"RCA" (Contén)

PUNTA

Punta do litoral da parroquia de Arcade, concello de Soutomaior, que se sitúa na marisma da enseada de Piñeiro, entre a punta do Puntal, ao S, e a punta Muxeira, ao N.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Soutomaior baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Compositor flamengo. Foi mestre da Capela Xulia (1538) e cantor na Capela Pontificia en Roma (1539-1550). No 1551 trasladouse a Francia onde foi cantor da Capela Real (1557). Compuxo uns 250 madrigais.

GOLFOS

Golfo de Grecia meridional, ao longo da costa occidental do Peloponeso.

1. Relativo ou pertencente a Arcadia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Arcadia.

3. Aplícase aos lugares ou momentos fermosos e agradables.

4. Dialecto do grego antigo que se falaba en Arcadia e que pertencía ao grupo do aqueo.

PERSOEIRO

Emperador romano (395-408). Fillo de Teodosio I o Grande, a quen sucedeu aos 17 anos de idade no trono imperial. Foi o primeiro Emperador do Imperio Romano de Oriente, creado polo seu pai coa finalidade de simplificar a administración imperial e facela máis eficaz descentralizándoa de Roma. Fixou a capital en Constantinopla e estivo moi dominado polos círculos cortesáns. O seu reinado mantivo certa estabilidade grazas á actuación de Antemio, quen fortificou a fronteira do Danubio para defendela dos hunos.

PERSOEIRO

Mártir cristián de Mauritania. Tivo que agocharse para fuxir da persecución do Emperador Valeriano pero, ao se enterar de que pola súa causa prenderan un parente seu, decidiu presentarse perante o tribunal. Como castigo recibiu tormento con garfos e fóronlle amputandos todos os membros. A súa festividade celébrase o 12 de xaneiro, o 4 de marzo e o 13 de novembro.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Especializouse nas películas de gángsters e na situación dos franceses en Alxeria trala independencia deste país. Entre outras, destacan as películas Le coup de Sirocco (O golpe de Siroco, 1978), Le grand carnaval (O gran entroido, 1983), L´Union Sacrée (A unión sagrada, 1989) e Dis-moi oui... (Dime que si..., 1995).

1. Que ten carácter de antigüidade.

2. Fase inicial dun proceso natural ou histórico, dun ciclo formal artístico ou literario.

3. Anticuado, caído en desuso.

4. Segundo a definición actual deste período, é un termo incorrectamente usado para referirse aos terreos máis antigos do NO peninsular; debería empregarse Precámbrico ou Vendense.

5. 1. Relativo ou pertencente ao arqueozoico.

   2. era arcaica

      Arqueozoico.

6. Período da arte grega que abrangue os ss VIII-VI a C.

7. Denominación coa que é coñecida cada unha das series de culturas de América Central e do Norte (parte sudoccidental e atlántica) anteriores ás grandes culturas americanas. Comprende o final do Paleolítico en Norteamérica, abranguendo dende o final das culturas paleoindias (7000 a C) ata a introdución da economía agrícola en gran parte das rexións durante o primeiro milenio antes da nosa era. Caracterízase por múltiples adaptacións económicas rexionais, semisedentarias de amplo espectro con caza de pequenos animais, pesca e, especialmente, recolección vexetal. En California datan do primeiro milenio a C, sendo típicas as casas semisubterráneas de planta redonda. Á parte atlántica correspóndenlle pobos cazadores e recolectores. En América Central as culturas arcaicas van dende o segundo milenio ao ano 400 a C e están moito máis desenvolvidas (pirámide de Cuicuilco).

1. Calidade de arcaico.

2. 1. Supervivencia de elementos procedentes de canons artísticos propios dun tempo pasado.

   2. Imitación deliberada de formas primitivas ou antigas.

3. En determinadas correntes de pensamento evolucionista, termo que designa o xeito de manifestarse a primeira fase do desenvolvemento dun fenómeno.

4. 1. Forma léxica ou construción sintáctica antiga que pode estar en desuso, por exemplo, o termo cobra para designar as estrofas no ámbito da lírica medieval, ou o apelativo mia senhor para designar a dama nas cantigas de amor. Pode ser tamén un termo aínda hoxe utilizado como, por exemplo a forma do artigo masculino el que constitúe un arcaísmo morfolóxico conservado nas expresións El-Rei e El-Señor; ou o arcaísmo sintáctico el utilizado como reforzo nas interrogativas; por exemplo: El si, Carliños? ‘A que si Carliños’.

   2. Uso de palabras, formas ou construcións antigas. O uso dos arcaísmos pode estar orixinado por unha tradición literaria ou por un recurso estilístico. Na literatura distínguense dous tipos de arcaísmo: os conservados por tradición ou os empregados para conseguir un determinado estilo. Así por exemplo, sería ridículo falar dun ‘casco’ na descrición dunha batalla ocorrida na Idade Media, pois esta voz na actualidade evoca un elemento que leva un motorista, un bombeiro, un ciclista, etc; deste xeito, non resulta axeitado falar de casco para referirse ao Cid Campeador senón que de helmo. Outros arcaísmos utilízanse para reflectir mellor as épocas pasadas, como aconteceu cos poetas neotrobadorescos que recuperaron as formas léxicas e estróficas medievais co fin de evocar a atmosfera de antano ou aproveitar a expresividade dos vocábulos antigos. Os arcaísmos contribúen tamén a configurar un rexistro culto; así, por exemplo, Eduardo Pondal emprega nos seus poemas moreas...

1. Usar arcaísmos.

2. Encher de arcaísmos unha lingua.