"Ea" (Contén)

1. Bacteria da familia das actinomicetacias.

2. Familia de bacterias da orde das actinomicetais integrada por individuos que se reproducen por fragmentación do micelo. A maior parte son parasitos da pel e das mucosas ou ben viven no solo.

1. Bacteria da familia das actinoplanáceas.

2. Familia de bacterias da orde das actinometais integrada por individuos que se reproducen mediante a formación de esporanxios que ceiban esporas móbiles e flaxeladas que se asemellan ás bacterias da orde dos pseudomonadais.

1. Provisto de agullas ou acúleos.

2. Que ten aguillón.

3. 1. Sección de himenópteros que abrangue a familia dos ápidos (abellas), véspidos (avésporas) e formícidos (formigas), onde as femias estériles teñen o oviscapto transformado nun aguillón velenoso.

   2. Himenóptero do grupo dos aculeados.

GALICIA

Compositor. Foi o primeiro músico galego que escribiu música profana culta. A súa formación iniciouse na Coruña, continuou en París, onde adquiriu unha marcada influencia chopiniana (aínda que non chegou a ampliar os seus estudios pianísticos con Frédéric Chopin como era o seu obxectivo) e contactou con Franz Liszt; en Londres estudiou con Ignaz Moscheles e en Madrid relacionouse con compositores madrileños da época, cando menos ata 1868. Nos seus últimos anos retirouse ao seu pazo de Lóngora, preto da capital herculina, onde morrería. A súa produción musical abrangue ópera (Inese e Bianca); cancións para voz e piano ou lieder; obra orquestral (Gran obertura); obra pianística (Nocturnos, Baladas, Impromptus, Romanzas sin palabras, Sonatina en sol a cuatro manos, Vals brillante, Improvisación, Elegía, Andantino con variaciones, 2 Sonatas) e música de cámara (2 Tríos, Sonata para violín y piano). Traballou sobre o folclore galego, recollendo temas...

1. Facer que algunha cousa perda beleza de seu.

2. Recriminar un feito, unha acción a alguén.

3. Degradar, corromper unha imaxe, un estado mental, ou calquera elemento deteriorándoo.

4. Tornar feo ou ter mal aspecto.

PERSOEIRO

Segrel galego supostamente orixinario de Negreira e de cronoloxía sen confirmar. Sábese que en 1246 participou na toma de Jaén, na súa condición de escudeiro; non obstante con respecto á súa categoría social, parece mellor consideralo como segrel en base á súa vida disoluta. O momento de maior produción artística (1240-1250?) dáse na Corte de Fernando III onde coincide con outros trobadores como: os portugueses Martin Soarez, Roi Gomez de Briteiros, Gonçal’ Eanes do Vinhal e Johan Soarez Coelho, e os galegos Pero da Ponte e Pero Garcia d’ Ambroa. Cultivou os tres xéneros maiores da lírica galego-portuguesa, cun total de vinte e unha cantigas atribuíbles, e outra máis de dubidosa adscrición, conservadas nos cancioneiros copiados en Italia, no Cancioneiro da Biblioteca Nacional e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana: unha cantiga de amor, tres de amigo, dezasete satíricas (dezaseis de escarnio e maldicir e unha tenzón) e outra incompleta que non nos permite precisar o xénero...

PERSOEIRO

Naturalista suízo. Foi un dos naturalistas máis influentes do s XIX, formado na vella escola (estudiara en París xunto con Cuvier) de anatomistas comparativos. Os seus extensos e meticulosos estudios sobre os peixes fósiles fixaron na práctica esa materia científica; así mesmo, a súa obra sobre as glaciacións europeas proporcionou o fundamento de toda a investigación futura do glaciarismo. En Harvard fundou o Museum of Comparative Zoology (1859). Malia os seus moitos estudios de animais fósiles e dos antigos cambios climáticos, Agassiz era un firme antievolucionista que se negou a recoñecer os avances derivados da teoría darwinista e, apoiándose na súa reputación de máximo naturalista de Norteamérica, ridiculizou os defensores desa teoría en América (Gray, etc). Como persoa crente nos planos divinos e nas formas ideais, non vía continuidade no rexistro fósil que el mesmo axudara a coñecer e sistematizar; afirmaba que as especies novas eran o resultado de creacións distintas e sucesivas....

PERSOEIRO

Escritor romanés. Nas súas novelas costumistas, como Arhanghelii (1914), a máis célebre, Popa Man (1920) ou Legea minţii (A lei espiritual, 1927) describiu o ambiente campesiño da Transilvania.