"Mos" (Contén)

Antigo mosteiro situado en San Clodio (Leiro). De orixe descoñecida, pode que a vida monacal comezase na segunda metade do s VI con monxes que seguían a regra beneditina, procedentes de San Claudio de León. A primeira noticia histórica é de 928, cando se produciu a doazón dos condes Álvaro e Savita. Daquela o mosteiro tiña carácter familiar e dúplice e seguía a regra beneditina. Cara a 1151 adoptouse á regra cisterciense e en 1225 ingresou na orde do Císter. Desde 1530 ata a exclaustración de 1835 integrouse na Congregación de Castela. En 1891 foi priorado de Samos pero a vida monacal despareceu. As súas dependencias restauráronse e reformáronse para converterse en hotel. A igrexa ten planta basilical de tres naves divididas en catro tramos e tres ábsidas semicirculares, precedidas dun tramo recto, das que destaca a central, e cruceiro. O acceso ás capelas absidais é mediante arcos apuntados, as laterais cóbrense con bóveda de canón apuntado o tramo recto e bóveda de forno o tramo curvo...

Antigo mosteiro situado na illa de San Martiño ou do Sur no arquipélago das Illas Cíes. A súa orixe relaciónase co mosteiro de Santa María de Oia. Documéntase en 1228 cando o Rei Afonso IX doou a illa ao mestre Pedro que vivía nela con outros ermitáns. Consérvase un pequeno pavillón.

Antigo mosteiro dúplice situado no Incio. De propiedade real, Vermudo II doouno en 991 ao abade de Samos, Mandino, que xunto ao seu irmán Vitiza o cedeu un ano despois para administración do propio mosteiro de Samos. A igrexa, de estilo románico, ten planta rectangular.

Antigo mosteiro situado en Marín que pertencía á igrexa de Santiago de Compostela.

Abadía beneditina situada 50 km ao SL de Burgos. De estilo románico, foi fundada polo conde Fernán González (919). A igrexa, consagrada en 1088, foi refeita (s XVIII) por Ventura Rodríguez. O claustro (ss XI-XII) foi famoso polos baixorrelevos dos ángulos e pola colección animalística dos capiteis. Das obras de ourivaría que se conservan destacan un cáliz mozárabe de prata dourada (s XI) e o frontal románico de cobre.

Antigo mosteiro situado na illa do Faro ou do Norte, no arquipélago das Illas Cíes. A súa orixe remóntase á doazón da illa que Afonso VII fixo ao mosteiro de San Salvador de Celanova (1152), que á súa vez deixou o privilexio do couto sobre ela ao mosteiro de San Salvador de Coruxo. Tras a reforma beneditina, San Salvador de Celanova cedeuno (1378) ao bispado de Tui, e despois adheriuse á regra franciscana. Debeu sufrir os ataques dos piratas ingleses na metade do s XVI, feito que propiciou a súa decadencia e ruína. O edificio conventual conservado, de planta rectangular e con dúas alturas, debeuse erixir durante a segunda metade do s XVIII e posteriormente recuperouse para converterse no Centro de Interpretación dentro do Parque Natural das Illas Cíes. En 1992 atopáronse no seu contorno restos dunha necrópole medieval.

Arciprestado da diocese de Lugo que abrangue os concellos de Sarria, Samos, Láncara, Triacastela e Baralla.

Unión das pezas óseas que se produce por un ligamento ou unha membrana.

Antigo mosteiro situado en Sobradelo (Vilagarcía de Arousa).

Agrupación formada en 1905 no seo da Federación Local Obrera da Coruña, coa finalidade de organizar ao personal sanitario e de servizo embarcado nos transatlánticos estranxeiros que ían a América. Integrado na CNT desde 1911, funcionou ata a Guerra Civil.

Abadía beneditina situada no País do Loire, Francia, na ribeira esquerda do Sarthe, no departamento homónimo. Fundado no s XI, foi incendiado polos ingleses (1425?) e reconstruído nos ss XV-XVI. Pertenceu aos maurinos. Suprimido durante a Revolución Francesa, P.L.P Guéranger restaurou (1833) a vida bieita. Foi centro dunha importante congregación e de restauración do canto gregoriano e onde se iniciou o movemento litúrxico.