"eo" (Contén)

1. Que ten olor de ácido butírico.

2. Que ten o olor da manteiga ou do queixo moi saponificados.

1. Relativo ou pertencente ás buxáceas.

2. Planta da familia das buxáceas.

3. Familia de herbas, arbustos e árbores da orde das euforbiais que comprende 5 xéneros e máis de 50 especies das zonas tropicais e temperadas. As follas son perennes, sinxelas e frecuentemente coriáceas e ricas en alcaloides. As flores son pequenas, actinomorfas e unisexuais, de catro tépalos soldados na base. Os froitos adoitan ser en cápsula. En Europa está presente o xénero Buxus. OBS: A grafía x representa o son [ks].

PERSOEIRO

Polígrafo. En 1752 ingresou na Compañía de Xesús. En 1767 marchou a Italia a consecuencia do decreto de expulsión da orde asinado polo Rei Carlos III. En Roma publicou un catálogo de incunables hispánicos, estudios e diversas obras en defensa da colonización castelá de América.

PERSOEIRO

Médico e filósofo occitano. Foi un dos representantes da corrente da ideoloxía. De orientación mecanicista, valorou á vez os aspectos psicolóxicos e combateu o vitalismo. Profesor de hixiene en París durante a Revolución, e máis tarde de clínica no École de Médecine, é autor de Rapports du physique et du moral de l’homme (Relación da física e da moral do home, 1802) e Lettres sur les causes premières (Cartas sobre as causas primeiras, 1806).

1. Acción e efecto de cabecear.

2. Movemento dunha aeronave ao redor do seu eixe transversal.

3. Práctica consistente en harmonizar as características dun viño mediante a súa mestura con outro caldo de calidades complementarias, previo ao seu embotellado, e que se realiza no caso dos viños xenerosos.

GALICIA

Xurista e político. En 1887, logo de acadar o título de doutor, comezou a súa carreira docente como profesor de dereito mercantil e internacional na Universidade de Santiago de Compostela, na que ocuparía as cátedras de Dereito Internacional dende 1903 e a de Dereito Canónico dende 1919. Como investigador realizou diversos traballos sobre materia xurídica, entre os que destacan El sistema de la personalidad en derecho (1903) e varios traballos sobre Díaz de Rábago e Saavedra Fajardo. Así mesmo, estudiou a actividade universitaria de Ramón de la Sagra e Domingo Fontán, e reuniu numerosos datos para a Historia de la Universidad de Santiago, editados postumamente por Enrique Fernández-Villamil en 1946; ademais escribiu o primeiro estudo xurídico escrito en galego, “A insinanza do direito román na Universidá de Sant-Yago hastra o plan de estudos de 1772” (1927). O prestixio acadado como especialista en dereito internacional foille recoñecido pola Carnegie Institution e polo...

1. Relativo ou pertencente ás cactáceas.

2. Planta da familia das cactáceas.

3. Familia de plantas da superorde das cariofílidas, coñecidas como cactos.

PERSOEIRO

Dirixente da Vendée (1793) e do movemento bretón dos chouans. En 1800 dirixiu unha conspiración contra Napoleón e en 1803 organizou outra para restaurar a monarquía. Foi executado cando se descubriu a conspiración.

1. ara rematada con dúas ás no seu extremo, na que se enroscan dúas serpes, pertencente ao deus Hermes. As serpes representan a prudencia e as ás a actividade. Considerada antigamente como símbolo de paz, actualmente se identifica como símbolo do comercio e da medicina.

2. Bastón forrado de veludo pertencente aos heraldos e aos reis de armas.

1. Acción e efecto de calafatear. 

2. Operación propia da construción e mantemento dos barcos de madeira. O calafateo consiste en encher con estopa as xuntas das táboas dos fondos, as cubertas e os costados do barco, e recubrilas logo con brea para impedir a entrada da auga. Os novos materiais empregados para as operacións de calafateo seguen mantendo, unha vez aplicados, a suficiente flexibilidade para ceder e manter estanco o peche das xuntas, que debido a cambios de temperatura, asentamento da estrutura, variación da carga ou outros motivos non conservan sempre a mesma anchura. O calafateo lévase a cabo tamén en embarcacións de casco metálico e, nese caso, aplícase fortemente o bordo dunha chapa contra outra para conseguir un peche estanco.

1. Relativo ou pertencente ás calamitáceas.

2. Fento da familia das calamitáceas.

3. Familia de fentos arborescentes da orde das equisetais, propia dos períodos Devónico, Carbonífero e Permiano, que deixaron un importante rexistro fósil e contribuíron en boa parte á orixe da hulla. Algunhas especies acadaban ata os 30 m de altura e máis de 1 m de grosor.

1. Acción e efecto de caldear ou caldearse.

2. Medios que unha persoa emprega para gorecerse do frío.