"OMI" (Contén)

Relativo ou pertencente ao encomio ou que o implica.

Operación cirúrxica vascular que consiste na extirpación da túnica interna arterial que, debido ao aumento do seu grosor, provoca unha obstrución da luz arterial.

Tipo de micorriza na que as hifas do fungo, da orde das glomais, penetran ata as células da codia da raíz a través de haustorios de forma ramificada ou de vesículas que non causan cambios na forma da raíz nin danan o tecido vascular das plantas. Os fungos que dan lugar ás endomicorrizas non son específicos de ningunha planta, polo que se asocian de xeito máis ou menos indistinto. Ademais das anxiospermas e ximnospermas, presentan endomicorrizas fentos e brións. O fungo recibe azucres da planta hospedeira e esta obtén unha mellora na absorción de fosfatos e nutrintes como nitróxeno, cobre e cinc. Máis do 97% das fanerógamas presentan endomicorrizas.

Proceso de duplicación do número de cromosomas, sen formación do fuso, nin movementos cromosómicos, nin alteracións da membrana nuclear, de xeito que nin a célula nin o núcleo cheguen a dividirse. Ten lugar, de forma habitual, nas glándulas salivares das moscas do xénero Drosophila, e orixina os chamados cromosomas xigantes ou politénicos.

Xénero de lepidópteros, da familia dos endrómidos, que ten como única especie a E. versicolora. As bolboretas son de cor acastañada arrubiada, co corpo groso e peludo, alas atravesadas de xeito transversal por dúas bandas extreitas brancas e negras co bordo externo máis escuro e con varios ocelos brancos no extremo. As eirugas son grosas e de cor verde con franxas finas de cor branca. Na Península Ibérica distribúese por unha ampla franxa do norte peninsular, con colonias extremas e illadas en Galicia (río Eume) e Catalunya, onde se distinguen dúas subespecies: E. versicolora subpyrineae e E. versicolora meridionalis, esta última no extremo oriental da distribución penínsular. As eirugas aliméntanse principalmente das follas de amieiros, abeleiras, salgueiros, bidueiros, carpe ou tileiros. Pasa o inverno no solo na fase de crisálida e, a partir de febreiro e ata abril, os machos voan durante as horas de sol polos claros do bosque en busca das femias, pousadas no solo ou en pólas...

Intervención obstétrica que consiste en facer unha incisión na parte lateral da vulva para ampliar o espazo da fendedura vulvar e facilitar así o paso da cabeza do feto no momento do parto. Practícase para evitar unha esgazadura incontrolada do perineo que podería lesionar órganos adxacentes, como o esfínter anal, e tería maior dificultade na cicatrización.

Sulfato de magnesio hidratado, de fórmula MgSO4·7H2O. Cristaliza no sistema rómbico. Os cristais, escasos na natureza, preséntanse normalmente en cotras fibrosas, aciculares ou capilares. Ten unha dureza 2-2,5 e unha densidade 1,7. Os cristais son incoloros e transparentes, e os exemplares en masa son brancos.

Estudio de datos biolóxicos e tecnolóxicos aplicado a problemas de mutua adaptación entre o home e a máquina.

Persoa versada e especialista en ergonomía.

Antibiótico bacteriostático que contén, na súa molécula, un azucre aminado (desosamina), un azucre cun nitróxeno libre (cladinosa) e a aglicona chamada eritronólido. Presenta unha actividade antimicrobiana de amplo espectro, que se pode situar entre o da penicilina e o da tetraciclina. A eritromicina inhibe a síntese de proteínas en procariotas pola súa unión á subunidade grande dos ribosomas e, empregada xeralmente nas infeccións por bacterias Gram-positivas como estafilococos, enterococos ou estreptococos, adminístrase fundamentalmente por vía oral. Foi illada en 1952 do Streptomyces erythreus por S. A. Waksman e o seu equipo.

Cada un dos esfingolípidos que constitúen un dos principais compoñentes das vaíñas de mielina do tecido nervioso. Fórmanse por esterificación dunha ceramida con fosforilcolina. Por hidrólise liberan unha molécula de ácido fosfórico, esfingosina ou un derivado seu, colina e un ácido graxo.