"Atán" (Contén)

Escolma antiga de contos da literatura sánscrita (200?), de autor descoñecido. As narracións, en forma de fábula, onde os vicios adoitan tomar forma de animal, rematan a miúdo cunha estrofa gnómica ou aforismo. Estes setenta contos foron concibidos como parte da instrución dos mozos da realeza e constituíron o libro doutrinal do sabio Vichnucharman. Adaptada ao persa (s VI) e traducida ao árabe (750), foi unha das recompilacións fabulísticas de referencia na Idade Media.

Sabana propia de Sri Lanka, poboada de árbores e rica en poáceas.

Planta herbácea perenne, acuática, de ata 150 cm de altura, que presenta rizoma groso con brotes, talos ergueitos dos que saen follas longas, flores unisexuais dispostas nunha inflorescencia en glomérulo e froito en aquenio elipsoide. Florece entre xuño e agosto. En Galicia pódese localizar en augas tranquilas e pouco profundas, e nas ribeiras dos lagos.

Xénero de plantas herbáceas, da familia das orquidáceas, que presentan unha raíz tuberosa, un escapo floral con follas ben desenvolvidas, flores de cor branca ou verdosa dispostas en espiga e un esporón cilíndrico. En Galicia está presente na metade N a especie P. bifolia.

Xénero de árbores, da familia das platanáceas, que presenta follas alternas, lobuladas e tronco recuberto dunha cortiza que se desprende en placas. As flores son unisexuais e o froito é un aquenio que está envolto por pelos longos na base. Unha das especies máis coñecidas é o plátano de sombra.

Caetano.

Khêt de Camboxa (10.782 km2; 94.243 h [1998]. A súa capital é Lomphat.

Arbusto perennifolio, tomentoso, de follas simples, alternas, sésil e ovados agudos, con flores vermellas e froitos en carcérula. A raíz, oficinal, contén unha materia colorante vermella. É propio dos Andes.

Satanás.

Príncipe dos demos, denominado tamén Belial, Beelzebub, Lucifer ou Satán.

Actitude de rebelión contra Deus e de gusto polas cousas prohibidas ou pecaminosas, mantida sobre todo por escritores románticos, que vai desde unha inversión desafiante dos valores da fe e da moral ata o culto de Satanás (misa negra). Idealizado no bandido xeneroso ou no delincuente sublime levados á perfección por G. G. N. Byron e por P. B. Shelley, o satanismo derivou en blasfemia e obscenidade na obra do marqués de Sade e dalgúns libertinos franceses (ss XVII-XVIII). Tamén apareceu na obra de Dostojevski e en André Gide. Existe tamén un paralelo artístico no canibalismo de E. Delacroix, ilustrador do Fausto de Goethe e dos poemas satánicos de Byron.