"AVI" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos avicúlidos.

2. Molusco da familia dos avicúlidos.

3. Familia de moluscos lamelibranquios asifonados mariños, que engloba unhas 150 especies vivas e máis de 100 especies fósiles propias de mares cálidos e temperados. En Europa só está representada o xénero Avicula.

1. de avir ou avirse.

2. Que se puxo de acordo ou que se reconciliou.

1. Que ten un desexo inmoderado.

2. Que manifesta un gran desexo por algunha cousa.

PERSOEIRO

Patricio romano, poeta e xeógrafo. Considerado natural da actual Ribadavia. Consérvanse varias obras súas: Descriptio Orbis Terrae, tamén chamada De situ Orbis, e Epigrammata varia, que inclúe Syrenum Allegoria, Falviano Myroncico, Epigramma, Ad Amicos de Agro e Epigramma. A máis coñecida é a Ora maritima, poema do que só se conserva o primeiro libro, dedicado a Iberia, que constitúe unha fonte de primeira orde para o coñecemento xeográfico da Gallaecia na Antigüidade, principalmente do seu poboamento, xa que sitúa no noroeste da Península os pobos dos saefes e dos dragani. No libro descríbese a costa mediterránea da Península Ibérica e o litoral atlántico dende as Columnas de Hércules (estreito de Xibraltar) ata as Illas Británicas. Avieno recorreu á descrición do litoral da Península Ibérica dun autor anónimo de Massalia (Marsella) de finais do s VI a C, que destaca o pouco coñecemento que ten do interior da Iberia e da súa costa atlántica,...

CAPITAIS

Capital da provincia homónima da Comunidad Autónoma de Castilla y León, situada na área de contacto entre a serra de Ávila e a Meseta setentrional, sobre o val do Adaja, a 1.126 m de altitude (47.187 h [1996]). A cidade posúe industrias derivadas da agricultura, dos tecidos de algodón, fabricación de vehículos industriais, e actúa como centro de área comercial para gran parte da súa provincia. Estivo integrada na Lusitania romana e Ávila foi ocupada alternativamente, despois do século VIII, polos cristiáns e polos musulmáns. Afonso VI reconquistouna definitivamente no 1088; logo foi repoboada por Ramón de Borgoña con xente vida de Covadela, Lara e outros lugares de Castela. Convertida nun centro de atracción da comarca, foi visitada por árabes e xudeus. A comezos do s XIV conviviron xentes das tres relixións. Durante a guerra das comunidades, foi unha das primeiras cidades que se ergueu, converténdose na sede da primeira xunta de comuneiros. A comezos do s XVII iniciou a súa decadencia...

GALICIA

Home polifacético que combinou a súa profesión de mestre coa literatura, a fotografía, a música, a pintura e a política. Participou activamente no eido musical como profesor e compositor de pequenas pezas, e na fundación da Banda Municipal de Fisterra (1924); en 1928 fundou Ecos de Sil, orfeón e rondalla de Petín (Valdeorras) e no 1932 a Banda Municipal de Viana do Bolo, da que tamén foi director. No 1925 acadou a alcaldía de Fisterra, mantendo o cargo ata 1927. Colaborou en publicacións da época (Revista Gallega e Finisterre) con escritos e fotografías.

GALICIA

Militar e historiador. Deixou manuscrita unha Historia civil y eclesiástica de la ciudad de Tuy y su Obispado, redactada entre 1839 e 1852; esta obra, que se conserva no Arquivo da Catedral de Tui, foi editada pola Xunta de Galicia en 1997. Así mesmo, o Museo de Pontevedra editou: El convento de ermitaños de San Cosme y San Damián, junto de Bayona (1942), Castillos de la tierra de Tuy (1943) e La Iglesia Colegiata de Bayona (1944).

GALICIA

Bispo de Plasencia (1852-1857) e de Ourense (1857-1866). Estudiou Teoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Publicou: Carta pastoral que el Ilmo. Sr. D. José Ávila y Lamas, obispo de Plasencia dirige a sus diocesanos (1853) e Carta pastoral que el Ilmo. Sr. D. José Ávila y Lamas, obispo de Orense, dirige a sus diocesanos (a su entrada en el obispado) (1858).

GALICIA

Avogado, político e pintor. Foi catedrático de Anatomía Artística na Escola de Belas Artes de Barcelona. Publicou Anatomía y Fisiología para uso de los Artistas (1906-1913).