"RC" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, situado nunha zona montañosa drenada polo río Granada (1.564 h [1996]). O cultivo de oliveiras e a fabricación de xabón son as principais actividades económicas.

1. Semellante ou relativo ao cancro.

2. Tumor constituído por acumulacións densas de células de volume uniforme que, polo xeral, presentan unha reacción arxirófila con conversión dun sal de prata en prata metálica. É de crecemento lento e pode afectar, en primeira instancia, ao intestino, ao estómago, aos bronquios, aos ovarios, aos testículos, ao páncreas, á tiroide, etc; despois pode realizar metástase, sobre todo no fígado. O tumor carcinoide é un apudoma que pode sintetizar substancias bioloxicamente activas como serotonina, bradicinina, histamina e hormona adrenocorticotrópica.

3. Manifestación clínica do tumor carcinoide caracterizada por crise de rubor cutánea na cara e no pescozo, taquicardia, diarrea, lesións nas válvulas cardíacas, telanxiectase e broncospasmo. O diagnóstico confírmase comprobando un aumento da excreción urinaria de ácido 5-hidroxiindolacético.

1. Tumor epitelial maligno con tendencia a infiltrar os tecidos lindeiros e a producir metástases por vía linfática ou sanguínea. Pode afectar a calquera órgano do corpo. Se as células epiteliais onde se orixina forman glándulas, recibe o nome de adenocarcinoma.

2. Tumor epitelial relativamente pouco maligno aínda que, segundo as estatísticas, é o cancro de pel máis frecuente (o 75%). Forma un nódulo cutáneo que pode ulcerarse, pero sen producir metástase. É propio das persoas de idade avanzada.

3. Teratoma maligno.

4. Tumor maligno da pel que presenta diferenciación escamosa e adoita producir queratina. Deriva con frecuencia de ceratoses actínicas ou solares, forma nódulos cutáneos e pode producir metástases.

5. Tumor maligno do tecido epitelial que non sobrepasa os límites da membrana basal. A escisión cirúrxica comporta a curación definitiva.

1. Tumor maligno formado por elementos carcinomatosos e sarcomatosos.

2. Tumor de Wilms.

1. couza.

2. Fungo da orde das ustilaxinais, parasito das poáceas; as hifas poden invadir toda a planta e producir esporas semellantes a po negro nas súas flores ou inflorescencias.

3. Mancha de humidade provocada pola presenza de fungos acompañada sempre de mal olor, produto da fermentación, que aparece na roupa cando se garda húmida.

4. Espiga de millo pequena, de mala calidade e con poucos grans.

PERSOEIRO

Escritor francés. Empregou o pseudónimo de Francis Carco e publicou os poemarios La bohème et mon coeur (A bohemia e o meu corazón, 1912); os libros de memorias De Montmartre au Quartier Latin (De Montmartre ao Barrio Latino, 1927) e Bohème d’artiste (Bohemia de artista, 1946); as novelas Jesús la Caille (1914), L’equipe (A banda, 1919), L’homme traqué (O home acosado, 1922) e Perversité (Perversidade, 1925); e a biografía novelada Le roman de François Villon (A historia de François Villon, 1926), entre outras obras.