"Oín" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación de tendencia carlista que saíu en Santiago trala Revolución setembrina no ano 1871. Foi editado na imprenta de Xesús Tomás Rey.

PERSOEIRO

Escritor e crítico italiano. Os seus escritos iniciais foron de carácter místico-relixioso. É autor de Il peccato ed altre cose (O pecado e outra cousa, 1914).

PERSOEIRO

Conde de Bougainville. Navegante. Por encomenda real participou na expedición da volta ao mundo (1766-1769) a bordo da fragata La Boudeuse. Explorou Tahiti, o arquipélago de Samoa e descubriu as illas Salomón (a máis grande leva o seu nome), chegando tamén ás Molucas. Relatou a súa expedición no libro Voyage autour du monde (Viaxe arredor do mundo, 1771). Durante a guerra de independencia das Trece Colonias da Nova Inglaterra (embrión dos EE UU), comandou un escuadrón do exército francés aliado dos rebeldes. En 1796 foi designado membro do Institute de France.

PERSOEIRO

Escultor e debuxante francés. Realizou estudios na École des Beaux-Arts de Toulouse e na École de Beaux-Arts de París (1884). Expuxo por primeira vez en 1884 e instalou o seu taller en París. Foi axudante de Auguste Rodin (1893-1908). As súas esculturas caracterízanse pola sobriedade xunto cunha gran concentración interior relacionada co Expresionismo (Cabeza de Apolo). O afán pola búsqueda do equilibrio levouno a continuar o Fauvismo e o Cubismo. Entre as súas obras destacan Estudios sobre Beethoven (1888-1891), Heracles arqueiro (1908-1909), Monumento a Mickiewicz (1910-1927), A Nai de Deus co neno (1920) e os baixorrelevos do Théâtre des Champs-Elysées (1910-1912).

PERSOEIRO

Barón de Bourgoing. Escritor e diplómatico francés. Foi embaixador en Madrid (1792 e 1793) e negociou os acordos que levaron ao Tratado de Basilea (1795). Escribiu Nouveau voyage en Espagne (Nova viaxe a España, 1788), titulada en edicións posteriores Tableau de l’Espagne moderne (Cadro da España moderna), obra de grande utilidade para os estudiosos da Península Ibérica do s XVIII.

PERSOEIRO

Visionaria francesa. As súas obras, de carácter autobiográfico, foron censuradas.

PERSOEIRO

Novelista e avogado romanés. É autor de Intuneric şi lumina (Tebras e luces, 1912) e do drama Sorana (1915).

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Fillo de Louis Breguet, en 1875 inventou un anemómetro rexistrador eléctrico e no 1878 un teléfono de mercurio. Dirixiu as instalacións eléctricas da exposición de 1881 en París e, con Charles Richet, a Revue Scientifique.

PERSOEIRO

Poeta e compositor neerlandés. Foi músico da corte dos duques de Borgoña. Compuxo gran número de motetes e chansons, xénero no que sobresaíu, e foi un mestre no rondeau e na bergerette.

PERSOEIRO

Pintor. Formado no taller de Gustave Moreau, recibiu posteriormente as influencias de Paul Cézanne. Formou parte do grupo fauvista e participou no Salon d’Automne de 1905 en París. A súa pintura é de tonalidades suaves e a temática das súas obras está dominada por escenas de interior, mariñas, cadros de flores, nus e paisaxes. Da súa produción destaca o Retrato de Albert Marquet (1904) e A copa azul (1930).

PERSOEIRO

Pintor e debuxante francés. Entre 1540 e 1560 traballou co grupo manierista de Fointainebleau, e entre 1573 e 1581 en París. No campo do debuxo destacan os seus 28 cartóns da tapicería de Ártemis (1562) e os 28 debuxos do compendio para a historia de Francia. Entre as súas pinturas sobresaen: As matanzas dos triunviros. Augusto e a Sibila do Tibur (1580?), O triunfo do inverno (1569?) e O triunfo da primavera (1569?).

PERSOEIRO

Compositor. Foi discípulo de Carissimi en Roma e, á súa volta a Francia, colaborou no teatro con Molière. Ao redor de 1680 entrou ao servizo do Gran Delfín e foi profesor de música de Filipe, futuro duque de Orléans. Dende 1698 ata a súa morte foi maître de musique da Saint-Chapelle. Compuxo a música para as obras teatrais Le mariage forcé e Le malade imaginaire, de Molière e para a ópera Médée (1693). Dedicouse especialmente á musica relixiosa, compuxo numerosas misas (Messe pour les trépassés e Messe de minuit), motetes e musicou partes dos Salmos.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado na marxe dereita do río Guadalhorce (17.572 h [1996]). Centro comercial e agrícola, destacan os cultivos de froiteiras, patacas, millo e hortalizas. Tamén cómpre salientar os xacementos de calcarias e mármore. Entre os seus monumentos sobresaen a igrexa de San Juan Bautista e a Casa do Concello, de estilo barroco.

1. Emitir sons os porcos, especialmente os bacoriños.

2. Queixarse o can, especialmente cando persegue unha presa no monte.