"Amia" (Contén)

CIDADES

Cidade de Grecia, capital do nomós da Ftiótide, situada en Grecia central (41.486 h [1981]). Ten xacementos de ferro e manganeso. Na Antigüidade deu nome á Guerra de Lamía (323-322 a C) que enfrontou os gregos rebeldes ao dominio macedonio contra Antípater. Conquistada polos romanos, foi incorporada a Tessalia en 190 a C.

1. Relativo ou pertencente ás lamiáceas.

2. Planta da familia das lamiáceas.

3. Familia de plantas, da orde das lamiais, que presenta talos cuadrangulares con follas simples, opostas, flores cigomorfas dispostas en cimas e con pétalos bilabiados con catro estames didínamos e froito en tetraquenio. É propia de países temperados e cálidos.

1. Relativo ou pertencente ás lamiais.

2. Planta da orde das lamiais.

3. Orde de plantas dicotiledóneas, da subclase das astérides, que comprende as familias das boraxináceas, lamiáceas ou labiadas, lennoáceas e verbenáceas.

1. Relativo ou pertencente á fase laramiana.

2. Fase oroxénica que pregou, durante o Cretáceo superior, as montañas Rochosas. Foi a derradeira das grandes oroxenias de América do Norte.

PERSOEIRO

Político e escritor italiano. Dunha grande actividade política, traballou nas universidades de Turín e Roma. Fundou a revista Filosofia delle scuole italiane e escribiu poesías de ton clasicista, como Inni Sacri (1832) e Nuove poesie (1835), e traballos filosóficos, como Confessioni di un metafisico (1850).

1. Formación de gametos a partir dunha única célula nai.

2. Copulación entre gametos desta orixe.

REXIÓNS

Rexión do O de Asia comprendida entre o Tigris e o Éufrates. Está dividida en dúas partes, a sur, historicamente máis importante, que se estendía por Iraq, e a norte, por Siria e Turquía. Está limitada ao N polas montañas de Armenia, ao SL polo Golfo Pérsico, ao L polo sistema montañoso de Zagros e ao O polo deserto de Siria.
As orixes: os períodos prehistórico e protohistórico
A historia de Mesopotamia documentouse entre 10000 a C e 637, data da conquista musulmá. O período máis importante situouse entre 3100 e 538 a C, durante o que foi berce das civilizacións sumeria, babilónica e asiria. Pola súa excelente posición xeográfica e a súa riqueza agrícola, foi cobizada por tribos nómades como os guti, amoritas, hurritas, casitas e arameos. Durante o período prehistórico (10000-3100 a C), o N de Mesopotamia contou cos xacementos e as culturas máis antigas: Jarmo, onde para moitos prehistoriadores se iniciou a Revolución Neolítica; as culturas de Samarra e a de Tall...

REXIÓNS

Rexión do NL de Arxentina, no límite con Brasil e Uruguay (194.216 km2). É unha chaira moi pouco accidentada, limitada polos ríos Paraná, Iguazú e Uruguay. Comprende as provincias de Corrientes, Entre Ríos e Misiones, na rexión administrativa de Litoral. As principais riquezas son o mate e a madeira. Os principais cultivos son o arroz e os cítricos. Os núcleos de poboación están situados na beira dos ríos.

1. Unión ou matrimonio dunha persoa con outra. Foi considerada polos teóricos do evolucionismo como o último estadio da unión dos individuos dentro da sociedade humana no seu camiño cara a civilización, aínda que non hai  ningún feito que confirme esta teoría. A regulación das unións nunha sociedade determinada vén dada por feitos biolóxicos, económicos ou relixiosos, e practicamente non existe ningunha sociedade humana en que non se dean ao mesmo tempo os dous tipos de unión.

2. Aparellamento dun animal cun único individuo do sexo oposto.

3. Fecundación exclusiva da oosfera.

PERSOEIRO

Bispo e doutor da Igrexa. De nome Pietro Damiani, foi monxe eremita en Fonte Avellana (1035) e organizou diversos mosteiros nunha especie de congregación (1043). Cardeal-bispo de Ostia (1057-1066), actuou como conselleiro dos papas reformadores, que lle confiaron diversas tarefas en Lombardia (1059), Cluny (1963), Florencia (1066), Frankfurt (1069) e Ravenna (1072). Escribiu obras teolóxicas, un extenso epistolario e numerosos opúsculos. A súa festividade celébrase o 21 de febreiro.

1. Unión ou matrimonio dunha persoa con dúas ou máis ao mesmo tempo. Ademais da bigamia, inclúe a poliandria e a polixinia.

2. Aparellamento dun animal con máis dun individuo do sexo oposto.

3. Condición pola que un vexetal presenta flores hermafroditas, femininas e masculinas nun mesmo pé.