"To" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 13838.

  • GALICIA

    Mestra e escritora. Exerceu a docencia e fundou e dirixiu varios colexios en Vigo e Pontevedra. Así mesmo, fundou a revista El Ángel del Hogar e foi secretaria en España da revista L’Envolée. De tendencia romántica, empregou o pseudónimo de Margarita del Campo. Da súa produción destaca o poema en galego “Meu Leres” e as obras Lirios (1897), Acuarelas (1905), La quinta de los lagos (1907), Villa Rosalba (1909), El país de las camelias (1910), Cuentos de color amatista (1914), A orillas del Mosa (1920), Cuentos de color de nieve (1926), Memorias de una muñeca (1929) e La secretaria del doctor Misterio (1942). Foi membro da Association Litteraire Française.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Xornalista e escritor. Asinou algúns dos seus artigos co pseudónimo Fr Cándido de la Caridad no xornal satírico El Esquilón (1861). Despois de colaborar na redacción de El Alerta (1864-1865) de Pontevedra, dirixiu La Revista (1867-1868) e La Crónica (1872-1873). Publicou: Geografía astronómica, física y política de la provincia de Pontevedra (1893).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘final’, ‘extremo’ ou ‘último’.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘excremento’.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Parte final dun documento en que consta a data e os nomes dos outorgadores, das testemuñas, os sinais ou sinaturas do autor e das testemuñas e o selo. Coñécese tamén co nome de protocolo final.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Produto resultante da descomposición, polas bacterias do intestino, do triptofano das proteínas da dieta. Contribúe a darlles o olor característico aos excrementos. Non é tóxico nas cantidades producidas ordinariamente. Pódese obter artificialmente quentando estricnina con cal vivo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Doutrina sobre a renovada existencia do mundo e do home no final da historia e máis alá da morte. No Antigo Testamento a escatoloxía refírese aos últimos acontecementos que Deus lle anunciou ao pobo de Israel para a fin dos tempos, centrados na persoa do Mesías e na instauración do seu reino. Os desastres nacionais de Israel motivaron a aparición dunha literatura apocalíptica que explica os feitos escatolóxicos como unha destrución do mundo presente, que será substituído por un mundo futuro. A comunidade dos discípulos de Xesús, convocada polos acontecementos pascuais, definiuse diante do pobo como a comunidade escatolóxica: Deus, pola resurrección de Xesucristo de entre os mortos, inaugurou os últimos tempos, abertos a xudeus e non xudeus. O xuízo de Deus xa se realizou, pero aínda non se ten manifestado: os crentes esperan a parusía ou manifestación gloriosa de Xesucristo no derradeiro día, en que se fará realidade a resurrección dos mortos. Nesta liña, a teoloxía cristiá...

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Tratado sobre os excrementos.

    2. Carácter das cousas relacionadas cos excrementos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Relativo ou pertencente á escatoloxía, como doutrina.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Relativo ou pertencente aos excrementos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Pianista e director alemán. Estudiou en Colonia e en Hamburgo e destacou como intérprete de Mozart e Beethoven. Dende 1973 dedicouse á dirección.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Estado larval dos escifozoos que ten lugar despois da larva ciliada ou plánula e que precede á éfira.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Sepulcro monumental romano construído cerca da Via Augusta, 5 km ao N de Tarragona. Datado na primeira metade do s I a C, pertence ao tipo de sepulcro en forma de torre e consta de tres corpos.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ás escitonematáceas.

    2. Alga da familia das escitonematáceas.

    3. Familia de esquizofíceas filamentosas que teñen hormogóneas e heterocistos.

    VER O DETALLE DO TERMO