"car" (Contén)

1. Dar carácter, pór en evidencia ou constituír o trazo característico dunha persoa ou dunha cousa.

2. Expoñer ou describir os trazos característicos de algo ou de alguén para individualizalo.

3. Interpretar un actor un papel de xeito que se recoñeza o personaxe representado.

4. Pintar ou vestir a un actor para que presente as características do personaxe que ten que representar.

5. Posuír uns trazos característicos determinados.

6. Adquirir unha aparencia física determinada que encarne un personaxe concreto, ao que se quere representar.

1. Parte da psicoloxía que estudia o carácter e a personalidade do home.

2. Conxunto de trazos particulares que constitúen o carácter dunha persoa.

1. Relativo ou pertencente aos carádridos.

2. Ave da familia dos carádridos.

3. Familia da orde dos caradriformes, integrada por aves limícolas de tamaño medio, coas patas longas e delgadas; carecen de dedo posterior e, se o teñen, é moi rudimentario. Teñen o pico curto, recto e en punta. Pertencen a esta familia as avefrías e as píllaras.

1. Relativo ou pertencente ás caradriformes.

2. Ave da orde dos caradriformes.

3. Orde de aves, ligadas a medios húmidos, da superorde dos neognados á que pertencen as familias dos álcidos, burínidos, carádridos, chionídidos, dromádidos, escolopácidos, esterocoráridos, falarópidos, glareólidos, hematopódidos, láridos, recurvirróstridos, rincópidos, rostratúlidos, tinocóridos e dos xacánidos.

PERSOEIRO

Dramaturgo, narrador e xornalista romanés. En 1888 dirixiu os teatros nacionais de Bucarest. En dúas ocasións negóuselle o acceso á Academia Romanesa pola súa actitude política e polo contido crítico das súas comedias. Estableceuse en Berlín en 1904. Publicou O noapte furtunoas ǎ (Unha noite tempestuosa, 1878), Conu Leonida faţ ǎ reactiunea (O señor Leonidas e a reacción, 1879), O scrisoare pierdut ǎ (Unha carta perdida, 1884), e o drama N ǎ pasta (A calumnia, 1890), entre outras obras.

1. Relativo ou pertencente aos caraítas.

2. Membro da seita caraíta.

3. Secta xudía que proclama a libre interpretación da Biblia e rexeita a tradición rabínica e oral (Mišna e Talmud). O movemento xurdiu en Persia no s VIII con ‘Anan ben Dawid. Os seus seguidores chamáronse ananitas. A súa doutrina consolidouna Binyamin de Nähāvänd (s IX), autor do primeiro libro de observancia, que lle outorgou o nome definitivo de caraísmo (do hebreo qara’, ‘recitar’). Famosos pola austeridade dos seus costumes e pola observancia estrita das prescricións da Biblia, os caraítas, que sufriron os ataques do xudaísmo ortodoxo, estendéronse de Persia a Palestina e, logo da toma de Xerusalén (1099), emigraron a Exipto; de alí expandíronse por todo o mundo islámico e polos países eslavos. Desde os s XIX habitan, na súa maioría, (5.900 individuos en 1961) en Rusia, Ucraína (na península de Crimea) e Lituania; o resto vive en Israel, na colonia de Matsliah, aínda que manteñen continuamente conflitos coas...

1. Alga da orde das carais.

2. Orde única das caroficeas, formada tan só pola familia das caráceas.