"Ivo" (Contén)

Aplícase ao tempo ou ao lugar que é abondoso en neves.

Cuarto mes do calendario republicano francés, que comprendía, segundo os anos, desde o 21, 22 ou 23 de decembro ata o 19, 20 ou 21 de xaneiro.

Persoa que contraeu matrimonio hai pouco tempo.

1. Persoa que mantén unha relación amorosa con outra coa finalidade de casar con ela.

2. Persoa que mantén unha relación amorosa con outra. Na tradición oral recóllense ditos como: “Á muller casada nunca noivo lle falta”.

Aplícase ao título, efecto comercial ou valor mobiliario en que consta o nome da persoa ou a entidade a favor da que son estendidos, en oposición a aqueles en que o posuidor é indeterminado.

Caso que expresa a función gramatical do suxeito, nas linguas flexivas que teñen declinación, como o grego ou o latín. Tamén se denomina caso recto, por oposición aos outros da declinación, denominados oblicuos, que exercen outras funcións complementarias na oración. O nominativo latino, como, o resto dos casos desapareceu nas linguas romances debido a unha simplificación casual no acusativo e ao aumento progresivo do réxime preposicional. En galego perviven restos do caso nominativo nos antropónimos Marco < Marcŭs, Domingos < Dŏmĭnĭcŭs, Pilatos < Pīlatŭs, Xesús < Iesŭs, Carlos < Carolŭs; no substantivo deus > dĕus; nas formas do pronome persoal tónico eu < ĕgō, tu (dialectal) < tū, el < ĭlle, ela < ĭlla, < nōs, vós < vōs e no sistema dos demostrativos este, esta, isto < ĭste, ĭsta, ĭstŭd, ese, esa, iso < ĭpse, ĭpsa, ĭpsŭd...

Relativo ou pertencente á norma.

Que establece unha norma ou un conxunto de normas.

Nome con que se designan a miúdo a lóxica, a ética e estética.

Relativo ou pertencente á nutrición.

Que nutre.

Relativo ou pertencente ao obxecto.

Que existe independentemente do suxeito.

Que trata dos acontecementos con exactitude e con independencia de reflexións ou sentimentos persoais ou afectivos.

Propósito ou finalidade que se pretende acadar.

1. Punto sobre o que se dispara un proxectil.

2. Punto ou zona cara á que se dirixe unha acción militar.

1. Sistema óptico converxente que se coloca no extremo dun instrumento óptico (microscopio, telescopio ou cámara fotográfica) do lado do obxecto, e que ten por misión formar unha imaxe real do obxecto. Esta imaxe obsérvase a través dun ocular ou ben recollida por unha pantalla ou unha emulsión fotográfica. O obxectivo está formado por un espello e unha lente ou un sistema de lentes. Nos telescopios utilízanse os obxectivos denominados dobretes acromáticos. Nos microscopios utilízanse os obxectivos de inmersión, co fin de aumentar a abertura numérica. Nas cámaras fotográficas adoitan ter un campo de 60°, coa excepción dos obxectivos grande angular, que é duns 120°, e dos teleobxectivos, que é duns 20°. Os obxectivos dos telémetros, dos binóculos e doutros instrumentos ópticos de campo reducido adoitan consistir en dúas lentes, unha delas é crown e a outra flint.

2. obxectivo de focal longa

   Obxectivo dunha lonxitude focal sensiblemente maior ca a diagonal do formato que se está a empregar.

3. ...

Que produce oclusión.

Que se caracteriza, articulatoriamente, por unha interrupción completa e momentánea da corrente fónica. As oclusivas típicas constan dunha fase de oclusión ou silencio e dunha fase de distensión explosiva. En galego /p/, /t/, /k/ son fonemas oclusivos xordos e /b/, /d/, /g/ sonoros.

Que ofende ou pode ofender.

Que ataca ou serve para atacar.