"An" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista occitano. Residiu en Alxeria. Entre as súas obras cómpre subliñar Contes dels Balssas (1953) e Las Domaisèlas (1976). En xeral trata os problemas do home de hoxe que quere integrarse na civilización moderna sen renegar da súa identidade. A súa poesía (Sus la mar de las galeras, 1975) inspirou cancións moi populares.

PERSOEIRO

Impresor italiano. Foi director da Stamperia Reale de Parma (1768) e impresor real de Carlos III (1782). Escribiu o Manuale tipografico (Manual tipográfico, 1818), cunha colección de 291 caracteres tipográficos romanos e itálicos. Déuselle o seu nome a un tipo de letra.

PERSOEIRO

Arquitecto. Hugonote, emigrou do seu país por mor do Edito de Nantes (1685). Despois dunha estancia en Inglaterra, instalouse en Berlín en 1695, onde realizou o Portal Fortuna do Stadtschloss (1701) e en 1728 en Dresden, onde foi nomeado inspector das obras reais.

PERSOEIRO

Organista e compositor. Compuxo, entre outras, as pezas Symphonie en fa, Variations symphoniques (para viloncelo e orquestra), música de cámara e música para órgano.

PERSOEIRO

Médico holandés. Profesor na escola de Leiden (1701) de Botánica, Química e Medicina. Foi o precursor do ensino clínico, impartindo as clases ao pé da cama do enfermo, o que levou a esta escola a ser a primeira entre as do seu tempo, e a Boerhaave a ser considerado como o mestre máis eminente; as súas leccións congregaban a numerosos alumnos, chegados de toda Europa. Non se decantou polos sistemas teóricos extremos que se impuñan, ocupándose unicamente da terapéutica e da clínica, seguindo unha liña de volta ao hipocratismo. Creou escola, e un dos seus discípulos, Van Swieten, foi o iniciador da escola clínica de Viena. Entre os seus escritos cómpre subliñar as Institutiones medicae (Institucións do médico, 1708), os Aphorismi de cognoscendis et curandis morbis (Aforismos sobre a curación e o coñecemento das enfermidades, 1709), texto moi coñecido e dunha grande influencia durante todo o s XVIII, o Index plantarum (Índice de plantas), do xardín botánico de Leiden...

PERSOEIRO

Historiador, poeta e novelista romántico. Promoveu a Renaixença catalana. Escribiu L’orfeneta de Menargues o Catalunya agonitzant (1862), primeira novela romántica en catalán, e recompilou poesías románticas en Los trobadors nous (Os novos trobadores, 1858). Entre os seus traballos históricos destaca a Historia crítica de la guerra de la Independencia en Cataluña (1886-1887). En colaboración con Adolf Blanch, é autor de Gramática de la lengua catalana (1867).

PERSOEIRO

Arquitecto. É o autor do castelo de Lunéville (1703-1706), de estilo clásico. Rematou a Catedral de Nancy (1742), iniciada polo seu mestre Jules Hardouin-Mansart. Na igrexa de Saint-Jacques de Lunéville (1730-1749), aproximouse ao Barroco alemán. Construíu diversos hôtels parisienses, como o Amelot (1710-1712) ou o Torcy (1714). Foi un dos creadores da ornamentación rococó: interior do hôtel Soubise (1735-1740), hoxe sede dos arquivos nacionais. Traballou para o duque de Lorena (châuteau de Lunéville, 1702 e 1706) e para o elector de Baviera. Publicou Livre d’architecture contenant les principes généraux de cet art (Libro de arquitectura que contén os principios xerais desta arte, 1745).

PERSOEIRO

Actor cinematográfico coñecido como Dick Bogarde. Iniciou unha colaboración exitosa con Joseph Losey en The Servant (O servo, 1936) e Modesty Blaise (A modesta Blaise, 1965). Outras películas son La caduta degli dèi (A caída dos deuses, 1969) e Morte a Venezia (Morte en Venecia, 1971) de L. Visconti. Despois de Despair (Desesperación, 1978) de R. W. Fassbinder, retirouse temporalmente do cine, ata 1990, cando protagonizou Daddy Nostalgie (Querida nostalxia), de B. Tavernier.

PERSOEIRO

Escultor neerlandés. Establecido en Francia, foi coñecido como Martin Desjardins. Dende o ano 1670 traballou para a corte en Versailles. Entre as súas obras destaca Diana cazadora (1680).

PERSOEIRO

Poeta. Típico expoñente da época clasicista da literatura rusa, fíxose famoso co poema Dušenka (1775), imitación da Psyché de Lafontaine.

PERSOEIRO

Actor e realizador cinematográfico. Traballou no Museo de Arte Moderna en Nova York e como crítico de cine en importantes revistas como Esquire. Publicou numerosas biografías sobre directores como Hitchcock e Fritz Lang. Entre as súas películas destacan: The last Picture Show (A última película, 1971), What’s Up, Doc? (Que me pasa, doutor?, 1972), Mask (Máscara, 1985), Texasville (1990) e The thing called love (Esa cousa que chaman amor, 1993).

PERSOEIRO

Ximnasta. Gañou dúas medallas de ouro, unha de prata e unha de bronce nos Xogos Olímpicos de Seul (1988). En Barcelona (1992) obtivo unha medalla de ouro.

PERSOEIRO

Biólogo ucraíno. Foi profesor de Fisiopatoloxía nas universidades de Kiev e Saratov, e presidente da Academia de Ciencias de Ucraína. É autor de traballos para retardar o envellecemento, tratar úlceras e fracturas mediante un soro citotóxico antirreticular.

1. Relativo ou pertencente a Bogotá.

2. Natural ou habitante de Bogotá.

PERSOEIRO

Escritora coñecida como Fernán Caballero. Moitos dos seus relatos breves e novelas foron escritos bastantes anos antes da data da súa publicación, a miúdo nunha primeira versión anterior á redacción definitiva, no decurso da década de 1820. Entre a súa produción destacan as novelas La Gaviota (1849), Lágrimas (1850), Clemencia (1852), La familia Alvareda (1856) e Un verano en Bornos (1958); as compilacións de narracións breves, de tipo tradicional, Cuentos y poesías populares andaluces (1959), Cuentos, oraciones, adivinas y refranes populares e infantiles (1874) e literario, Relaciones (1857) e Cuadros de costumbres (1857), xunto cun amplísimo conxunto de cartas das que se publicaron diversos epistolarios.

PERSOEIRO

Erudito alemán. Cónsul en Cádiz, propagou as ideas sobre o Romanceiro e o teatro español do Século de Ouro de Schlegel. En Alemaña publicou Floresta de rimas antiguas castellanas (1821-1825) e Teatro español anterior a Lope de Vega (1832).