"To" (Contén)

1. de enxugar.

2. Que está moi delgado.

1. Acción de enxordecer.

2.   Proceso no que se produce a perda de sonoridade dunha consoante por encontrarse en posición final ou por influencia doutra consoante veciña. Este fenómeno pode corresponder a un cambio histórico ou a unha alternancia sincrónica, debida a variacións combinatorias. Para o primeiro caso pódese mencionar, por exemplo, o enxordecemento dos fonemas sibilantes medievais sonoros do galego (/ʃ/, /Z/ > /ʃ/; /s/, /z/ > /s/; / s· / , /ż/ > / s· / ); e para o segundo, o enxordecemento que se adoita facer en posición implosiva do b, en palabras como absurdo ou absoluto.

PERSOEIRO

Pintor ceramista grego. Realizou vasos de figuras vermellas decorados con escenas de xénero e mitolóxicas.

FILOSOFOS

Filósofo estoico grego. Como escravo asistiu ás clases de Mucinio Rufo e expulsado de Roma polo Emperador Domiciano no ano 90, asentouse en Epiro. Transformou o estoicismo nunha doutrina moral que lle dita ao home regras prácticas de conduta, sen pretender a súa fundamentación teórica. A súa teoría dividiuse en física, lóxica e ética, aínda que a ética foi a área máis desenvolvida. Preconizou a liberdade interior e afirmou que o único xeito de consecución da felicidade era a través da confianza absoluta na providencia de orixe divina. O seu ideal era vivir conforme á natureza, polo que afirmou que aquel que fose impasible sería feliz, todopoderoso e perfecto. A súas teorías recolleunas o seu discípulo e historiador, Lucio Flavio Arriano, nos Discursos de Epicteto e no Encheiridion.

PERSOEIRO

Bispo de Pavia. Conseguiu reconciliar o rei visigodo Eurico co Emperador Xulio Nepote e deulle asilo a Teodorico, rei dos ostrogodos. É o patrón dos prisioneiros de guerra. Na iconografía leva como atributo unha cadeas rotas. A súa festividade celébrase o 7 de abril.

PERSOEIRO

Bispo de Salamina e doutor da Igrexa. Fundou un mosteiro en Eleuterópolis, que dirixiu durante trinta anos, e no 367 foi elixido para a sé metropolitana de Salamina polos bispos da illa de Chipre. Combateu cos seus escritos a doutrina herética do antropomorfismo defendida por Oríxenes, que se estendera por Exipto e Xudea. Entre as súas obras salientan Ancoratus e Panarion, con citas e escritos perdidos doutros autores. Na iconografía leva vestiduras pontificais, coma os bispos orientais, ou roupas ascéticas, como os ermitáns; como atributo persoal, leva os pés descalzos ou un cadáver ao seu lado. A súa festividade celébrase o 7 de abril.

1. Carta ou misiva que se escribe a alguén.

2. Composición, a miúdo en verso e con métricas diversas que, elaborada en forma de carta, trata diversos temas, case sempre filosóficos, morais, satíricos ou relixiosos. Adoita estar dirixida, de maneira formal, a unha ou varias persoas particulares, reais ou imaxinarias. Escribiuse, xeralmente, coa intención de que tivese unha ampla difusión, de aí o seu interese xeral a causa dos temas que trata. A epístola de contido literario cultivouse a partir de Horacio (Epistola ad Pisones). Ademais das do Novo Testamento, destacan as de Cicerón, Petrarca, Garcilaso de la Vega, Luís Vives, Ben Jonson, John Gay, Alexander Pope, Jonathan Swift e Antonio de Guevara.

3. 1. Cada unha das vinte e unha cartas atribuídas aos diversos apóstolos que forman parte do Novo Testamento. Clasifícanse en dous grandes grupos: paulinas e católicas. Denomínanse cartas paulinas as catorce epístolas atribuídas a san Paulo (ós romanos, dúas aos corintios, aos gálatas, aos efesios, aos filipenses, aos colosenses, dúas aos tesalonicenses, dúas a Timoteo, a Tito, a Filemón e aos hebreos). A Carta de Santiago (50?) preséntase como escrita polo apóstolo “irmán” do Señor. A Carta de Xudas, de datación discutida (69?), ten como autor o irmán de Santiago. A Primeira Carta de Pedro redactouna Silvano, probablemente antes do ano 67, e a Segunda Carta de Pedro foi escrita, probablemente, por un discípulo do apóstolo. A análise literaria das tres Epístolas de Xoán indica que se trata da obra do autor do cuarto evanxeo, polo que a data da súa redacción debería situarse arredor dos anos noventa.

   2. Texto do Novo Testamento (xeralmente dalgunha das Epístolas) que se le na misa ou se canta antes do Evanxeo. OBS: Escríbese sempre en maiúscula.

4. Lado dereito do altar dende o punto de vista dos fieis. O seu nome fai referencia ao lugar onde se lía a Epístola durante a celebración da misa, segundo o rito romano anterior ao Concilio Vaticano II.