"xil" (Contén)

PERSOEIRO

Bispo de Ourense (900-905). Asistiu ao Concilio de Oviedo e á consagración da Igrexa de Santiago en Compostela (899).

1. de exiliar ou exiliarse.

2. Que ou quen está obrigado, voluntariamente ou non, a vivir fóra do seu país de orixe, normalmente por motivos de índole política. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Expulsar a alguén da súa patria, especialmente por motivos políticos ou relixiosos.

2. Afastarse alguén, voluntaria ou obrigatoriamente, do propio país por motivos políticos ou relixiosos. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Afastamento, voluntario ou forzoso, do territorio dun Estado por motivos políticos ou relixiosos. Practicado desde a Antigüidade, tivo un carácter punitivo en moitas sociedades ata que se xeneralizou desde mediados do s XIX a doutrina legal que uniu de forma indisoluble a cidadán e Estado. Os primeiros exilios dos que hai noticias son os bíblicos. Na antiga Grecia constituíu a pena por homicidio e en Roma foi a pena que podía escoller un cidadán condenado a morte. Na Idade Media foi unha práctica corrente e durante os conflitos relixiosos europeos da Idade Moderna foi bastante común o desprazamento de importantes masas humanas, como a dos puritanos ingleses, que se instalaron en parte en América do N, e os hugonotes, que abandonaron Francia cando se revogou o Edito de Nantes (1685) e se estableceron en terras de Prusia. Desde comezos do s XVIII o Reino Unido tamén o aplicou como medida de castigo ao enviar a determinados tipos de criminais ás colonias americanas e australianas. Herdeiro...

2. Lugar onde vive a persona exiliada.

3. Condición de exiliado. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

PUNTA

Punta do litoral occidental da parroquia de Noalla, no concello de Sanxenxo.

PERSOEIRO

Abade do mosteiro de San Paio de Antealtares. Mantivo unha disputa co bispo de Santiago, Diego Peláez, polas obras da catedral románica que invadían os terreos do mosteiro e abolía os dereitos do seu cenobio sobre algúns dos vellos altares da igrexa. Pola Concordia de Antealtares obtivo unha compensación.

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios de Ourense e en 1975 ingresou na École Nationale Supérieur des Beaux Arts de París. Foi un dos membros do grupo Os Artistiñas cos que participou, entre outras, na mostra Sete artistas galegos (1965). En 1954 realizou a súa primeira exposición de debuxos no Liceo Recreo de Ourense. Nos seus principios abordou temas e referentes galegos (Bacallaos, 1964), pintou obxectos que o rodeaban, naturezas mortas e paisaxes. Dende os anos setenta, as súas obras enchéronse de personaxes, fundamentalmente mulleres. Na década dos oitenta realizou obras de intenso colorido como prolongación do seu interese polo cromatismo como forma de expresión, que levaban implícito un certo hieratismo que remite ao expresionimo galego tradicional, e comezou tamén a traballar en series, das que destacan, Walkirias, Cachondas de Paraguay, Jazz em Streckstrump (1987) e a serie das terrazas, iniciada a mediados dos oitenta. Nos anos noventa...

1. Que se quebra ou rompe con moita facilidade.

2. Que é pouco resistente ou que se estraga con facilidade.

3. Que sucumbe facilmente ás tentacións.

1. Relativo ou pertencente aos frinxílidos.

2. Ave da familia dos frinxílidos.

3. Familia de paseriformes caracterizada por incluír aves de pequeno ou mediano tamaño, de peteiro cónico e máis ou menos curto, cola fendida, plumaxe de cores xeralmente moi vistosas e con dimorfismo sexual. Voan de xeito ondulante e aliméntanse principalmente de sementes. Son gregarias e as femias constrúen un niño aberto en forma de copa. Pertencen a esta familia os bicogrosos, cardeais, cruzabicos, liñaceiros, pimpíns, úbalos, verderolos, xílgaros e os xiríns.

PERSOEIRO

Nobre galego. Mordomo de palacio de Afonso III, recibiu o encargo do monarca de ocupar e repoboar a área de Coimbra.

PERSOEIRO

Conde de Présaras. Casado con Paterna Gundesíndez, foi benefactor da comunidade dúplice de Sobrado, onde mandou edificar unha igrexa en honor ao Apóstolo Santiago e onde acabou ingresando como monxe.

PERSOEIRO

Monxe galego. Posiblemente foi curmán de san Rosendo e sobriño de santa Aragonta, segunda esposa de Ordoño II, a quen acompañou como confesor no mosteiro de Salceda. No arquivo da catedral de Tui testemúñase a súa santidade e dise que está enterrado na Capela da Raíña do mosteiro de Salceda.