"cino" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos dicinodontos.

2. Réptil da suborde dos dicinidontos.

3. Suborde de réptiles terápsidos herbívoros que apareceron a finais do Pérmico e sobreviviron ata o final do Triásico. A clave da súa pervivencia está no modelo avanzado de cranio no que as aberturas sinápsidas que o caracterizan, apuntando o futuro esquema dos mamíferos, se alongaron para facer sitio a uns músculos mandibulares máis longos e fortes. A esta suborde pertencen os xéneros Cistecephalus, Dicynodon, Kannemeyeria, Lystrosaurus e Robertia.

PERSOEIRO

Condottiere italiano. De familia xibelina, distinguiuse na toma de Boloña (1397) ao servizo do duque de Milán, que lle otorgou os señoríos de Castagnole, Monferrato e San Martino. Á morte do duque (1402), rebelouse contra a súa familia, os Visconti, tomou Alexandría (1403), Piacenza (1406) e Pavia (1410) e obtivo o título de conde.

1. Que ou quen comete crimes.

2. Que ou quen comete actos delitivos.

PERSOEIRO

Humanista e filósofo italiano. Fundou e dirixiu en Florencia (1462) unha academia dedicada á restauración do pensamento platónico, ao que considerou compatible coas doutrinas cristiás. Desenvolveu unha teoría do amor platónico na que o amor é unha atracción que, desde un plano físico, ascende cara a un plano espiritual, que no seu fin leva o amante ata Deus. Traduciu do latín, entre outros, todos os Diálogos de Platón e as Eneades de Plotino. Das súas obras destacan o Symposium (1469) e a Theologia platonica (1473).

1. Parte sobresaínte da cara de certos animais onde están situados a boca e o nariz. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Non se fixo o mel para o fociño do porco”.

2. Parte da cara das persoas onde está o nariz e mais a boca, ou só o nariz.

3. Beizos dunha persoa, sobre todo cando son prominentes.

4. Rostro dunha persoa.

GALICIA

Pintor e escultor. Entre as súas esculturas destaca un crucifixo de madeira de buxo que expuso en San Martiño Pinario (1875) e en San Clemente (1909). No eido da pintura destacan Autorretrato e Mesa revolta.

1. Ferramenta semellante á fouciña, pero xeralmente de menor tamaño. OBS: A definición de fouciño e fouciña non é a mesma en todos os lugares de Galicia.

2. Ferramenta de labranza formada por unha folla de metal afiada, curvada e grosa, que ten o mango longo.

1. Parte sobresaínte da cara de certos animais onde están situados a boca e o nariz. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Non se fixo o mel para o fociño do porco”.

2. Parte da cara das persoas onde está o nariz e mais a boca, ou só o nariz.

3. Beizos dunha persoa, sobre todo cando son prominentes.

4. Rostro dunha persoa.

PUNTA

Punta do litoral da parroquia e concello de Vilanova de Arousa, na beira meridional da ría de Arousa.

PERSOEIRO

Editor e xornalista. Editor adxunto do Diario 2 de Canal Sur. Colaborador dos semanarios Signo, El Euorpeo, Actualidad Económica e Triunfo, do Diario SP, de El Ideal Gallego (1972-1982), de La Voz de Galicia (1982-1987), de A Nosa Terra e da Axencia Galega de Noticias (AGN), foi director da revista Mancomún (1980-1981) e do Diario de Galicia (1988). Participou na edición do libro Galicia: realidad económica y conflito social (1978), e escribiu, xunto con Manuel Rivas, Informe dunha frustración (1980).

GALICIA

Escultor. Licenciouse en Belas Artes na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando de Madrid (1962). Traballou con Pablo Serrano e Enrique Pérez Comendador. Instalouse en Ourense en 1963, onde se vinculou aos Artistiñas de Vicente Risco, e realizou a súa primeira exposición en Madrid en 1966. A súa obra, expresionista e neorrealista, está enraizada na tradición galega. Nos seus comezos traballou na madeira, para acadar a súa máxima expresión nas obras en bronce, ás que chegou a través do coñecemento da fundición e dos procesos da soldadura autóxena, en obras nas que acadou unha maior expresión ao prescindir do accesorio e traballar o oco como materia. Traballou tamén a pedra. A súa obra é dinámica e espontánea e nela están presentes a muller e a maternidade. Realizou, entre outras esculturas públicas, os monumentos a Castelao e Otero Pedrayo en Ourense, a Castelao en Pontevedra, ao afiador en Luintra (Nogueira de Ramuín) e moitas das esculturas do Centro Cultural Caixanova de Vigo....

PERSOEIRO

Pintor italiano. De nome Giovanni Francesco Barbieri, foi discípulo de L. Carraci e influído polos pintores venecianos, utilizou fortes contrastes lumínicos. Traballou en Roma (1621) para o Papa Gregorio XV e realizou La Aurora che scaccia la notte no teito do casino Ludovisi (1621). Posteriormente, decantouse cara a un certo clasicismo e pasou por unha etapa próxima á obra de Guido Reni.