"NOT" (Contén)

Método para o tratamento de enfermidades, baseado na utilización de augas mineromedicinais.

Relativo ou pertencente á crenoterapia.

Estudio do momento máis adecuado para a administración dun fármaco conforme cun ritmo biolóxico circadiano (aproximadamente de 24 h) para conseguir unha potenciación máxima do efecto terapéutico e unha toxicidade mínima.

Concepto introducido na teoría literaria por Mikhail Bakhtin a finais da década de 1930. Procedente da teoría da relatividade de Einstein, sinala a relación de dependencia que existe entre as dimensións de tempo e de espazo na obra literaria e, en particular, na novela, onde constitúe o núcleo organizador da acción. Bakhtin desenvolveu unha teoría da novela, segundo a que os distintos cronotopos, isto é, as distintas interseccións espacio-temporais, condicionan a aparición dos subxéneros novelescos, en especial na súa etapa inicial. A tradición occidental recoñece, entre outros cronotopos, o cronotopo do encontro, determinado pola temporalidade, e cronotopo do camiño, espazo por excelencia do encontro. Na literatura galega distínguese un cronotopo do pazo ou un cronotopo da lareira, como lugar de encontro na sociedade tradicional que propicia o acceso a outros mundos a través da narración de historias.

Aparato electrónico empregado para medir intervalos de tempo moi pequenos entre dous acontecementos. Cada un dos sucesos dirixe un impulso que se envía a través dunha liña de transmisión; cada impulso parte dun extremo distinto desta e o punto da liña onde se superpoñen permite determinar o intervalo de tempo.

Xénero de elefantes de ata 4 m de altura de longos cabeiros, virados cara a abaixo, que empregaban para arrincar as cortizas das árbores e desenterrar tubérculos. Habitaban en África, no S de Asia, e no centro e sur de Europa, dende o Mioceno ata o Pleistoceno.

Servir unha cousa como marca ou sinal de algo.

Que denota ou serve para denotar.

Arrincar os canotos.

Periódico aparecido o 24 de novembro de 1858 na Coruña que cesou a súa edición o 12 de abril de 1866. Dirixido por Francisco Mª de la Iglesia, Benito Vicetto, Manuel Murguía, Xosé López de la Vega, Xosé Mª Montes e Froilán Salazar, contou coa colaboración de, entre outros, Antonio da Iglesia, Antonio San Martín, Ramón Buch, Domingo Camino e Alejos Pita. Impreso nos obradoiros tipográficos de Castor Míguez, foi unha das publicacións da época con maior número de subscritores. No nº 53, en xaneiro de 1859, Antonio de la Iglesia publicou a súa composición “Ribeirana”.

Xornal aparecido o 6 de marzo de 1843 en Santiago de Compostela que cesou a súa edición o 5 maio do mesmo ano. Imprimíase nos obradoiros tipográficos da Viuda e Hijos de Compañel. Incluíu novas da cidade, información de carácter económico, anuncios, santoral, efemérides e unha sección de variedades onde insería disposicións gobernativas e noticias de carácter xeral.

Denominación vulgar dos elefantes do xénero Deinotherium.

Unidade cronostratigráfica, maior ca a eratema, que equivale xeocronoloxicamente a un eón.

Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, que corresponde á voz ‘barbeiro’.

Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, que corresponde á voz ‘barbería’.

Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, que corresponde á voz ‘barbear’.