro agochado, bela dama ou moura que se peitea cun peite de ouro), animal (galiña que engana o viaxeiro, serpe feroz), material (tesouro) ou inmaterial (ente abstracto).
s m [FÍS]
Número cuántico característico do quark c, tamén coñecido como charmed, e dos hadróns que o conteñen. É un dos sabores dos quarks. Consérvase nas interaccións fortes e nas electromagnéticas.

Palabras veciñas