"RM" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. As súas composicións son heteroxéneas, cheas de rostros humanos, elementos caligráficos e inscricións. Estivo relacionado co Grup Parpalló e formou parte dos grupos plásticos Crónica de la Realitat e Intrarealisme. Entre as súas obras salientan: Retaules de la gent (Retablos da xente, 1956), Massacres (Masacres, 1967) e Naufragis (Naufraxios, 1979). En 1971 obtivo o premio de debuxo Ynglada-Guillot.

PERSOEIRO

Duque de Parma e Piacenza (1849-1854). Fillo de Carlos II de Parma e de María Tareixa de Savoia. Despois da Revolución de 1848, o seu pai abdicou no seu favor. Levou a cabo unha forte represión contra os republicanos e morreu asasinado por Antonio Carra.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1322-1328) e de Navarra (Carlos I, 1322-1328). Terceiro fillo de Filipe IV de Francia e de Xoana I de Navarra, sucedeu ao seu irmán Filipe V. Apoiou ao Papa Xoán XXII contra o emperador romano-xermánico Luís IV de Baviera e tamén o seguiu no favor prestado ao infante Filipe de Mallorca, titor de Xaime III, contra os designios de Xaime II de Aragón. En 1324 levou a cabo frutíferas campañas no ducado de Aquitania, coñecidas como Guerra de Saint-Sardos. Con el extinguiuse a liña masculina dos Capetos directos. A reivindicación dos dereitos do seu neto Eduardo III de Inglaterra iniciou a Guerra dos Cen Anos.

PERSOEIRO

Poeta canadense de lingua inglesa. De tendencia posromántica, escribiu entre outras obras: Ballads of Lost-Heaven (Baladas do paraíso perdido, 1897), Songs from Vagabondia (Cancións de Vagabondia, 1894), Ballads and Lyrics (Baladas e poemas, 1902) e Poems (Poemas, 1904 e 1931).

1. Relativo ou pertencente aos cármatas.

2. Persoa que pertence á seita dos cármatas.

3. Secta islámica xiíta derivada dunha rama do ismaelismo, orixinada en Iraq cara ao 890. O nome provén do seu líder Hamdān Qarmat, que predicaba un igualitarismo de tipo comunal cunha mellora nas condicións de vida dos traballadores. Politicamente representaba a recuperación das aspiracións lexitimistas dos descendentes de Alí, xa que acollían os inimigos do réxime abbásida. No ano 930 apoderáronse da pedra negra da Meca e ocultárona durante máis de vinte anos. Esta seita influíu nos movementos ismaelitas posteriores, especialmente nos fatimitas do norte de África. Os cármatas fundaron diversas bases no Iemen, Siria e Bahrain.

GALICIA

Parroquia do concello de Mondoñedo. baixo a advocación de Nosa señora do carme.

1. Persoa que carmea.

2. Instrumento para carmear.

1. Relativo ou pertencente á orde dos carmelitas.

2. 1. Membro da orde do Carme.

   2. Orde mendicante que tivo a súa orixe nun grupo de eremitas -cruzados e peregrinos- establecidos a mediados do s XII no monte Carmelo. A regra da orde foi redactada no ano 1209 por Alberto Avogadro, patriarca latino de Xerusalén, e confirmada por Honorio III en 1226. Os carmelitas erixiron unha capela dedicada á Virxe do Carme no monte Carmelo. Debido á presión islámica, a orde deixou Palestina e estendeuse por Europa desde mediados do s XIII. O xeneral da orde, Simón Stock, conseguiu do Papa Inocencio IV a aceptación da orde dentro dos mendicantes (1245) e a publicación da regra modificada. Tamén difundiu o culto a María e a devoción ao escapulario que, segundo o relato da visión que el tivera, a propia Virxe lle entregara. No 1432 Uxío IV, ante o relaxamento xeral, aprobou unha regra menos austera; pouco tempo despois comezou a dualidade entre os conventos de estrita observación e os conventuais ou mitigantes. A reforma máis importante foi a de santa Teresa de Xesús, que deu lugar á división...

   3. carmelitas da caridade

      Congregación relixiosa feminina dedicada á beneficencia (especialmente hospitais e asilos) e ao ensino, fundada en Vic en 1826 por santa Xoaquina de Vedruna e polo capuchino Esteve d’Olot. Contaron co apoio do bispo Corcuera de Vic e a colaboración de Antoni Maria Claret e de Llucià Casadevall na elaboración das constitucións. A congregación aprobouse canonicamente en 1870. Actualmente, está estendida por todo o mundo. En Galicia establecéronse na Guarda, Galegos (concello de Navia de Suarna), Vigo e Ourense, localidades onde desenvolven labores docentes en catro colexios dos que son titulares (dous en Vigo e un en Ourense e A Guarda), ademais de colaborar no programa Preescolar na casa, na comarca dos Ancares.

   4. carmelitas descalzos/reformados

      Rama da orde carmelita xurdida a partir da reforma levada a cabo por santa Teresa de Xesús e san Xoán da Cruz a partir de 1562, tanto nos conventos masculinos coma nos femininos. A pesar da dura oposición de amplos sectores, os conventos reformados constituíron unha provincia separada en 1580 protexidos por Filipe II; en 1593 aprobouse a súa independencia total. A orde dividiuse de seguida en dúas congregacións: a de España, ou de San Xosé, e a de Italia, ou de Santo Elías, que se reunificaron en 1875.

MONTAÑA

Montaña de Israel, no mekhosot de Haifa, xunto á cidade de Haifa (650 m), rodeado pola baía do mesmo nome, no Mediterráneo, e regada polo río Émeq. Neste lugar localízanse numerosas covas con restos da época Paleolítica; ademais, a cova Maghārat al Skhūl proporcionou, dentro dun nivel musteriense, importantes restos antropolóxicos (esqueletos do monte Carmelo) que reúnen trazos anatómicos tanto do Homo sapiens neandertalensis como do Homo sapiens sapiens. Desde moi antigo foi sede do culto a Baal e tamén foi o escenario da discusión entre Elías e os sacerdotes de Baal narrada no Libro dos Reis, da Biblia. No s XII orixinouse alí a orde dos carmelitas, que conservou o nome do seu lugar de orixe.