"Eiré" (Contén)

PERSOEIRO

Pedagogo brasileiro. En 1947 dirixiu o Departamento de Educação e Cultura de Pernambuco e cara ao 1961 fundou o Movimento de Cultura Popular de Recife. Traballou a prol da alfabetización dos brasileiros, e dirixiu as campañas de alfabetización no N do país desde 1961 ata 1964, ano en que foi destituído polo golpe militar do xeneral Humberto de Allencar Castelo Branco. Entón viaxou a Chile onde traballou para diversas organizacións internacionais e participou nas reformas do goberno de Eduardo Frei. As súas formulacións de filosofía educativa, construídas a través do diálogo entre humanismo cristián, singularmente desde a óptica da teoloxía da liberación, e o marxismo, a través dalgunha das perspectivas críticas abertas pola escola de Frankfurt, chegaron a ter certa influencia, durante os anos setenta do s XX, nos países europeos de tradición católica. En Galicia a súa obra foi examinada e acollida desde os Coloquios de Parroquias e posteriormente desde Irimia, e foi estudada polo pedagogo...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ortigueira baixo a advocación de san Paulo.

PERSOEIRO

Escritor, xornalista, pedagogo e político. Nas súas novelas reflicte a vida dos llanos. Da súa produción destaca El último Solar (1920), publicada de novo en 1930 co título de Reinaldo Solar, La trepadora (1925), Doña Bárbara (1929), Cantaclaro (1934), Canaima (1935), Pobre negro (1937), El forastero (1952) e La doncella (1957). Foi ministro de Educación (1936) e presidente da República (1948), cargo que ocupou poucos meses ao ser derrocado por un golpe militar, tralo que se exiliou ata 1958. Doutor honoris causa pola Universidad de Costa Rica, pola Universidad Central de Venezuela e pola Universidad de Los Andes, foi membro da Academia Nacional de la Lengua de Venezuela e recibiu en 1958 o Premio Nacional de Literatura.

PUBLICACIÓNS

Publicación trimestral editada en La Habana a partir de febreiro de 1941. Cesou a súa edición en xuño de 1959. Dirixida en distintas épocas por Xosé Abella, Enrique Abesú e Vicente P. Balteiro, exerceu como voceiro oficial da Sociedad Naturales del Ayuntamiento de Ortigueira. Incluía información da asociación, biografías e artigos xurídicos, pedagóxicos e históricos.

1. Que ou quen carece do necesario para vivir.

2. leproso.

GALICIA

Escritor. Foi profesor de ensino medio e colaborador de diversos medios de comunicación. Da súa obra destacan as traducións das obras Billy Budd (1983), de H. Melville, The Turn of the Screw, de H. James, The Portrait of the Artist as a Young Dog (1992), de D. Thomas, e Wuthering Heights, de E. Brontë. Ademais, é autor dos dramas Sete contos do raposo (1968) e O fío do mal (1970); e das novelas Loita e morte (1986) e Semente de onte (1991).

1. Calidade de lixeiro.

2. Falta de seguridade ou vontade no que un sente.

3. Falta de reflexión no que se di ou fai.

GALICIA

Profesor. Foi membro fundador e presidente do Ateneo Ferrolano e formou parte dos consellos de administración das revistas Concepción Areal e Ferrol Análisis. Da súa produción destacan Ferrolterra na colección Guillermo Escrigas de tarxetas postais e Historia da prensa ferrolá: (1845-1992) (1993). Recibiu o Premio de Investigación J. Quintanilla Martínez (1986).

GALICIA

Arquitecto. Construíu o convento--colexio da Compañía de María de Santiago de Compostela (1765-1778). Colaborou nas obras da casa do concello a partir de 1767, nas modificacións da capela das Dores en San Miguel dos Agros e no remate da construción da igrexa de Santa María do Camiño (1770). Comezou as obras do edificio do convento dos xesuítas (1773) e dirixiu a obra da capela das Ánimas.

GALICIA

Poeta, ensaísta e dramaturgo. Foi un dos principais animadores da política e da cultura galegas de principios do s XX. En 1885 fundou en La Habana A gaita gallega, o primeiro periódico americano redactado en lingua galega. En 1916 participou na Irmandade da Fala da Coruña, foi membro do Seminario de Estudos Galegos e foi cofundador e presidente (1934-1935) da Real Academia Galega e do sindicato Solidaridad Gallega. Como membro do consello executivo do Partido Galeguista, formou parte da comisión redactora dos estatutos da organización e do anteproxecto do Estatuto de Autonomía (1932). Participou tamén na posta en marcha da Escuela Regional Gallega de Declamación, a primeira compañía teatral en lingua galega, coa que estreou algunhas das súas pezas máis destacadas. Da súa produción destacan Soidades (1894), Noitebras (1901), Versos de loita (1919), Ardencias (1927) e As Mariñas de Sada (1928). Como dramaturgo é autor de dramas rurais...

1. Relativo ou pertencente á madeira.

2. Persoa que comercia ou traballa con madeira.

1. Relativo ou pertencente á illa de Madeira ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da illa de Madeira.

GALICIA

Escultor. Coñecido como Acisclo Manzano, formouse como entallador na Escola de Formación Profesional Acelerada de Ourense e en 1958 ingresou na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. De regreso a Ourense relacionouse con Xaime Quessada e Xosé Luís de Dios e participou nas actividades do grupo O Volter. Durante as súas viaxes por Europa coñeceu a escultura clásica e a obra de A. Giacometti ou C. Brâncuşi. Iniciou, desde a década de 1960 a renovación da escultura galega, intentándoo desde posicións de vangarda, cunha simbiose entre o mundo mediterráneo e o atlántico. A vinculación co Mediterráneo provén da admiración pola Grecia clásica, a súa estancia en Eivissa e os materiais coma o barro; mentres que o seu atlantismo refírese ao seu sensualismo e un certo lirismo que acompaña as súas obras. Traballou nunha obra neofigurativa, que combinou figuración e abstracción, en esculturas onde a figura humana está sempre presente, de forma fragmentada (Torso de dama,...

MONTES

Monte situado na parroquia dos Espiñeiros (Allariz). O seu cumio acada os 585 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Allariz baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Melide baixo a advocación de san Pedro.