"endo" (Contén)

Ciencia que estudia a estrutura, normal e patolóxica, e as funcións das glándulas de secreción interna, así como as propiedades químicas e os mecanismos de acción das hormonas que producen. A súa orixe é tan antiga coma a humanidade, pero non se aceptou como ciencia ata finais do s XIX. Anatomicamente, a maioría das glándulas endócrinas xa eran coñecidas polos gregos e os romanos. As últimas en ser descubertas foron as glándulas suprarrenais (1563) e as paratiroides (1879), pero a función de todas era aínda descoñecida. No s XVIII, Albrecht von Haller describiu a tiroide, o bazo e o timo como glándulas que non tiñan condutos excretores, senón que vertían as súas substancias ao sangue. O impulso da endocrinoloxía moderna débese a Claude Bernard que, en 1855, formulou claramente o concepto de secrecións internas, definíndoas como uns produtos específicos de certos órganos que se difunden por todo o corpo e son indispensables para o mantemento das funcións vitais. Schafer sinalou que as secrecións...

Relativo ou pertencente á endocrinoloxía.

Termo xeral para designar os transtornos das glándulas de secreción interna.

Relativo ou pertencente ao endoderma.

endodinamóxeno.

Aplícase a aquel solo no que na súa xénese preponderaron os factores internos,   especialmente na natureza da rocha nai.

Rama da odontoloxía, e técnica, que trata da diagnose, a etiopatoxenia, a profilaxe e o tratamento das enfermidades da polpa dentaria e das súas complicacións, coa finalidade de conservar os dentes afectados.

Inflamación da polpa dentaria, acompañada de dor, que se debe a unha invasión bacteriana a través dunha carie penetrante.

Estrutura interna que presentan numerosos seres vivos que serve, principalmente, de sostén e para conformar a súa estrutura básica. Nos vexetais, constitúeno os tecidos, de células engrosadas e endurecidas, como son o colénquima e o esclerénquima. Nos vertebrados confórmao o conxunto de ósos e cartilaxes, e nos artrópodos son proliferacións internas do exoesqueleto nos que se insiren os músculos.

Aplícase ao ser vivo que se alimenta dende o interior da fonte alimenticia, como é o caso das larvas dos gurgullos, que se desenvolven dentro de moitas sementes, ou as larvas de avespas parasitas de eirugas de lepidópteros.

Linguaxe que un falante formula na súa mente fronte á linguaxe vogal e audible (exofásica). Por exemplo, hai endofasia cando se constrúen mentalmente as frases dun discurso ou as que se van formular nunha lingua estranxeira. OBS: Oponse a exofasia.

Relativo ou pertencente á endofasia.

Ser vivo que se desenvolve, nalgún momento do seu ciclo, dentro dun vexetal. Emprégase comunmente para especies patóxenas de fungos e bacterias.

Inflamación da túnica interna das veas.

Relativo ou pertencente á endogamia.

Relativo ou pertencente ao interior do estómago.

Inflamación da mucosa gástrica.

Líquido claro contido no labirinto membranoso do oído interno dos vertebrados, situado entre a membrana basilar e a membrana vestibular da cóclea. A endolinfa intervén no mantemento do equilibrio.