"eo" (Contén)

1. Acción e efecto de branquear.

2. Práctica agrícola encamiñada a acadar que os órganos (follas, talos, etc) de certas especies hortícolas (leituga, escarola, apio, etc) queden tenros e sen pigmentación. Con este fin protéxense da luz as partes destinadas ao branqueo.

3. Tratamento con auga quente, vapor a presión ou presión atmosférica ao que se someten os alimentos, polo xeral produtos vexetais, antes da deshidratación, da conxelación ou do envasado. Axuda a preservar as vitaminas e a apariencia externa do alimento, incrementa a velocidade de secado e axuda a unha rápida reconstitución do produto seco. Presenta algunhas desvantaxes, como a perda de sabor picante e de sólidos solubles, azucres, sales e proteínas, ou dunha certa cantidade de vitaminas.

4. Baño químico empregado para eliminar a totalidade ou unha parte dunha imaxe. Emprégase no revelado de películas e na preparación de copias para darlles tons axeitados.

5. Operación de branquear a moeda de billón, unha vez fabricada, para darlle mellor aspecto.

6. Baño químico no que se combinan branqueador e fixador. Emprégase no procesado en cor e coñéceselle tamén co nome de blix.

7. Acción de branquear diñeiro. Trátase, normalmente, dunha entrada clandestina de diñeiro negro no circuíto monetario, sobre todo procedente do tráfico de drogas e doutras actividades ilícitas, para legalizalo.

PERSOEIRO

Pintor, gravador e escultor. Formouse no Havre e na École de Beaux Arts de París, a onde se trasladou en 1900. Foi discípulo de Raoul Dufy e de Othon Friesz. En 1906 expuxo por vez primeira no Salón des Indépendants; a pintura que realizaba entón estaba relacionada coa dos fauves con quen expuxo no ano 1907. No mesmo ano coñeceu a Picasso e iniciou o movemento cubista. Os seus primeiros cadros cubistas son de 1908 en L’Estaque. Mantívose nesta tendencia ata a Primeira Guerra Mundial e introduciu importantes innovacións, como os papiers collés e a imitación do mármore e a madeira. Despois negouse a adscribirse ao Cubismo. A súa vocación era a dun clasicista, que o conduciu máis tarde a unha estrita preocupación polos valores plásticos, especialmente os táctiles, e pola composición. As súas características principais foron a mesura e a claridade. Ao comezo da Segunda Guerra Mundial traballou a escultura en pedra. Fixo gran número de litografías e augafortes e ilustrou, entre...

1. Relativo ou pertencente ás brasicáceas.

2. Herba ou arbusto da familia das brasicáceas.

3. Familia de plantas da orde das caparais, xeralmente herbáceas, de follas alternas e, a miúdo, divididas. As flores son hermafroditas e presentan catro pétalos libres e dispostos en cruz (polo que a familia tamén recibe o nome de crucíferas) e seis estames, dos que dous son máis pequenos ca o resto. O froito adoita ser en silícula ou silicua. Aínda que de distribución cosmopolita, as máis de 3.000 especies que abrangue a familia son propias das zonas temperadas. Dos 350 xéneros que ten a familia, en Galicia son comúns: Alliaria, Alyssum, Arabidopsis, Arabis, Barbarea, Cakile, Capsella, Cardamine, Cardaminopsis, Cochlearia, Coronopus, Diplotaxis, Draba, Erysimum, Hirschfeldia, Hutchinsia, Iberis, Lepidium, Malcolmia, Matthiola, Murbeckiella, Nasturtium, Raphanus, Rorippa, Rynchosinapis, Sinapis, Sisymbrium, Teesdalia e Thlaspi.

PERSOEIRO

Cantautor. Autodidacta, coñecía a fondo a poesía francesa, que musicou con frecuencia (Villon, Verlaine e Victor Hugo, entre outros). Militou en grupos anarquistas (1946), e a temática da súa obra conservou un ton ácrata, arremetendo en contra da orde establecida; as súas posicións pacifistas, anticlericais, contrarias á pena de morte, fan que a súa obra sexa comprometida e con gran difusión durante a década dos setenta. Compuxo música de raíz popular e as súas letras, caracterizadas pola tenrura e a ironía, teñen un gran rigor técnico baixo unha aparencia ás veces vulgar, empregando a miúdo palabras das xergas; os temas tratados son o amor, a morte, a amizade, a existencia de Deus ou a violencia que deben soportar os seres marxinados. Destacan os títulos La mauvaise réputation (A mala reputación, 1952), Les amoreux des bancs publics (Os amantes dos bancos públicos, 1952) ou Margot (1952). Publicou a peza teatral Les amoureux qui écrivent sur l’eau (Os...

PERSOEIRO

Químico alemán, profesor de química, física e electroquímica en Karlsruhe (1911). Investigou o peso atómico anómalo do chumbo, a acción catalítica dos metais en estado coloidal e ideou o concepto de “envelenamento” dos catalizadores. Ideou o método de electrodispersión para a separación de coloides facendo saltar unha chispa no seo dun líquido.

PERSOEIRO

Pintor holandés, discípulo de Jozef Israëls. Nas súas obras iniciais percíbense influencias de Franz Hals, Rembrandt, Mesdang e Willem Maris. Nun comezo pintou, en estilo realista, animadas composicións de cabalos. Despois dunha viaxe a París no 1884, na que descubriu a pintura de Manet, orientouse cara a un impresionismo moi persoal. Estableceuse no 1886 en Amsterdam, onde se dedicou a amosar escenas da vida portuaria e da súa arquitectura. O interese deste autor pola fotografía testemúñase nas composicións, instantáneas e directas, como Paleisstraat ou Amsterdam, pintadas no 1896. É coñecido, ademais de polas súas visións de Amsterdam, polos seus espidos.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico irlandés coñecido como George Brent. Comezou traballando no teatro no Bronx. Trasladouse a Hollywood onde se lle considerou un dos galáns máis destacados. Traballou con Bette Davis na Warner. Interpretou, entre outras, as películas: The crash (A explosión, 1932), More than a secretary (Escola de secretarias, 1936), Dark vitory (Amarga vitoria, 1939), The spiral staircase (A escaleira de caracol, 1946) e Born again (Nacido novamente, 1978).

1. Relativo ou pertencente as brevibacteriáceas.

2. Bacteria da familia das brevibacteriáceas.

3. Familia de bacterias da orde das eubacteriais integrada por pequenos bacilos Gram-positivos, curtos e a miúdo pigmentados. Son móbiles, con flaxelos perítricos ou, máis raramente, cun único flaxelo. Poden ser aerobios ou anaerobios facultativos, pero só fermentan os azucres aerobicamente. Viven de forma saprófita no solo, nas augas continentais e no mar.

1. Segundo a biotipoloxía italiana, biotipo dos individuos caracterizados polo feito de teren os membros curtos, o abdome máis desenvolvido ca o tórax, graxa subcutánea abundante e peso notable. Corresponde ao tipo pícnico de Kretschmer.

2. Individuos que teñen as proporcións corporais curtas con relación ao tipo ideal.

PERSOEIRO

Político soviético. Fillo dun obreiro da metalurxia, graduouse no instituto metalúrxico da súa cidade natal (1935) e converteuse en enxeñeiro siderúrxico. Membro do Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS) desde 1931, no 1937 formou parte do Comité rexional de Dniprodžerzyns’ke. Durante a Segunda Guerra Mundial chegou a ser comisario político da IV fronte de Ucraína (1942-1945). Tamén foi primeiro secretario do Comité Central do Partido Comunista da República de Moldavia (1950) e membro do Comité Central do PCUS desde 1952, do que pasou a ser secretario xeral en 1964, formando parte da troika que completaban Aleksej Nikolajevič Kosygin, como primeiro ministro e Nikolaj Viktorovič Podgorny, como presidente do goberno desde 1965. En 1976 foi nomeado mariscal da URSS e un ano despois substituíu a Podgorny adoptando unha nova Constitución. A doutrina Brežnev da “soberanía limitada” -a soberanía dun Estado comunista ten o seu límite nos intereses da comunidade socialista-, deu lugar...