"PAL" (Contén)

1. Que ou quen fai palleiros.

2. palleirán.

1. palleira.

2. Raza de cans, orixinaria do medio rural galego, que se caracterizan por presentar tronco rústico e rexo, perfil recto e eumétrico, constitución forte e proporcións harmónicas. As femias son máis baixas, de aspecto máis lixeiro e proporcións máis lonxilíneas. Son de cor normalmente uniforme, de gran variedade, desde canela, castaño ata incluso negros. A súa distribución sitúase preto do Carballiño, O Irixo, Ourense, Terra de Celanova, Allariz, zona dos Ancares e outras do interior, Lalín, Dozón, Rodeiro, Agolada e en diversas zonas da provincia da Coruña. Empréganse fundamentalmente como cans pastores, colaborando na condución do gando, e como can de garda. O can de palleiro foi recoñecido como raza autóctona galega en 2001.

PUNTA

Punta da costa atlántica situada entre a enseada da Fontiña e a punta do Curro, na parroquia de Camelle (Camariñas).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya, situado no Baix Llobregat (8.399 h [2001]). A súa agricultura localízase á beira do río, onde predominan as árbores froiteiras, os amorodos e as hortalizas. Conta con industrias extractoras e transformadoras para a fabricación de cal e cemento, de confección, de mobles, metalúrxicas e talleres de construcións metálicas.

1. Lámina simple ou dobre de metal ou cana que produce o son nalgúns instrumentos de vento. É un dos elementos esenciais da gaita e está formada por dúas láminas de cana de forma triangular que están superpostas. Nun dos extremos sitúase o tudel, que é un pequeno cilindro metálico polo que pasa o aire cara ao punteiro. A unión entre as canas e o tudel realízase mediante un pequeno aramio, chamado freo, reforzado con fío exteriormente. Pódense facer palletas para todas as tonalidades, pero as máis empregadas son as de do, re e si. Tamén se poden facer doutros materiais, como marfil ou plástico, aínda que as de mellor sonoridade son as tradicionais de cana.

2. Talo dos cereais que queda na leira despois da sega.

3. Lingüeta de madeira que, atada a un cordón, forma parte da gaiola con que se cazan paxaros.

4. Primeira dentición que lle sae ás vacas.

5. Termo da xerga das palilleiras que designa a chapa de madeira forrada cun pano que leva un cordel para atar de “corno a corno” e serve para envolver o labor de vara cando se sobe o prendido.

1. pallal.

2. Becerro ao que lle naceron os primeiros dentes.

CABOS

Cabo do extremo SL da Illa do Norte, situado en Nova Zelanda.

1. Tubiño de cana aberto por un dos extremos, polo que entra o aire, cunha lingüeta transversal que se estende ao longo da cana. O aire fai vibrar a lingüeta e produce o son continuo do ronco, característico da gaita. A lonxitude do pallón inflúe na súa tonalidade, xa que os que van situados no ronco son máis grandes ca os colocados no ronquillo. Adoitan facerse de cana, aínda que tamén os hai doutros materiais, como metal ou plástico, que permiten unha afinación máis precisa.

2. Palla de millo sen espiga.

MONTES

Monte situado na parroquia da Seara (Quiroga). O seu cumio acada os 1.427 m de altitude.

1. Que é semellante á palla.

2. Que contén palla.

1. Caseta co teito de palla.

2. pallal.

3. Montón de palla ou de herba que se fai na leira.

1. pallota.

2. Palleiro que se fai con canas de millo.