"Asia" (Contén)

REXIÓNS

Rexión de Rusia situada entre o Mar Negro, o val do río Kuban’ e o Gran Cáucaso. Comprende as Repúblicas dos Karachas e dos Cherkeses, a República de Adiguesia e a República dos Kabardíns e dos Balkares. De terras negras moi fértiles, a súa economía baséase principalmente na agricultura. Malia que foi conquistada polos romanos (s I a C), a súa influencia foi moi feble. No s V conquistárona os persas, e no s XVI, Timor-Lang (Tamerlán). A parte oriental quedou baixo o dominio de Crimea ata 1774, ano no que a soberanía pasou a Rusia, que obtivo o dominio total en 1825. Despois de duras campañas, Rusia conquistou a rexión occidental en 1864.

1. Relativo ou pertencente aos circasianos ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo circasiano.

3. Pobo caucásico que antigamente poboaba a Circasia. Convertidos ao Islam dende o s XVII, mantiveron enfrontamentos contra a dominación rusa ata o seu sometemento no 1864. Coa perda de boa parte do seu territorio, parte da poboación emigrou a outros lugares do Imperio Otomano (as actuais Turquía e Siria). Os circasianos están repartidos entre as repúblicas federadas rusas dos Kabardíns e dos Balkares (circasianos orientais ou kabardíns), de Adiguesia (circasianos occidentais ou adiguesos) e dos Karachas e dos Cherkeses, e nos estados de Turquía e Siria. Practican a agricultura e a gandería, e destacan na confección de tecidos de la. Viven agrupados en poboados (psukho), organizados en tribos compostas de familias patriarcais e sometidos a unha estrutura de goberno complexa e estratificada, que ten como cabeza suprema o valí. A escravitude mantívose ata épocas recentes e son maioritariamente musulmáns.

4. Antiga lingua caucásica falada polo pobo circasiano que, desde a dispersión dos seus integrantes, foi perdendo unidade ata converterse en tres linguas relativamente diferenciadas: o adigueo, o cherkés e o kabardino.

1. Relativo ou pertencente aos dasiátidos.

2. Peixe da familia dos dasiátidos.

3. Familia de raias, da suborde dos dasiatoides, caracterizadas por presentar as aletas pectorais que se xuntan por diante do fociño formando unha máscara. Posúen, ademais, ollos e espiráculos dorsais, numerosos dentes dispostos en fileiras transversais, a pel lisa e carecen de aleta dorsal. Pertencen a esta familia os xéneros Dasyatis e Gymnaura, coñecidos popularmente como ferreiros.

1. 1. Aquilo que é de máis.

   2. Uso excesivo e esaxerado de algo.

2. Terreo franco, non adecuado para a concesión independente e libre a un titular individualizado, pola insignificancia da súa extensión, comprendida entre dúas ou máis minas, ás que se debe adxudicar como complemento por dereito preferente. Non chega a constituír unha pertenza pois non contén unha cuadrícula mineira.

3. 1. Aquilo que é de máis.

   2. Uso excesivo e esaxerado de algo.

4. En exceso.

1. 1. Aquilo que é de máis.

   2. Uso excesivo e esaxerado de algo.

2. Terreo franco, non adecuado para a concesión independente e libre a un titular individualizado, pola insignificancia da súa extensión, comprendida entre dúas ou máis minas, ás que se debe adxudicar como complemento por dereito preferente. Non chega a constituír unha pertenza pois non contén unha cuadrícula mineira.

1. Que está ou se fai en maior cantidade ou intensidade do que se precisa.

2. En exceso.

1. Proba empregada na medicina forense que se practica sobre órganos como os pulmóns, o corazón ou o fígado dunha criatura que se presenta cadáver, co fin de saber se a morte aconteceu antes da saída do corpo da nai ou durante o parto.

2. Técnica de análise química que se emprega para determinar a composición e a proporción dos compoñentes dun material, como as que levan a determinar a fórmula química dun mineral ou a controis de calidade en materiais de construción.