"PL" (Contén)

Que pertence á clase dos anoplas.

Metazoo da clase dos anoplas.

Clase de invertebrados do filo dos nemertinos, formada por individuos vermiformes de organización primitiva, co sistema nervioso central situado inmediatamente debaixo da epiderme ou na parede muscular do corpo, coa boca subventral e a trompa non armada. O intestino é recto e carece a miúdo de divertículos laterais.

Que pertence á orde dos anopluros.

Insecto da orde dos anopluros.

Orde de insectos da subclase dos pterigotos, que comprende individuos hemimetábolos, de poucos milímetros de lonxitude e de corpo comprimido lateralmente. Son hematófagos en todos os estadios do seu ciclo biolóxico, e ectoparasitos permanentes de mamíferos. Son coñecidos popularmente co nome de piollos.

Cirurxía plástica dos vasos sanguíneos.

Tamén coñecida como anxioplastia coronaria precutánea transluminal. Técnica non cirúrxica empregada para a dilatación das placas ateromatosas das arterias coronarias. Consiste en inserir un pequeno globo, situado no extremo dun longo catéter, xustamente no interior da zona parcialmente obstruída da arteria; alí ínflase e, ao comprimir a placa de ateroma, aumenta a luz do vaso e, polo tanto, o fluxo sanguíneo. A anxioplastia coronaria, sempre que a oclusión arterial permite realizala, é unha alternativa á cirurxía do bypass.

Protozoo do filo dos apicomplexos.

Filo de protozoos endoparasitos caracterizados pola presenza dun complexo apical en forma de anel e microtúbulos de función incerta. A este filo pertence, como máis importante, a clase dos esporozoos.

Molusco da antiga clase dos aplacóforos.

Antiga clase de moluscos que englobaba as actuais clases dos solenoastros e dos caudofoveados. Algúns zoólogos manteñen este termo como sinónimo de solenogastros.

de aplanar.

Acción e efecto de aplanar un cimento, un teito, etc.

Operación que consiste en aplanar as pranchas deformadas por defectos de laminaxe ou por accidente.

Que aplana.

1. Mazo de madeira empregado para aplanar a chapa de chumbo e a peza de aceiro empregada para forxar.

2. Martelo grande que utilizan os ferreiros para aplanar o ferro candente.

1. Máquina, constituída por unha madeira longa e estreita, empregada para completar o traballo da grade no nivelamento de terreos.

2. Máquina empregada nos talleres de caldeirería para aplanar pranchas metálicas. Para grandes espesores utilízanse as aplanadoras hidráulicas (semellantes ás prensas hidráulicas) mentres que para as pranchas delgadas utilízanse as aplanadoras policilíndricas, constituídas por dous grupos de rodos, entre os que avanza a prancha.

Acción e efecto de aplanar.

Asentimento á demanda.

Unidade morfolóxica do relevo, desenvolvida en altitude, que se caracteriza polo predominio da horizontalidade fronte ás serras e ás depresións. En Galicia as superficies de aplanamento orixináronse como consecuencia do proceso erosivo sufrido polo zócolo máis antigo do país. Correspóndense coa denominada Superficie fundamental de Galicia, que aumenta en altitude a medida que nos encamiñamos cara ao S do Miño-Sil, situándose a cota máis baixa nos 100/200 m e a máis alta en 1.700 m.

Facer plana a superficie dunha cousa, quitando as desigualdades.

Superar os obstáculos, as dificultades, que se opoñen á realización dunha cousa.

Abater a alguén facendo que perda a ilusión e o ánimo.

1. Encher unha superficie para facela plana.

2. aplanar as bóvedas

   Encher as xuntas do teito con materiais lixeiros e de pouca consistencia para obter unha superficie superior plana, a punto para colocar alí o mosaico.

3. aplanar os cimentos

   Encher con material todas as desigualdades dos cimentos para poder comezar a colocar en fileiras ben horizontais o arrinque das paredes.

Aceptar o demandado os feitos ou parte dos feitos da demanda do actor, sen reservas nin condicións.

1. Dise do sistema óptico central, estigmático para unha parella de puntos A, A’, situados sobre do eixe, que é tamén estigmático para a parella de puntos B, B’, infinitamente próximos, respectivamente, a A e A’ e situados en planos normais ao eixe en A e A’.

2. superficies aplanéticas

   Nun sistema óptico, lugar xeométrico dos puntos de incidencia cando o ángulo û formado polos raios incidentes co eixe principal varía de xeito que se mantén a condición de aplanetismo entre A e A’.

Que presenta aplanosporas.

Propiedade dos sistemas aplanéticos.

Relación que debe cumprir un sistema óptico para que sexa aplanético. Chámaselle tamén condición do seno.