encantar

(< lat incantāre)

v t
Obrar sobre algo ou alguén en virtude dun poder oculto ou dunhas artes máxicas, pronunciando certas fórmulas.

Ex: Na película de debuxos animados había unha bruxa que encantou a protagonista.
Sinónimos: ameigar, embruxar, enfeitizar, enmeigar.
v t
Espertar algo ou alguén unha atracción forte nunha persoa.

Ex: Os seus ollos encantárono.
Sinónimos: ameigar, embruxar, enfeitizar, enmeigar.
v i
Gustar ou satisfacer moito a alguén unha cousa ou unha persoa.

Ex: Encantoulle a torta de aniversario que me fixeron.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO encantar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encanto
encantas
encanta
encantamos
encantades
encantan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantaba
encantabas
encantaba
encantabamos
encantabades
encantaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantei
encantaches
encantou
encantamos
encantastes
encantaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantara
encantaras
encantara
encantaramos
encantarades
encantaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantarei
encantarás
encantará
encantaremos
encantaredes
encantarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantaría
encantarías
encantaría
encantariamos
encantariades
encantarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encante
encantes
encante
encantemos
encantedes
encanten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantase
encantases
encantase
encantasemos
encantasedes
encantasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantar
encantares
encantar
encantarmos
encantardes
encantaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
encanta
-
-
encantade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles encantar
encantares
encantar
encantarmos
encantardes
encantaren

Xerundio encantando

Participio encantado
encantada
encantados
encantadas