"BAL" (Contén)

PERSOEIRO

Militar cartaxinés, un dos máis famosos da Antigüidade. Fillo de Amílcar Barca, a quen acompañou cando tiña nove anos, na expedición dos cartaxineses á Península Ibérica, onde pasou a súa mocidade. Segundo a lenda, xurou odio eterno aos romanos e casou cunha indíxena. Cando no 222 a C Asdrúbal morreu asasinado, tomou o mando do exército cartaxinés, que entón dominaba a parte meridional e sudoriental da Península Ibérica. A partir do 219 e durante anos, a biografía de Aníbal confundiuse coa Segunda Guerra Púnica, que provocou co ataque a Sagunto. Despois organizou unha expedición a Italia a través dos Pireneos e dos Alpes. Malia as grandes vitorias sobre o exército romano quedou inmobilizado en Italia. Desembarcado o exército romano cerca de Cartago, tivo que ir socorrer a súa metrópole no 203. Vencido en...

MUNICIPIOS

Municipio da rexión de Gipuzkoa, País Vasco (6.147 h [1991]).

GALICIA

Compositor e musicólogo. Formouse musicalmente en Lugo, Santiago de Compostela e Madrid, onde ampliou estudos de composición con David del Puerto, Luis de Pablo, Tomás Marco, Cristóbal Halffter e outros. Licenciouse en Musicoloxía na Universidade de Oviedo (1990). Colaborou coa Sociedad General de Autores e co Ministerio de Cultura na elaboración do Dicionario da Música Española e Hispanoamericana. É o promotor do proxecto Sistema de Especialización da Música en Vivo, no que se integran informática, electrónica, deseño de instrumentos e composición e da peza frauta, clarinete, violín, viola e violoncelo (2004).
 

PERSOEIRO

Dramaturgo, poeta e novelista. En 1954 viaxou a París para ver o Berliner Ensemble, iniciando así a estadía na cidade onde publicou e viu estreados moitos dos seus textos adaptados á lingua francesa. Influenciado polo Surrealismo e o Absurdo, na modalidade que el chama “pánica”, unha boa parte da súa obra, aquela que concibe no autoexilio parisino, destaca pola súa irreverencia, por unha marcada tendencia a reflectir condutas humanas dominadas polo sadismo e por unha permanente exploración do ritual e da cerimonia. Pasou, despois, ao Théâtre Bouffe, a medio camiño entre o vodevil e o absurdo. É autor, entre outras pezas, de Piqué-Nique en campagne (1952), Fando et Lis (1964), L’Architecte et l’empereur d’Assyrie (1967), Volemoi un petit milliard (1977), Le pastuga des loufs ou overture orng-outan (1978) e Punk et Punk et Colégram (1978). Realizou filmes como Viva la muerte! (1971), J’irai comme un cheval fou (1973)...

1. Barrio ou sector dunha cidade situado, polo xeral, fóra do recinto da poboación.

2. Zona próxima nos arredores dunha poboación.

1. Pertencente ou relativo ao arrabalde.

2. Habitante dun arrabalde.

3. Persoa que non ten delicadeza, de mala educación.

1. Barrio ou sector dunha cidade situado, polo xeral, fóra do recinto da poboación.

2. Zona próxima nos arredores dunha poboación.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ourense baixo a advocación da santa Cruz.

IGREXAS

Igrexa románica da segunda metade do s XII situada na parroquia do mesmo nome. O edificio ten unha única nave da que só se conserva a ábsida rectangular, cuberta por unha bóveda de canón, e os paramentos laterais como exemplos da súa traza románica.

PERSOEIRO

Compositor vasco. Aos 12 anos realizou un ensaio de octeto, Nada y Mucho, e aos 14 anos, estreou en Bilbao a ópera Los esclavos felices. No ano 1822 marchou a París, onde mereceu a admiración de Cherubini. Ademais, entre outras obras, é autor de tres cuartetos para corda (1824), dunha sinfonía en re maior e de diversas cantatas.